Hes Into Her Novels & Stories

She flashed her rehearsed, presidential smile. “Hi! Welcome to our university,” she said sweetly. “Are you a transferee? We’re so excited to have you!” I raised an eyebrow. “Transferee?” “Yes!” she chirped. “We have a short orientation for new students. What’s your name para ma-check ko sa list?” I blinked slowly. Then smiled. “Diane.” She wrote it down. “First name please?” I leaned slightly forward, watching her face closely. “Diane.”

'di makapaniwala niyang sabi. "Excuse me?" My face faltered and I looked at her from head to toe. "You don't even know me. Saka busy kasi ako sa buhay ko. I don't give a damn about people's lives. Kaya kung ako sa'yo, maghanap ka nalang ng iba mong biktimahin." Humalakhak lang ang babae. Seriously speaking? She looked like a crazy girl na nakatakas sa mental hospital. "I'm Hera, Hans Estrabo's secretary. Don't tell me hindi mo siya kilala?"

May kinuha siya sa folder niya at isang papel iyon, isang resume kung saan ay kitang-kita ko agad ang pangalan niya na naka-bold text pa. "Henniah Cherry Hermes," I slowly read her name. My eyes suddenly widened when I saw her picture paperclipped to the top corner. She was older now, no longer the little girl with the ponytail and pink headband, but unmistakably the same person. She looked... stunning and pretty. More than pretty, beautiful in a way that made my breath catch in my throat. May kung anong tumigas sa akin. Pero naagaw ng curiosity ko kung bakit nandito siya. She should be studying in college!

I used her white shoes para terno. Pagkatapos ay nag change ako ng damit then paglabas ko ng cr ay sumalubong sakin si Hestia na mabilis ang kilos habang nag aayos din. Nang makita ako ay hinila niya ako palabas ng kwarto niya. "Teka lang! Teka lang! My phone."pilit kong kumalas sa hawak niya but I can't.

Hindi niya maihakbang na ang mga paa o makapagsalita. "Ba-babe? I'm so sorry, hindi ikaw ang gusto kong patayin!" Saka lang parang natauhan si Hazel nang makilala ang boses ng babaing umiiyak. Nanghihinang lumapit siya kay Dave at itinulak si Sheila palayo dito. Ginawa niya ang first aid na alam niya bilang nurse. Ang dalawang nadamay pa ay hindi malunha ang natamo at may mga malay din.

The first day she saw and met him is the day when something happened to her and Augustus. Masakit ang puso at ego ni Hera nang makalabas siya sa hotel na pansamantalang inuukupa niya. Where something miserable happened to her. Kasama ang ang pagsakit ng puso niya dahil natapakan ang ego niya ay masakit din ang pagkababae niya. But she still manage to walk straight with her head high wearing her sad face. Pulling her small luggage, she sat down on the bench made out of a wood, and sighed heavily.

"Dito ka lang at magbibihis lang si Mommy, okay?" "Alright, mom!" Masiglang sagot ni Adam. Ang dating malungkot na mukha noon ng batang si Adam ay may kakaibang kulay at buhay. Gamit ang aking peripheral vision, napansin ko kaagad ang paglapit ni Deborah kay Ares gano'n din si Arrianne. Hindi ko na sila pinansin pa at nagmamadaling pumanhik na sa grand staircase ng naturang mansion.

ginagap niya na ang kamay nito papasuk ng bahay. “ eh.., tika lang hihinga lang ako sandali” he chuckled when Alexa take breah and out. “ Let’s go.” Anunsyo nito and they step in the house. Every thing is ready pina padali talaga niya ang pag papaayus ng surprisa para kay Alexa akala niya maalala ng dalaga na birth day nito ngayon pero mukha lang itung wala kahit siya di niya nga alam buti nalang to help si ermats niya.

Mabilis na naglaho ang apat sa lugar at naglakbay sa kailaliman ng Mount Nothingness. Matapos lisanin ni Zenaida ang Mount Nothingness, mabilis siyang pumunta sa Mount Heavenly Path. Umupo si Herschel sa pinakamataas na upuan sa main hall ng Mount Herschel. Tumingin siya sa malayo gamit ang malalim niyang mga mata. Ang kanyang mukha ay nagpakita ng isang mapilit na ekspresyon. Swoosh! Isang anino ang kumikislap sa kanyang harapan, dahan dahang kumukuha ng anyo ng isang magandang babae.

Hindi man naging madali ang pinagdaanan nina Mommy at Daddy, pinili pa rin nilang lumaban—hindi lang para sa isa’t isa, kundi para sa amin. At ngayon, habang nakaupo ako sa garden ng mansion na puno ng tanim ni Mommy, at rinig ang tawanan ng kambal sa background, hindi ko maiwasang mapangiti. Ito ang buhay na ipinagdasal ko noon. At ito rin ang pamilya na hindi ko ipagpapalit kahit kailan. "Ate Selena!" biglang sigaw ni Sethea habang kumakaway sa akin mula sa veranda.