Nagsimula ang lahat sa isang masakit na tagpo na talaga namang nagbukas ng mga pasakit at tanong sa aking isipan. Lumabas ako sa isang relasyon na nagbigay sa akin ng maraming saya, ngunit nang lumipas ang oras, inisip kong tila ba naging sobrang dependent ako dito. Nakakatakot ang mga tanong – paano ko na ngayon mapapangalagaan ang sarili ko? Ano ang mga hakbang na kailangan kong gawin para makabalik? Sa mga panahong iyon, pinili kong i-channel ang aking sakit sa mga bagay na angkop sa akin, tulad ng pagsusulat, paglalakbay, at higit sa lahat, pagnanasa na matutunan muli ang mga bagay na madalas kong binabalewala dahil sa pagmamahal. Isang paglalakbay na puno ng ups and downs pero punung-puno ng pagkatuto.
Kumuha ako ng oras para sa sarili ko. Isang amat-private na bersyon ng 'Me Time.' Nag-invest ako sa aking sarili sa pamamagitan ng mga hobbies na talagang wala akong panahon noong kami pa. Ang pagbabasa ng mga fantasy novels, tulad ng 'The Name of the Wind,' ay naging katulong sa akin upang makatakas sa mundong iyon ng pasakit. Ang bawat pahina ay nagdala sa akin ng panibagong tampok, at sa bawat kwentong nababasa ko, kinikilala ko ang ibang anyo ng puso at maging mga pagkakataon sa pag-ibig na hindi ko pa natutuklasan. Isa-isa kong pinalitan ang mga luha ng ngiti at pag-asa. Ang bawat hakbang ay tila nagbigay daan upang makita ko ang mas maliwanag na hinaharap.
Minsan kailangan mo talagang yumakap sa sakit at bigyang halaga ang mga alaala, kahit na mahirap. Sinasakyan ko ang wave ng kalungkutan, umaasang sa susunod na mga alon ay makakahanap ako ng bagong pakikipagsapalaran. Ang mga operasyon ng pagtanggap sa mga bagay na hindi ko maiwasan ay nagbigay-daan upang lumalim ang aking pag-intindi sa mga tao at sa pag-ibig mismo. Ngayon, matatag na akong bumangon at handang humarap muli sa mga hamon ng buhay. Ang bawat dagok ay hindi lamang mabigat na sandal, kundi mga sandatang nagbigay sa akin ng kasanayan upang lumaban muli sa mga darating na laban.