I Survived Novels & Stories

Pero ngayon, one year later, sobrang iba na ng lahat. The woman in that photo was not the woman I came home to every night. Iyong Vanessa noon was broken. Scared. Unsure of everything. Pero ang Vanessa na kilala ko ngayon? She was strong. Brave. Resilient. She survived Gerald. She survived the accident. She survived her father’s death. Nalampasan niya ang lahat ng iyon at nanatili pa ring matatag. And if she was carrying my child, I would make sure she never had to survive anything alone ever again.

Nung una masaya pa ako pero ngayon nakakapagod pala simula nung iniire at mailabas ko ang kambal walang araw na hindi ko minura at pinatay si Cassius sa isip ko. Doon ko nalaman hindi pala biro ang maging ina lalo na kung magisa ka lang at dalawa ang inaalagaan mo halos mapabayaan ko na ang sarili ko dahil sa parang nananadya pa ang dalawa at salitan lagi sa pagiyak. At hindi lang doon natatapos ang problema, dahil ang mahal mahal ng gastusin napakadaming bibilhin kung minsan nga ay naiiyak nalang ako sa kawalan dahil sa labis na frustration.

MIA THYREES Gising na ang aking diwa pero nakasara pa ang talukap ng aking mga mata. Humihinga pa ako, ibig sabihin buhay pa ako! Hayyy salamat. I survive! Nang imulat ko ang aking mga mata ay napagtanto kong nasa loob ako ng aking silid. Sino kaya ang nag-uwi sa akin dito sa mansiyon? Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa aking kanang kamay, pagkatingin ko’y napagtanto kong may nakakabit palang hep-lock IV sa akin. Mula sa pagkakahiga ay dahan dahan akong umupo. Ang bigat ng pakiramda ko, kulang pa ako sa pahinga.

“Then sit. You have bruises and cuts all over your legs.” Nanginginig ang daliri ko habang inaayos ko yung buckle ng heels. Umupo ako, at sinimulan niyang takpan ng makeup yung mga pasa at sugat. I need to survive this. Even if I lose everything that makes me human… even if I break on the inside beyond repair, I will survive this. I’ll survive now, and cry later. I’m smarter than this. I’m not who they think I am. I can endure beatings, pain, torture, whatever they throw at me because I refuse to be reduced to what they assume I am.

Oo nga pala, ilang araw na akong walang kain. DALAWANG ARAW na ang nakalilipas simula no’n. Hindi pa rin bumabalik ang ability ko. I still got nowhere to go. To survive in this world, I did something that has become the definition of my whole being- to kill. But this time, no one commands me to do it but my own instinct to survive. Kaya may nakakain ako, nakakapagpalit ako ng damit, at nakakakuha ng pera. For my shelter, wala pa rin. Kaya kong magkaro’n ng matutuluyan kung gugustuhin ko, but I prefer sleeping outside. Sa mga bubong pa madalas. Gusto ko kasi may monitor ako sa mga nangyayari sa labas. Who knows kung may makita akong makakatulong sa ‘kin sa pagbalik ng ability ko.

Siguro dapat na talaga ako masanay sa ganitong scenario. “I will,” sagot ko, kahit ang totoo, I chose survival, not him. “Good,” he murmured. “See you at the altar.”

Habang nasa byahe ako ay mabilis kong tinawagan ang kaibigan kong doctor para papuntahin sa aking condo. Nang marating ko ang condo unit ko ay agad kong nakita si Ivy na kaibigan kong doctor. Binuhat ko si Anne habang tinakbo ko na ang elevator. “Red who is she? What happened to her?” rinig ko namang tanong ni Ivy habang nakasunod sa akin. “She’s my friend, she's fainting.” sagot ko sa kanya ng makapasok na kami sa loob ng elevator. Sinuri niya naman ni Ivy si Anne habang buhat ko siya.

Inagaw ko ang remote kay Kalix upang ilipat sa ibang channel ang TV. Nanginginig ang aking mga kamay nang ibalik ko sa kaniya ang remote. Umupo ako at pinulot ang basag na bowl. Para akong binuhosan ng malamig na tubig. Nanlalamig ako nang nakita ko ulit siya makalipas ang ilang taon. Ang buong akala ko ay wala na siya. Hindi siya naka-survive sa sunog. Pero nang nakita ko siya sa TV ngayon, parang walang nangyari. He survived. He's living his life to the fullest. Bakit wala akong nabasang balita tungkolnsa kaniya? Para na akong baliw sa kahihintay ng balita.

A mirror that reflects a woman I barely recognize. Mukha siyang mas matangkad kahit papaano. Mas matapang. Pagod pa rin—pero hindi naman haggard. Yung sakto lang. Nagtama ang mga mata namin. “You survived,” Bulong ko sa sarili. Hindi siya ngumingiti. Hindi na siya umiiyak. The Avern in front of my eyes simply stands. May panindigan. No space for bullshts. That's new. My phone vibrates on the counter. Messages. Dozens.

Sa dami ng tao rito. Hindi ko maikakailang mas kampante ako kapag nasa tabi ko siya. Pero ayoko rin namang magmukhang dependent. Kaya ngumiti ako. "I'll survive." Bahagya siyang natawa. At ewan ko kung bakit... Pero parang gumaan agad ang aura niya. "Good." Tumayo siya. Pagkatapos ay bahagyang yumuko sa akin.