Hesitantly Mga Nobela at Kwento

paninisi sakin ni Jaz at ngiti ngiting tumimgin sakin. Huminto ako sa paglalakad at tumingin sakanya ng masama. "Wow ha! kung makatanggol ka ron sa asungot na yon, frenny mo?? close kayo? hmp!" Sabagay kung iisipin ko nga naman, ako naman talaga yung may kasalanan pero bakit ba! alam nya palang mabubunggo sya sa'kin dipa sya umiwas che!

Sa halip ay sinuklian niya ang intensidad na ibinibigay ko sa kaniya. “Yes?” I gulped harder. “Sino ka? Sino ka ba talaga?” Pinisil niya ang kamay ko. Hindi kaagad siya nakapagsalita. I could feel his hesitation to open his mouth. Nakita ko rin kung ilang beses nagtaas at nagbaba ang adam’s apple niya sa paulit-ulit na paglunok na ginawa niya.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang ulo nito. “Then Trish… pwede mo bang sabihin sa akin ang full name mo?” Biglang nag-hesitate ang bata. Unti-unting kumunot ang noo nito, at makikita ang struggle sa kanyang mukha—parang gusto niyang magsalita pero hindi niya mabuo ang mga salita. Marahang hinawakan ni Vanessa ang noo nito. “It’s okay… take your time. Hihintayin kita. One word at a time.”

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

Hindi ko na naitago ang hinanakit ko. Zephaniah pressed his temples and clenched his jaw. "Please hear my side, Kelsey."

dagdag ko, “kailangan kong makita ang buong chessboard.” Tahimik si Heidi sandali. Tinitingnan niya ako. Sinusukat. Parang iniisip kung masyado ba akong humihingi. Parang iniisip kung ambisyosa ako o delikado. At iyon mismo ang gusto kong isipin niya. Ngumiti siya. “You’re ambitious,” sabi niya. “Good.” “Granted,” dugtong niya. “Eventually. After you prove yourself.”

My voice drops—low, weighted, the kind you don’t ignore. Unti-unti niyang sinunod, parang automatic. Pagkasara niya ng pinto, hindi siya gumalaw. As if the simple click of the lock sucked the air out of her lungs. “Come here,” ulit ko, this time softer… but firmer. And that’s when I see it—the hesitation. Hindi siya tumanggi. Hindi rin siya lumapit. She just… stood there. Like a statue trying hard not to fall apart.