Generosity Sentence Novels & Stories

"Dahil hindi mo mababago ang isip ko sa iyo na pera lang ang habol mo, imposible kasing ginagamit ka niya wala man lang ibinibigay sa iyo? He's not like that, he is generous." "Galante siya kaya nakakapagtaka ang sinasabi mong hindi ka nahingi ng bayad, siguro binibigyan ka niya, sinasabi niya lang na gusto niyang tulungan ka pero ang totoo, bayad niya na iyon sa iyo. Muling nanginit ang mga mata ko. "Tama ako, hindi ba?" Umarko ang dalawa niyang kilay. "He's sponsoring your studies and giving you financial support, kapalit ibibigay mo sa kanya ang gusto niya."

Kagabi kinausap niya ako kung pwede niya bang iiwan na lang sa mga friends niya yong ibang mga gamit niya at pumayag naman ako. At a very young age I can say that my daughter is generous. Hindi ito madamot sa mga kalaro niya. Palagi itong namimigay ng mga laruan sa kanila. Pati mga pagkain gusto niya pinapatikim niya din sa mga ito. That's one of the things that I'm proud of my daughter. Malambot ang puso niya sa kanyang mga kalaro. "Mabait ba ang daddy mo Tasha gaya ng Mommy mo? Pwede kami pumunta doon sa inyo?"

Napahawak si Axel sa kanyang baba at bahagyang hinimas-himas iyon na para bang nag-iisip ng irarason kay Ysabella. “Let’s just say it’s a charitable gesture on my part.” “That's totally absurd!” “You'd never know unless you were in my shoes. It is difficult to have a lot of money. You had no idea how you were going to spend it, and no matter how much you spent, it was never consumed.”

inanunsyo ni Gerald nang nakangisi. "A-ano?" Matapos marinig ito, lahat ay lubos na nabigla! Na parang hindi pa sapat ang five hundred thousand dollars! Ang taong ito ay nagbigay ng tumataginting na six hundred and fifty thousand dollars sa charity! Sa puntong ito, lahat ng kaklase ni Gerald ay mulat na mulat sa nangyari. Napakahirap isipin para sa kanila na ang simpleng tao na ito ay sobrang mayaman na tao pala!

Maagap na sabat ni Abby. “Kapag hindi mahilig magpaparty kuripot na agad? Okay, if that’s your opinion. But for me, sadyang mayaman lang talaga ang mga Gazalin kaya gano’n sila. I have money, yes, but I wouldn't throw them away for a pity reason. Mas mabuti nang maghandle ako ng charity auction kaysa magpaparty ng wala lang.” Tumawa si Tiny. “Defensive.”

Hindi inakala ni Agatha na maririnig niya ulit ang pangalan ni Noah sa ganitong pagkakataon. Tumugon din ang foundation para sa mga may kapansanan sa email niya, at isinedn ang message ng donor: “Every child is an angel baby. They just came into this world too quickly, leaving some things behind. We hope to do our small part to give them extra wings on their journey to find their dreams.” Na-curious din si Agatha– paano siya nagkaroon ng ganon karaming pera para makapagdonate?

“Babayaran ko po ito, hindi nga lang agad-agad.” “H’wag na nga, sabihin na lang nating, those are gifts from me,” ngiti nya. Wala naman syang intensyon na magmayabang pero imbyernang-imbyerna talaga ako, hindi ko lang pinahalata. Nakakainis ang kaartehan nya, sa pagsasalita palang nya ay napapangiwi na ako. Given na siguro ‘yun, kasi anak-mayaman talaga sya kaya kung makaasta ay parang hindi talaga sya kakain ng daing at tuyo kahit iyon na lang ang matirang pagkain sa buong mundo.

Dahil sigurado akong walang tatanggi kung isang Axl Genesis ang makikipag-usap. He chuckled, "I went there personally. I happen to see the lack of infrastructure so I donated some money." Nanlaki ang mga mata ko, hindi makapaniwala ko siyang tinignan. "You're so unfair. Ayaw kong magiging espesyal ako dahil sayo Axl." "It's not unfair Adri, I donated money in exchange of your comfortability." I sighed, "Axl naman.." "You are gonna be special because you are my girl Adrianna, you have to accept that."

umiiyak ding sambit ni Precious. Well, siguro mas kailangan ko pang maging isang mabuting tao simula ngayung araw Bukas na bukas din, magpapadala ako ng donations sa mga charity institutions. Tanda ng pasasalamat ko sa paparating na bagong miyembro ng pamilya namin. =============END===================

I expressed my gratitude as we finished eating, the warmth of appreciation lingering in the air. "For what?" he inquired curiously, his eyes reflecting a genuine interest in my response. "For taking care of me everyday and for not getting tired even when I don't have enough time for you," I confessed sincerely. The gratitude extended beyond the surface, acknowledging the depth of his commitment and the unwavering support he provided in the intricate dance of our lives.