Hayop Sa Laman นิยาย & เรื่องราว

Higit silang yumuko upang mas hindi makita matapos mang may isang malapit na maglakad sa kanilang direksyon sa likod ng mga mayayabong na dahon ng iba't ibang halaman. Pawisan na sila at nakakaramdam na sila ng pagkangawit sa paluhod na posisyon sa lupa ngunit kailangan nilang tiisin kung di nila nais na mahuli. "Paano mo nga pala nalaman na ipapahuli ako ng hayop na Lindo na 'yan?," naitanong bigla ni Hamin kay Pidio.

Napasinghal na lang ang hindi makapaniwalang si Lillian sa mga sandaling ito. “Mukha bang pinagsisisihan ko ang pagsama sa isang manyak na katulad mo?” Habang iniisip ang bagay na ito, nakarinig si Lillian ng nagbubuzz na ingay sa kaniyang likuran. Mabilis na napaharap sa kaniyang likuran si Lillian at kaagad na napuno ng takot nang makita niya ang pinagmumulan ng ingay. Isang pugad ng mga bubuyog ang biglang lumabas mula sa napakaraming bulaklak na naglalaman ng mga bubuyog na kasing laki ng kamao na mayroon ang isang pangkaraniwang tao. Nanlalamig na nagliwanag ang katawan ng mga bubuyog na siguradong makakapagpanginig sa sinumang makakakita sa mga ito. Siguradong magiging mahirap maimagin

Secrets kill his heart one by one and turn it into pieces. His secrets can surely kill them! »»»»»» Lumabas si Haru ng bahay at pumunta sa garden nila. It was huge with a plenty of different flowers and a bermuda grass on it. He sat on a bermuda grass while his gaze was on the dark sky full of stars. "Like stars, I can shine and glitters soon." »»»»» Sa loob ng kuwarto ay nakaupo din si Lin sa higaan. Nakatingin siya sa isang picture frame nila ni Bryan na kung saan masaya pa sila.

Buong biyahe ay hindi kami nag-iimikan ni kahit mag-usap lamang o magkomento ng kahit ano ay wala. Sa kabila n'un ay hindi ko pa rin mapigilan na hindi mamangha sa lawak ng mundo, sa labas ng lugar na kinamulatan ko. Hindi lamang mga ilog o sapa ang nadaanan namin. May mga matatayog na puno at mga kakaibang hayop na unang beses makita ng aking mga mata. Hanggang sa lumipas ang isa, dalawa at ngayon ay tatlong araw na. Binabaybay na namin ngayon ang malawak na bulubundukin ng Harilac.

Sa Lamea, sa ilalim ng papalubog na araw, walang nagbabantang panganib, walang lihim, walang pagkaganid, walang dugo— May pag-ibig lang. Totoo. Payapa. At hindi pa alam na may storm na paparating.

Lumabas sila ng bahay. Hindi papunta sa harapan, hindi rin sa likod na may manukan at babuyan. Sa halip, tinahak nila ang gilid ng lupa—isang bahagi na bihirang puntahan, may makapal na damo at ilang punong matagal nang naroon. Kung may nakakakita sa kanila mula sa malayo, iisipin lang na naglalakad sila para maglibot.

May ilang halaman sa gilid, parang inaalagaan araw-araw, at isang puno na sapat lang ang laki para magbigay ng lilim sa harap. “Here we are…” mahinang sabi ni Luna, halos pabulong, na parang ayaw niyang sirain ang katahimikan. Hindi agad gumalaw si Yael. Nakatitig lang siya sa bahay. ‘Ito na ‘yon?’ Hindi niya maiwasang magtaka.

Chapter 0142 Pag-upo namin sa hapagkainan ay agad nang nag-unahan ang kambal sa mga ulam. "Ate, para sa’yo ’tong malaking hipon!" sabi ni Liam sabay lagay sa plato ko. "Teka lang, bakit parang binigyan mo si Ate parang gusto mo ring makakain ng hipon ah," biro ni Amara na ikinatawa namin lahat.

"Kailangan na natin siyang mai-akyat sa Trauma Bay!" Ang gabi sa Lopez ay tuluyan nang nilamon ng dugo at panganib. Ngunit sa pagitan nina Zaymon at Tala, ang yelo ay tuluyan nang natunaw, at ang isang malagim ngunit maapoy na gabi ay naghihintay sa loob ng klinika.

May mga bagay na gumagalaw sa ilalim ng balat, parang may gumagapang na buhay, papunta sa dibdib niya. 🍖 Pag-ipon ng Laman at Ugat Hindi nagtagal, lumaylay ang katawan ni Teng Li. Lahat ng laman, litid, at ugat ay nag-ipon sa dibdib niya, bumuo ng isang malaking bola ng laman. Ang natira sa katawan niya ay halos balangkas na lang. Kumislap ang mga mata ni Juan. Iwinasiwas niya ang kamay— at may malakas na tunog.