Gitara Parokya Ni Edgar Lyrics Novels & Stories

"Tears running down Your goodbye's still ringin' My heart can't hide the pain Love, why'd you leave this sudden" Pumatak ang luha sa gitarang hawak ko, napatigil na rin sa paghiyaw ang mga taong na nanunuod sa akin. Tila ba nakikisimpatya sa nararamdaman ko ngayon. "I've tried to be stronger Coz I'm not your little girl anymore But baby, sorry, I'm not the strong I want you to come back to me

Everything around is exerting nostalgic feeling. ♪ You can take everything I have You can break everything I am Like I'm made of glass Like I'm made of paper Go on and try to tear me down I will be rising from the ground Like a skyscraper Like a skyscraper♪ Umawang ang aking labi kasabay ng mahinang pagpasok ng guitara at drum sa aking likod nang nakitang naluluha si Daddy. I saw how tears rolled down on his eyes. Ngumiti ako sa aking ama.

So, kailan pa naging close 'tong dalawang 'to? "Petot, I may not be good at singing but I hope you will appreciate it," he said, and suddenly started plucking something. Probably the guitar is what he is holding that I couldn't see. Suddenly I heard him singing, Sorry na by Parokya ni Edgar. Kinanta niya agad ang chorus kasunod ay outro. "Sorry na~" the last sentence he sings. After Al sang, I heard my Mama saying something. "Kamukha niya talaga 'yon," she said, habang naka-focus lang kay Al ang tingin.

Habang sinisikap nitong kumumpas ng kanta sa dala nitong gitara. Doo'y bumungad ang kanta ng Parokya ni Edgar na Harana, na sinisikap nitong kantahin ng mga sandaling iyon. Bagay na hindi maiwasang magpakiliti sa puso niya. At kung bakit ba naman kasi napakagwapo ni Fifth sa suot nitong fitted jeans at fitted black long sleeve. "Puno ang langit ng bituin.. at kay lamig pa ng hangin.." Her lips has curved widely as she couldn't help herself from smiling.

"Sanay maibigan mo.. Ibubuhos ko ang buong puso ko.." "Sa isang munting harana, para sa'yo.." "At sa isang munting harana, para sa'yooo..." Pagkatapos nitong kumanta ay muling naghihiyawan ang lahat. Ang iba ay nagsisigawan pa ng 'more'. Napapangiti na rin siya. Pinagbigyan naman ang mga ito ng vocalist sunod nitong kinanta ay ang awit na parin mula sa parokya ni Edgar 'Gitara'. Kuhang- kuha naman nito ang boses mala-Chito Miranda. Hindi niya maikaila sa sarili na naaliw siya habang pinakinggan ang pag -awit nito.

Nagsimula itong tumipā sa string ng gitara habang nakangiti na nakatitig ng diretso sa aking mga mata. “Gitara song by Parokya ni Edgar” ..Bakit pa kailangang magbihis Sayang din naman ang porma… Lagi lang namang may sisingit Sa twing tayo'y magkasama… Bakit pa kelangan ang rosas Kung marami namang nag-aalay sayo Uupo na lang at aawit Maghihintay ng pagkakataon Hahayaan na lang silang Magkandarapa na manligaw sayo….

Umaasa kahit 'di man ngayon Hahanapin mo rin Hahanapin din Biglang napakanta ang buong barkada and even me, Pagdating ng panahon Baka ikaw rin at ako Baka tibok ng puso ko'y Maging tibok ng puso mo Sana nga'y mangyari 'yon Kahit 'di pa lang ngayon Sana ay mahalin mo rin Pagdating ng panahon Naisipan ko na ibang kanta na naman dahil parang napaka solemn at broken lang masyado ng kantang 'yon, dapat happy-happy lang kami dito, di ba? "Pahiram ako guitar," sabi ni Patrick kaya binigay ko rin sa kanya 'yun. Nagsimula naman siyang mag-strum, Kamukha mo si Paraluman Nu'ng tayo ay bata pa At ang galing-galing mong sumayaw

Gagaralgal ang boses ko. I close my eyes. Pinipilit kong alisin sa isipan ko ang nag-iisang lalaki na gumugulo dito. ♬♩I was here, you we're there, guess we never could agree. While the sun sunshines in you I need some love to rain on me. Still i sit all alone, wishing all my feelings we're gone. I give my best to you, nothing for me to do .. But have one last cry, one last cry.

Parang naengganyo siyang kumanta kaya tumayo siya at kinuha iyon sa likod ng nakasaradong pinto. Umupo si Raymond sa kama at kinalabit ang strings ng gitara. Agad na gumawa ng ingay iyon at sinabayan niya ng paghimig. "...parang ang dali-daling umayaw... ’wag ka munang bibitaw... hindi ko kakayaning magpaalam... teka lang at maghintay..." Humina ang boses ni Raymond at suminghot siya. Sinubukan niyang punasan ang pisngi ngunit nauna nang pumatak sa gitara niya ang likidong galing sa mga mata niya.

Sinira ko na nga ang balot hanggang mapa ngiti ako ng mahawakan ko na ang mismong katawan ng gitara ko. Nagbalik tanaw ako kung kailan ba yung huling tumugtog ako. Sana hindi na lang pala dahil si Margaux nanaman ang pumasok sa isip ko. Siya yung huling inalayan ko ng kanta. May kinompose pa nga ako para lang sa kanya. Nagsimula akong mag strum hanggang bumuka na din ang labi ko. [Another day passes by, I'm dreamin' of you