Long Story Short I Survived Novels & Stories

Palagi kong iniisip na kalokohan iyon, pero pagkatapos makita si Rogue ngayong gabi, pinagdududahan ko ang aking matigas na ulo. Iniwas ko ang iniisip, naghubad ako, pumasok sa bathtub na sapat ang laki para sa isang buong grupo ng mga tao, at sumandal. Pinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ang mainit na tubig na maibsan ang pananakit ng aking mga kalamnan. Nagpapatakbo ako ng isang adventure company na nagdadala ng mga tao sa ilang at iniiwan sila doon para sa survival training. Trabaho kong siguraduhing hindi sila mamamatay... itulak lang sila sa gilid at tingnan kung makakabalik sila. Mayroon akong grupo ng apat na CEO noong unang bahagi ng linggong ito, at lahat sila ay nag-tap out p

Masyadong halata ang pattern nila. Noong maaksidente ako limang taon na ang nakalipas na muntik ko nang ikamatay, nagdaos sila ng engrandeng piging para sa pagdiriwang na buhay pa raw ako sa kabila ng matinding trahedya. Pero ang totoo, nagsasaya sila dahil kahit palpak ang pagpatay nila sa akin ay nabulag naman ako. Tapos, sa tuwing may nagtatangka sa buhay ko, lagi ko silang naaabutang nagtatawanan lang habang umiinom ng alak.

Magagawa ko lang 'yon kapag matutulungan ko rin silang gumaling at bumangon. I wasn't particularly fond of writing about just anything, but during my stay at the facility, I often found myself in solitude. It was in those moments that I discovered the ability to write my own story, drawing inspiration from the struggles I experienced with my mental illness. I chose to title it: "The Untouched Myth." Isinalaysay ko sa librong iyon kung paano ako naka-survived na virgin nymphomaniac sa buong buhay ko na kinaya, which is napaka-rare, kasing rare ng sakit na ito mismo. Isinulat ko rin kung paano nawala ang iniingatan ko. And of course, I added how, despite my illness, I gave myself and my body t

The last thing I remembered was a man with blue midnight hair, rescuing me from that hell. Meast Trigon was the name of the guy who saved me. I didn’t know what happened after that. He just told me I was admitted to a mental facility and suffered from PTSD. I didn’t remember everything that happened while I was being treated. I survived. I was one of those boys who experienced torture and sexual abuse. I doubted myself and blamed myself for not having been strong enough to fight. Even though I survived, it still haunted me every night. They were all there, somewhere.

Tumingin si Lysander sa salamin — sa reflection, nagtama ang mga mata nila. “If you’re that desperate to know the truth, you could’ve just asked.” “Fine,” sagot niya, lumapit. “What happened to you?” Tahimik muna siya, bago sumagot. “Plane crash. Three years ago. I survived. My trust didn’t.” Tumingin si Celestine, curious. “And the wheelchair?” “A reminder,” mahinang sagot niya. “People are kinder to the weak. Easier to spot who’s real.”

Hindi ko alam pero biglang nangilid ang luha ko dahil sa ikinikwento niya. "I was only eight that time at walang kamuwang-muwang sa mundo. Nagpalaboy-laboy lang ako at natutulog sa mga bangketa. Minsan pa nga sa ilalim ng tulay. Wala akong kahit isang nasalbang gamit namin dahil sunog na sunog ang bahay namin. Nakasurvive ako sa kalye sa pamamagitan ng pagkalkal sa basurahan sa mga restaurants at karinderya. Tuwing gabi na lagi akong nasa kalye wala na akong ibang ginawa kundi umiyak at inisip ang mga masasayang alaala namin nila mama at papa nang nabubuhay pa sila." Hindi ko namalayan na tuluyan na pala akong umiyak habang siya ay nakatingin pa rin sa over looking view.

Short-lived lang ang saya ko, pero natutunan kong mag-adjust: magpasalamat sa pagmamahal na natanggap ko, kahit may peklat pa rin. Sinimulan kong ikwento kay Chansen ang timeline ng buhay ko, mula sa bagong umaga sa kanya-kanyang dorm sa bahay-ampunan, hanggang sa awkward na unang beso ko kay Nash, hanggang sa scholarship sa Paris. Pati na ang pagbuo ng sarili kong pangalan bago nangyari ang lahat sa amin. Bawat detalye, may kaunting pangungulila at may konting pag-ibig. May saya, lungkot, excitement. Sinabi ko rin sa kanya ang tungkol sa mga kaibigan kong nanatili sa tabi ko.

CHAPTER 154 – “You Are the Only Place I Still Exist” “Some people survive trauma.” “We survived by attaching ourselves to each other.” Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang matakot sa katahimikan. Dati kaya kong mabuhay mag-isa. Kaya kong mag-isip ng walang distraction. Kaya kong matulog nang walang ibang presensya sa tabi ko.

"Paanong different po Doc? Ano po ang pwede naming gawin? Gagawin po namin ang lahat para maka recover ang aming kaibigan sa lalot madaling panahon..." "You see, you might notice na hindi masyadong nag sasalita ang kaibigan nyo... Ito ay dahil masyado syang naapektuhan sa insidente. Alam natin kung gaano kalala ang nangyari sa kanyang katawan na umabot pa sa puntong 20% nalang ang kanyang survival rate. That was a long time ago... Or should I say 4 years ago? As the time goes by, thankfully at naka recover sya. That's a miracle! But..."

"I know that every one of you who are here tonight mostly are from a well known family and famous clan in and outside the country. Telling you about my achievements will only bore you,so instead let me tell you my story." The crowd cheered maybe not expecting that I will just tell them a story. Mas mabuti nang sa akin manggaling na galing ako sa hirap. Alam ko pagkatapos nitong gabing to dadagsain ako nang mga issues kaya mas mabuting unahan ko na. "Gusto niyo ba yon?" I heard them laughing and clapping their hands as they nodded their heads in unison. "Actually this is my favorite story of all times. A story of hardships, struggles and survival. Maybe karamihan sa mga andito ngayon ay hindi