Hayop Sa Laman の小説・ストーリー

Idiniin niya ang dalaga sa lamesa, hawak ang baba nito sa isang kamay at mahigpit ang kapit sa bewang nito gamit ang isa. Ang malambot at matamis na haplos nito ay nagpabuhay ng bawat ugat sa katawan ng binata. Ang halimaw na nakakulong sa loob ng katawan ni Lyxus ay patuloy sa kagustuhang makawala mula sa kulungan at sinusubukan makalabas.

Simple lamang ang laman nito. Isang maliit na kama. Isang lumang mesa. At isang salamin. Lumapit siya sa salamin. Tinitigan niya ang sarili. Ang babaeng nasa harap niya ay maputla. May bahagyang pasa sa braso. At may pagod sa mga mata. Bahagya siyang napangiti. Ngunit ang ngiting iyon ay malamig. Mapait. “Konting tiis na lang,” mahina niyang bulong.

Ang metal ay malamig sa kanyang palad, isang pamilyar na pakiramdam na nagbibigay sa kanya ng kapayapaan. Sa mansyon, si Lia ay nasa kanyang silid, hindi makatulog. Mayroon siyang masamang kutob na hindi niya maipaliwanag. Tumayo siya at lumapit sa bintana, tinitingnan ang madilim na hardin. Sa ilalim ng puno ng mangga, tila may nakita siyang isang anino na gumagalaw. Kinusot niya ang kanyang mga mata, ngunit nang tumingin siyang muli, wala na ang anino.

pakiramdam ko tuloy hindi ko mailunok Yung kinakain ko. Mas gusto ko Yung maingay sila...keysa ngayon na halos mga tunog lang ng kubyertos ang naririnig ko.... argh.. ___________________________ Hapon na Ng makabalik kami sa rancho nila.. Pinakita pa Kasi sakin Yung mga taniman nila...and yeah...meron din sila nyon...d'mn...gano ba sila ka yaman??..

Isang tank top at see through na puti ang kinuha ko para sa pang-itaas at ang denim short naman sa aking pang-ibaba Pagbaba ko sa Sala naabutan ko roon si manang Lita na abala sa pag wa-walis ng sahig "Magandang hapon po ma'am" bati niya saakin kaya't bumati din ako pabalik Nagtungo ako sa kusina at uminom ng tubig roon, nilingon ko ang buong parte ng counter pero hindi ko mahanap ang nakahandang lulutiin na ulam namin. Ganon kasi ang ginagawa ni ate Lita kapag malapit na ang pananghalian o hapunan, hinahanda na niya ang ulam para lutuin mamaya

Hunter Pov Maingat na inilapag ko sa ibabaw ng kama ang walang malay na si Zeph. Nawalan siya ng malay hindi dahil sa takot sa kanyang pagkakahulog mula sa mataas na puno kundi dahil sa tuklaw ng ahas na Venomous. Ang ahas na iyon ang bantay sa prutas ng amanpulo. Naiiba ang ahas na ito dahil masyadong mahaba at mabilis itong kumilos. Nakita ni Zeph ang mahabang dila ng ahas ngunit natitiyak ko na hindi niya nakita at naramdaman na tinuklaw siya nito. Isa pa iyon sa katangian ng ahas na Venomous. Sa sobrang bilis ng galaw nito ay hindi nararamdaman ng tao na nakagat na pala ito ng ahas. Masyadong makamandag ang ahas na ito. Ngunit mabuti na lamang na ang juice ng prutas na amanpulo ay antido

“Ay, Laria, anak, tingnan mo ‘to. Buy 1 take 1 sardinas! Masarap ‘to sa suka at maraming sibuyas at kamatis.” Napatawa ako. “Sige, Tay, kunin ninyo na. Lahat ng need ninyo, kunin mo na po.” Si Manang Lumen naman ay nasa section ng mga noodless. “Aba, may sale pala ngayon ng mga noodless!” sabi niya habang tinitingnan ang mga korean at pinoy noodless. “Ang tagal ko nang hindi nakakapagluto ng mga iba’t ibang klase ng noodless.”

Mataman na lang nilang pinanood ang mag-amang parang mga batang naghahabulan sa labas. “Bangon ka na? Gutom ka ba? Kunan kita ng foods sa ibaba?” Haya was wearing a white one-piece pajamas with small flowers. She had a small body and a big head. “No, I just want water Mommy.” Umupo si Haya habang marahang kinukusot ang mga mata. Hindi pamilyar ang paligid sa kanyang mga mata kaya nakaramdam siya ng kaunting takot. Mabuti na lang at tumahol ang tuta sa tabi niya kung kaya naman napigilan nito si Haya na mag-panic. Haya scooped it up and tucked it into bed. It was warm. Naibaba na ni Gabe ang binabasa niyang libro.

habang nakatitig sakanyang mga mata. Dali-daling hinila ni Ling Yiran si “Jiran” papasok at isinarado ang pintuan. Nakita niya na may dalawa itong mainit na siopao. Kaya bigla siyang ngumiti at sobrang panatag ng pakiramdam niya kumpara sa kanina.

Kasi nasa loob non ang importanteng bagay at malaki daw ang koneksyon non sa pagkatao ko. Ano pala ang laman non? Diko alam diko naman binuksan yon eh? Wala rin sa isip ko ang tingnan yon basta lang iniingatan ko yon. Halika hanapin natin wag kanang umiyak d'yan nag mumukha ka tuloy batang inagawan ng lollipop. Darwin naman eh nag-aalala na nga ako tapos ikaw tinutokso mo pa ako d'yan.