Gamot Sa Sakit Ng Singit Novels & Stories

“Masasabi kong mahina lang ‘yun kahit para sa katulad kong hindi naman basagulero, tsaka dahil hindi naman ako sanay.” “Mahina pa ‘yun? Eh nagka gasgas ka nga,” hindi ko maintindihan. “Maliit na gasgas lang ‘yan, katulad lang ng mga gasgas ko sa tuhod pag football.” He is making this light, pero para sakin ang sakit sakit na niyan. “Kahit na ganun kailangan pa rin gamutin. Mamaya magkakapasa ‘yan, pag nangyari ‘yun, compress at gantong cream ulit.” pagpapaalala ko sakanya.

Inangat ko ang mukha ko at tinignan ang repleksyon sa salamin. Napapikit ako ng hiwain ko ang kanang braso ko kung saan nandoon ang pakay ko. Shit. Kagat labing pumikit ako habang iniinda ang sakit sa braso ko. Napatingin ako sa harap kong salamin at tinignan ang buong mukha ko. Pawis na pawis na ang buong mukha ko at nag kalat ang dugo ko sa lababo.

Simula sa kung paano ko siya unang nakilala, hanggang sa kung paano ko siya nagustuhan at kung paano niya ako ininsulto at ipinag tabuyan. Ngayon ko lang na pag tanto na hindi lahat ng sakit ay kayang mag hilom sa pag daan ng maraming taon. Dahil nandito pa rin yung sakit, yung eksaktong sakit na naramdaman ko pitong taon mula sa nakaraan. Humakbang si Gideon palapit sana sa akin pero agad kong itinaas ang nangingig kong kamay para pigilan siya. Kita ko kung paanong gumuhit ang sakit sa mga mata niya.

agad itong ngumiti may sasabihin na sana ito ngunit may pumasok na na guro "Magandang araw" sabi ni maam lim, manggagamot din siya minsan tinuturuan niya kami pano gamutin ang sarili sa madaling paraan minsan naman may sinasabi lang siya "Ngayon iba naman ang ating tutukuyin, may iba't ibang klase ang paggamot, ang iba kaya ang sakit pero pag normal na sakit mahirap gamutin gaya na lang ng sakit sa utak at parte sa ating katawan, kung sa mahihirap na paraan pwdeng gamitin ang ng isang white witch lamang ang kanyang mahika upang maka sagip ng buhay" ito ang inaral namin noong unang pasok pa lang namin ah.

Kataga nito na ramdam na ramdam namin ang lungkot, sakit, pagpaparaya at pagpapalaya. "Alam kong natagpuan mo na ang taong magpapasaya saiyo, taong kaya kang mahalin at ingatan. Taong kayang suklian ang pag-ibig na nais mong ibigay. Pero nais ko lang itanong, PAANO AKO? MATAGAL DIN KASI AKONG NAGTIIS NA MAKITA MO, MARAMDAMAN MO KAHIT ALAM KONG IMPOSIBLE. Paano ako aalis dito sa sakit na iniwan mo kung patuloy ka parin bumabagabag sa pusot isip ko?"

Mangiyak-ngiyak na sambit nito. "So, kasalanan ko pa pala!" Sinadya kong diinan nag bulak na idinadampi ko sa kanyang sugat, dahilan upang mapadaing na naman ito sa sakit. "Nakakainis ka! Sinasadya mo na eh!" Natatawang ipinagpatuloy ko na lang ang paglalagay ng gamot sa sugat niya. "Paano ba 'yan, hindi ako marunong magluto." Kinamot ko pa ang aking ulo para magmukha akong problemado.

singhal niya, nanginginig ang tinig sa galit at hapdi ng pagtataksil na lumiliyab sa kanyang mga mata. ---

seryoso kong sabi. "Huwag ka nang magalit. Gusto ko lang naman pagaanin 'yang loob mo." sabi nito. Paano gagaan ang loob ko? E kung sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay puro problema ang sasalubong sa akin. Napapagod na akong umiyak, pagod na rin akong mag-isip. Sobra na 'tong parusang nararanasan ko. Kailan ba 'to titigil? Kailan ba 'to mawawala?

Tsaka mas madadagdagan ang time mo sa pag-gamit nito. That sounds like something good, pero hindi ako bampira para uminom ng dugo, plus! It tastes gross. 'Atsaka nga pala, every time na dilaan mo 'yung sugat mo na may dugo, it'll increase its healing process.' -- Binigyan niya ako ng tingin, I cannot comprehend what kind of look that is though. He quickly turned around. Nang ma-make sure ko na hindi siya nakatingin ay dinilaan ko ang sugat ko.

Ngunit bigla na lamang sumasakit ang kaniyang ulo. "Shit, my head, it hurts!" Aniya habang hawak ang kaniyang ulo. Mabilis niyang kinuha ang gamot na inireseta sa kaniya kapag sumasakit ang kaniyang ulo. Matapos niyang makainom ay unti unti nang nawawala ang kirot na kaniyang nararamdaman. Hanggang sa makarinig siya nang pagkatok sa pinto.