Fera の小説・ストーリー

คุณพ่อถามขึ้นทันที “เขาชื่อเหนือเวหา เป็นแฟนของหนูค่ะพ่อ” อันดาตอบกลับไปตามตรงเพราะเธอไม่มีความจำเป็นอะไรต้องโกหก

ใบหน้าทั้งสองเห่อร้อนแดงด้วยไฟสวาทพร้อกกับความเขินอายที่กำลังปะทุล้นออกมานอกอก สองมือน้อยของพุฒิตาไม่รู้จะจัดวางไว้ตรงไหน อยากจะผลักไส แต่ร่างกายกลับแอ่นเด้งเร่าตอบสนองชายแปลกประหลาดที่เพิ่งพานพบกันครั้งแรก แม้แต่ชื่อเธอก็ยังไม่รู้จัก แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอและเหม ือนรู้จักเธอเป็นอย่างดีด้วย “ข้าชื่ออามาร์ จำไว้ว่าข้าชื่ออามาร์ ยอดทูนหัวของข้า อื้ม...หวานเหลือเกิน” อามาร์รู้ความคิดความสับสนวุ่นวายในใจของนางทุกอย่างจึงเงยหน้าขึ้นจากความสวยฉ่ำแฉะมาเอ่ยบอกตอบและนั่นทำให้พุฒิตาตกใจจนอามาร์ต้องยกยิ้มมุมปากแล้วพูดต่ออีกครั้ง

อ๊ะ ร่างงามสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่ราดลดบุปผางามที่ไม่เคยมีภมรตัวใดดอมดม จึงคิดจะยกขาเรียวงามถีบภมรใจกล้าแต่ร่างหนากลับรู้เท่าทันใช้มือหนาจับเรียวขาเล็กแยกออกกว้างห่อลิ้นสากสอดใส่เข้าช่องเล็กคับแน่นทันที "อ๊ะ..... อื้อ....." ปาดเลียจนสะโพกบางส่ายล่อนเสีย

ครืด~~ ครืด~~ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่เจ้าของเครื่องกลับไม่ว่างที่จะรับสาย เขาเคร่งเครียดกับงานตรงหน้าจนไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกือบจะบ่ายสามแล้ว และยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด ก๊อก!! ก๊อก!! เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาก่อนจะปรากฏร่างสูงในชุดสูทสีเข้ม เขาคือลูอีส ทา เลอร์ หรือลูซ มาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจที่เป็นเพื่อนรักของคริสเตียน และบังเอิญว่าวันนี้เขาผ่านมาทางนี้พอดี ก็เลยแวะเข้ามาทักทายเพื่อนรักสักหน่อย

เสียงต้นสายเป็นผู้หญิงโทรมา เป็นเบอร์ที่กฤษฎาไม่ได้บันทึกชื่อไว้ “ใช่ครับ...ผมกฤษฎาพูด ” “ดิฉัน ฟ้ารุ่งค่ะ จำได้ไหมคะ ” คนโทรมาแนะนำตัว เพราะไม่แน่ใจว่าคนปลายสายจะจำเธอได้ไหม แต่คงไม่มีใครลืมลูกหนี้ ที่มียอดหนี้เป็นล้านได้หรอก

ปริญญ์เค้นเสียงเครียด “ทำไมต้องโกรธคะ” คนตัวงอถามทั้งเสียงแหบแห้ง เมื่อฝ่ามือคุ้นเคยเริ่มสำรวจด้วยความนุ่มนวล เป็นอีกหนึ่งความรู้ใจ ว่าจะต้องไม่แตะต้องกันเกินพอดีในยามคัดเต้าใกล้มีประจำเดือน

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอพบว่ามันเป็นโซนเลานจ์ส่วนตัวที่ค่อนข้างเงียบสงัด เซนนั่งรออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเพลิง ในชุดเดรสสั้นกุดและแว่นกันแดดแบรนด์เนมที่ปิดบังดวงตาริษยาเอาไว้ "มาตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะกลัวจนหัวหดไปซะแล้ว" เซนเอ่ยเสียงเยาะพลางถอดแว่นวางบน โต๊ะ

Chapter 80 เมืองบาเลนเซีย ประเทศสเปน “สุดา...สุดา” เสียงเรียกชื่อเล่นจันทร์สุดาดังแว่ว เบาหวิวราวกับดังมาจากแดนไกล ทว่าเหตุใดเธอจึงได้ยินชัดเจน จำเสียงนี้ได้แม่นยำว่า เป็นเสียงเตมินทร์ เธอเดินตามเสียงนั้นไป ฝ่าหมอกสีขาวหนาทึบจนมองไม่เห็นทางเดิน แต่เธอก็ยังคงก้าวต่อไปตามเสียง เรียกนั้น ที่ลอยเข้ามาในหูเป็นระยะ

sds Fiona : ต๊ะเอ๋ ผมหล่อยังฮ่ะ😻 #โมจิของหม่ามี๊ฟีน่า❤️ ถูกใจ 23,540 คน คอมเม้นท์ 130 trailer : หล่อมากค้าบตัวเล็ก❤️ เทรลเลอร์มาเม้นท์เป็นคนแรกสงสัยจะอยากเล่นกับโมจิใจจะขาดแล้วมั้ง เธอเตรียมของของโมจิก่อนจะอุ้มออกไปทำงานพร้อมกันในทกๆ เช้า