Half-heartedness Novels & Stories

Ngunit sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi ko alam kung paano. Isa lang ang sigurado: hindi ko na puwede balewalain. Ang half-truth ay sapat na para baguhin ang mundo ko—ang mundo kung saan lahat ay kontrolado, kung saan walang puwang ang emosyon, kung saan ang lahat ay predictable. Ngunit ngayon… lahat ay unpredictable. At sa katahimikan ng opisina, sa liwanag ng lungsod, sa init ng alaala, ramdam ko:

Walang pag-aalinlangan na pinanggigigilan niya ang mga ngipin niya. Iyong mga hindi gaano attentive ay hindi ito masasabi. Bukod sa walang hanggang na galit, mayroon din kalungkutan at kawalan ng pag-asa sa loob ng limang salita na iyon na sinabi niya nang siya ay nanggigigil sa mga ngipin niya. Oo, kawalan ng pag-asa! Dahan-dahan at mahinanon, ang manipis na labi ng lalaki ay naging hugis arko. Sobrang liit na arko.

May bahid ng concern ang tono ni Chanton, yung tipong hindi mo matatanggi kasi ramdam mo sa bawat salita na sincere siya. Napangiti ako, kahit half-hearted lang. Gusto ko rin naman, to be honest. Ang sarap siguro magpahinga, mag-offline, mag-disappear kahit one day lang. Pero hindi ko magawa. Kasi pag wala akong ginagawa, mas lalo lang akong lulubog sa utak ko. Mas lalo akong mag-o-overthink. Mas lalo ko siyang maaalala. “Kung pwede lang,” mahina kong tugon, halos bulong.

Naramdaman niya ang paghagod ni Margarith sa kanyang likod-tila tinatahan siya upang hindi maapektuhan ang bata. "Haydyn your being judgemental now. Hindi ko kayo pinalaki ng ganyan na hinuhusgahan kung ano ang makikita o malalaman niyo. At, hindi naman bobo itong asawa mo na kahit kasal na ay gagawa pa rin ng milagro." Malumanay na sabi ni Margarith habang hinahagod pa rin ang likod niya.

Alam niya na hindi pa siya ready ipagkaloob ang sarili sa asawa pero hindi naman niya kayang pigilan dahil kahit ang katawan niya ay tinatraidor siya. "Love, there is no turning back. Nandito na tayo. Promise, half lang." Half? Hindi pa man siya nakakahuma sa kinahihigaan. Pinaglandas nito ang pagkalalaki sa hiwa niya. Taas-baba ang ginawa nitong paghagod ng pagkalalaki nito sa kaselanan niya. Napapikit siya.

Stuck in love yung napili kong panuorin. Ewan ko ba pero parang may mali ata akong nararamdaman. Parang ang tamlay ng katawan ko at parang wala ako sa mood. Maya-maya pa naramdaman ko na lang na bumaba na siya. Wala ng ingay. Tumabi siya sa akin pero nagpanggap lang akong di ko siya napansin.

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 7 KAPANSIN-PANSIN ANG PAGIGING uncomfortable ni Matthieus sa hapunan. Every dish his mother offered, lahat iyon ay tinatanggihan nito sa pamamagitan ng malamig na ‘no’ o kung ‘di man ay walang kabuhay-buhay na iling. Nahiya ang bagyo sa mood nito.

“Ayos lang, Fourth. Aminado naman akong hindi magaling doon kasi sa ibang bagay ako mas mahusay at alam mo kung saan iyon. Ang weird naman kung nasalo ko ang lahat ng talent dahil wala namang taong nabubuhay ng perfect.” Maybe because Haya ang Hunter birth took too much time for her these years, and she didn’t have the energy to worry about those things anymore. Naisip pa niya na kahit kumain sa labas si Atticus balang araw, maipapaalala pa rin niya rito na mag-ingat ito nang hindi binabago ang ekspresyon ng mukha niya. Kumbaga natutunan niya na rin tanggapin na ang lahat ng bagay ay hindi niya kontrol. May mga bagay o pangyayari na kaya niyang pigilan at ang kadalasan ay hindi. Ganun yata t

Pero alam ko… hindi pa pwede. Nagtagal kami roon, magkadikit, halos magkadikit ang mga kamay, magkatabi ang mga katawan—ngunit wala pa ring halik, wala pang ganap na hawak. Ito ang perpektong halimbawa ng slow-burn: init ng katawan, panginginig ng damdamin, at pagnanasa na walang kumpletong pagtugon. Lumayo siya ng kaunti, ngunit hindi ganap. Ang titig niya ay parang sinasabi: “Hintayin mo ako. Hindi pa ito nagtatapos.”