Hesitated Mean Novels & Stories

“But can you wait for me? May kailangan lang akong sabihin sa’yo, Lulu.” Napatingin si Amber sa kanya. Hindi na kailangang itanong kung gaano kaseryoso ang mga salitang iyon—nababasa niya iyon sa mga mata ng lalaki. There was a weight in his voice, a hesitation, as if what he was about to say later could shift something between them. Kaya’t marahan siyang tumango. “Okay,” tugon niya, tahimik ngunit buo. “I’ll wait.”

Parang natatakot din siyang mabasag ang moment. Doon pumasok ang hesitation. Napakurap ako, paulit-ulit, parang nagha-hang ang utak ko. We agreed na we will take things slow. “Chanton…” napalunok ako bago ko nabanggit ang pangalan niya. “What was that?” Hindi ko alam kung gusto kong marinig ang sagot o hindi. Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang sarili. Parang may internal battle din siyang tinatalo. Bahagya siyang napaatras, pero hindi niya inalis ang tingin sa akin.

Mariin niya lang akong tinitingnan sa salamin, at ako naman ay nakaramdam nang kakaiba lalo na at halatang nagdadalawang-isip siya sa kaniyang sasabihin. Medyo natawa ako. "Ano ba 'yong request mo, Immanuel?" pag-uulit ko at medyo humigpit ang pagkakayakap niya sa akin, na tila ba ayaw niya akong pakawalan sa kaniyang bisig. I heard him sigh, but I sensed him, being hesitant. Nagtaas na ako ng kilay... upang ipahiwatig sa kaniya na hinihintay ko kung anuman ang sasabihin niya. He then, for the nth time, sighed with hesitation.

At iyon ang hindi niya kayang itanggi. Lumapit si Adrian, hindi para mamagitan, kundi para magbigay ng ibang anggulo. “Hinahanap mo ang hesitation?” sabi niya kay Elijah. “Sa ganitong level, hesitation gets you killed.” Hindi siya pinansin ni Elijah. “Or worse,” dagdag pa ni Adrian, “it gets everyone around you killed.” Tahimik. Dahan-dahang bumalik ang tingin ni Elijah kay Yuhei.

“Then maybe you should be ready.” Mas tumagal ang tingin niya sa akin. “Why?” “Because when I cross it…” Huminga ako nang mabagal. “I won’t stop.” Tahimik siya. At doon ko nakita ulit. Yung maliit na hesitation. Yung sandaling hindi siya sigurado. Ngumiti ako. At doon ako tumalikod. Hindi dahil tapos na ako. Kundi dahil sapat na ang nakita ko.

Pag-angat niya ng tingin, may kung anong sinseridad sa mga mata niya na hindi ko mabasa at intindihan. “Uhmm…” she hesitated. “Ok lang ba kung… mag-stay ako dito for tonight?” Natigilan ako. Parang biglang nag-slow motion lahat ng nasa paligid. Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko. She wants to stay? *******

hinawakan ko ang pisngi nito. “You might not be able to tell, but I’m shaking in my shoes right now. I never know if we’re doing the right thing. But I do know that I cherish you more than anyone else.” halata ang hesitation sa mata nito. “Nakapagdesisyon na ako. We can leave the worries for tomorrow like we always do. Kahit di tayo sigurado kung magwo-work ito.” It’s an empty wish, but it’s all I have right now. The hesitation in Tyler’s eyes melts away.

tanong niya agad, mas mababa ang boses niya ngayon pero mas tumatama ang bawat salita, “what if that hesitation costs your children’s lives?” Nanlaki ang mata ko. Tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Hindi dahil gusto ko marinig iyon kundi dahil iyon ang katotohanan na pilit kong iniiwasan. “I—” “You don’t have the luxury to hesitate,” dagdag niya, mas diretso na ngayon, “not in that situation… not when they’re depending on you.” Napahigpit ang hawak ko sa training weapon.

Not demand. Request that sounded like necessity. I hesitated. And that hesitation— hurt him. I saw it. Just for a second. Something shifted between us. Not dominance. Not control. Dependency alignment. He realized it at the same time I did. We both felt it. When I hesitate— he destabilizes. When he steps back— I feel incomplete. That realization made my chest tighten. “I don’t like this,” I whispered. He didn’t ask what. He already knew. “You’re afraid,” he said.

napansin ko kung paano niya pinilit na tanggalin ang pumipigil sa kaniyang kausapin ako mula kanina. “No, I was pertaining to what happened earlier. You helped me when I tripped,” I trailed off. Not sure where to end my answer. I am not blind to not notice the tension hanging around us. And I know that he is aware of that too. “About that, I am very sorry to carry you without your permission. I was not thinking straight,” he utters back hesitantly.