Friendship Love Novels & Stories

Maybe it's because I love him. 'Yun ang akala ko. I thought I was in love with him, but I wasn't. I simply enjoy the concept of having a boyfriend. Niligawan niya ako at sinagot ko siya dahil sikat siya university. Gusto kong makuha ang atensyon na mayroon siya kaya ko siya sinagot. I was about to break up with him when he got sick, but I thought I'd be a terrible girlfriend if I didn't support him through his difficult moments.

Sabi niya sa akin. "The difference between them po is friend or bestfriend is nag stay sa'yo through ups and downs, kasama mo sa kasiyahan, biruan at kalungkutan. While 'yung barkada po is kasama mo lang sa kasiyahan, gala ganon po." Sagot ko sa tanong ni sir. "Yes, that's correct Stephanie. You're right. Can you explain it more?" Tanong ni sir. "Mayroon din naman pong barkada na kasama mo through ups and downs but mostly po madalang, let's choose friends wisely nalang po and cut those people who's toxic for our mental health." Dagdag na sagot ko.

“Love? Yeah, we love each other dahil magkaibigan tayo noon pa. Pero hindi ang ganoong uri ng pagmamahal ang kailangan ng dalawang taong magpapakasal kaya tigilan mo na ang kalokohang ito.” “P-pero, Sam, hindi ba’t friendship ang pinakamatibay na pundasyon ng isang pagsasama?” pangangatwiran nito. “Kaya nga naisip kong hindi na tayo mahihirapan kung sakaling magpapakasal tayo.” “No! Stop it, Marco! I don’t want to listen anymore. There’s nothing you can do to change my mind. Lalo lamang akong—”

Ayoko kase na patuloy syang manahimik nalang at patuloy na masaktan hindi nya pwedeng yun lagi. ".....most specially, im man!" Singhal nya kaya pakunot ako ng noo. "Damn third what a stupid reason e ano naman? Love is a beautiful thing, its not only made for a man and a woman! You can love whoever you want and you can be who you really are!" Singhal ko na ikinatahimik nya. "Ayokong mawala sya----" "Wala ka bang tiwala? Sa friendship nyong dalawa?" Singhal ko kaya napatahimik sya, and i think i already convinced him.

“Until, it became impossible for me to breathe without you. I love you, Van, at ipinapangako ko na mamahalin kita nang habangbuhay.” Sa haba ng mga sinabi nito ay doon sa pangakong mamahalin siya habangbuhay siya napaluha. His promise of love never got old. When it was her turn, mas nauna pang napaluha si Chad. Simple lang naman kasi ang vow niya. Katwiran niya, may habangbuhay siyang patunayan ang pagmamahal. Ang pagmamahal niya, hindi naman nasusukat sa ganda ng mga bibitiwan niyang salita ngayon. “Ang ikli,” angil ni Chad na ikinatawa ng mga sumaksi.

Takot akong masaktan ang kaibigan ko at nangangamba akong makasira ko ang relasyon nila, lalong-lalo na ang friendship namin. "Sige, 'wag na. Doon ka na lang kay Lovimer," asik niya pa at akmang isasara ang pinto. Agad na napigilan ko naman iyon at sa ulit hindi ko alam bakit ginagawa ko ang mga bagay na sa tingin ko ay mali pero pakiramdam ko ay tama lang naman since may nararamdaman kami pareho para sa isa't-isa. Tunay nga na nakakabaliw ang pagmamahal.

Napatakip ako ng bibig, napalakas kasi yung boses ko baka magising yung bruhang 'yun! Ba't may I love you! Friends lang sila diba?! Dapat nga di nakikipag kaibigan si Trixie kay Steven, kasi ang babae at lalaki hindi pwedeng maging friends. Diyan naman nag sisimula ang lahat diba? Sa pagiging kaibigan tapos ma f-fall sila sa isat-isa ganern! Oh, baka naman sila na talaga! Diba narinig ko si Trixie nung nakaraan, nag I love you sya kay Steven dun sa telepono! Pag nalaman ko talaga na--

Maya-maya pa, hinawakan nito ang mga kamay niya. "Sophie, we were friends. Best of friends. But we were never meant to be just friends. We were meant to be more than that. I am no expert in love, but should love means getting crazier and crazier and still crazier just by the thought of you, then yes, I am deeply, profoundly, unexpectedly in love with you. You are my forever, Sophie. It's just you. Only you."

Humigop ako ng kape, ngumiti, at sa loob-loob ko— Ganito pala ang pakiramdam ng simula. Hindi magulo, hindi maingay. Kundi puno ng pagmamahal. Ito ang klase ng friendship na hahangarin ng lahat. Yung sabay-sabay kayong mangarap, sabay-sabay bumagsak kung kailangan pero mas madalas, sabay-sabay ding bumangon. If we fail, we all fail. If we succeed, we all succeed.

balik ko sa kaniya. Ngumiti si Marcus. "Friendship isn't just about same perspective in life, Syrie it's about deep understand and acceptance to what we're believing in." Hindi agad ako nakaimik. Napatitig ako ng bahagya sa kaniya. Nakita ko na naman kung gaano ka-perpekto ang mukha niya. Mula sa kilay nila hanggang sa hugis ng mukha, it was really perfectly made.