Hayop Sa Laman นิยาย & เรื่องราว

Iisang apartment, isang babaeng abalang nagluluto sa kusina… Sapat na iyon para magdala ng kapayapaan sa isip niya, at bumuhay sa pananabik na matagal na nanahimik sa loob niya. Naramdaman naman ni Luna ang mga matang nakatitig sa kanya. Hindi ito kasing-talas ng titig ng lalaki sa lumang mansyon. Bagkus, ramdam pa nga niya ang init nito… isang pakiramdam na hindi niya lubos maipaliwanag. Matapos ang ilang minuto, golden brown na ang mga lumpia at nakakatakam. Napalunok si Luna at hinango na ang mga ito.

“Masyado tayong naging abala sa pag-aayos ng mundo, nakalimutan nating ayusin ang sarili nating tahanan.” Ang pagiging "karaniwan" ay naging isang masalimuot na kurso para sa kanila. Isang hapon, hinarap ni Liam ang isang kalaban na hindi niya kayang i-hack: isang tumutulong na gripo sa kusina. Nakahiga siya sa sahig, balot ng grasa ang mukha, at may hawak na wrench.

Huy hindi HAHAHAHAHAHAHAHA. Agad na naming tinungo ang bahay namin at pinagsaluan ang maiinit na yakap, halik, dagundong, lindol, pawis at iba pa. May bagyo kasi. May bagyo ayun binayo hala be hindi talaga HAHAHAHAHAHAHAHAA. ---------- WARNING SPG CONTENT!!!

HERA POV Maaga akong nagising dahil sa ingay ng ulan sa labas. Kahit nasa high-end penthouse ako ni Liam, ang tunog ng bawat patak sa salamin ay tila paalala ng gabing iyon sa Makati. Bumangon ako at dinala ang sarili ko sa banyo para maghilamos. Pagtingin ko sa salamin, namumugto ang mga mata ko. Hindi ako nakatulog nang maayos matapos ang mensahe ni Jaxen kagabi.

This is all not bad. "Hindi ba sobra-sobra to?" Tanong ko habang nakatingin sa kama na queen sized at mukhang mas malambot pa sa kama ko sa apartment! Excited na ako humiga rito at matulog. "May.. gusto ka bang ipabawas?" Napakunot ang noo ko nang marinig ang tanong ni Liam.

Hindi ba sila na hihiya o sadyang pareho silang isip bata? Lumapit sa 'kin si Lolo at hinila ako papunta sa garden? Yes! May nilabasan kaming isang pinto at tumambad sa akin ang magandang view. Napakaraming iba't-ibang uri ng bulaklak, iba'-ibang klaseng halaman. May mahabang sofa na made of bamboo na puno ng puting mga unan. Ang cute!

dagdag ko pa. Hindi naman na nila ako inusisa pa at hinayaan na lang akong kumain ng mapayapa roon. Akala ko nga ay hindi ko mauubos ang mga in-order ko pero kahit ako ay nagulat nang maubos ko 'yon mag-isa. "That's good for you, Lily. Para naman magkalaman ka pa lalo," sabi ni Liam.

Habang nakaupo kami sa sala ay natigilan kami ng biglang bumukas ang pinto nandito ba ulit si Laze? Pagkalingon ko ay awtomatiko akong napaupo ng maayos ng makita si Tito Jubal na halatang pagod, bumyahe ba siya pabalik dito? "Tito Jubal, si mama po?" Tanong kaagad ni Yamato at nagmano, kung kaya't sumunod ako at ginawa rin 'yon.

Sinipa ko ng buong lakas Ang pinto ngunit ayaw mabuksan agad naman ako nag hanap ng Bagay na pwede kung gamitin sa pag bukas ng pinto. Nakita ko Naman Ang malaking vase na may halaman sa loob, Wala na akong pakealam kung Wala akong sasahurin ng Ilang Buwan Basta mailabas ko lang Ang kaibigan ko dito. " Hey, hey ano bang gagawin mo diyan?" Sambit naman ni Apollo. Agad Naman akong tumingin sakaniya, nakakunot ang noo ko na nakatingin sa mga mata niya.

SAMANTHA'S POV Paglabas namin ni Lolo sa restaurant, may lamig sa hangin na sumalubong sa amin—‘yung tipong malamig pero hindi nakakairita, parang paalala lang na gabi na nga pala. May bitbit siyang maliit na paper bag na may natirang dessert namin, at ako naman, tangan-tangan ‘yung saya dahil nagkaroon kami ng time ni lolo--na walang pagkukunwari. Para akong may hawak na invisible box ng mga alaala at tanong—bukas na siya, pero hindi ko pa makita ang laman.