Novel & Cerita Anxiously

Hanggang nakatulugan na niya ang nararamdaman na anxiety. Kinaumagahan... Medyo tinanghali na siya nang gising kaya nagmamadaling bumangon siya, she tried to knock on Austin room ngunit walang sagot kaya naman naisipan niyang bumaba para sana hanapin si Austin. "Ay, naku ma'am umalis kasama si Ma'am Jenna, diba birthday ngayon ni Senor Declan baka pupunta sila sa birthday ni Señor ngayon"

untag ko sa kanya nang maramdaman kung panay ang sipat niya sa akin. "Ayos ka lang?" usisa niya pa. "Of course, yes." "Weh?" "I'm fine, okay? Don't talk to me and just drive." Sumandal na lang ako at ipinikit ang mga mata ko. Parang gusto ko ulit magkulong sa kwarto. Gusto ko ulit magkaroon ng kapayapaan. It's like anxiety is disturbing me again at hindi ko alam kung bakit. I just feel it. A random feeling hits me again.

From: Christion I'm craving for mcdo let's celebrate na din also:) To: Christion yes yes congrats sa partnership!! super proud of uuuu I froze when I realised what I sent. Suddenly, my heart started to pound as the fluttering in my stomach quickly felt like bad anxieties flying around, I was scared. From: Christion ok now it's a big deal if you say something like that i want a congrats gift The tense loosened up, the bad anxiety quickly flew away as the butterflies came back. Parang alam ko na ano 'to.

Sobrang hirap, pero kahit papaano ay nakakatulong, lalo na sa anxiety ko na mas lumala simula noong nangyari 6 months ago. I tried moving forward, I tried healing, and I still am, but Lord knows how hard I am trying. Sobrang nakakapagod, sobrang nakakawalang gana. Mabuti na nga lamang ay hindi ako sinukuan ng pamilya ko at ng mga kaibigan ko. In fact, Shy is here to accompany me go to my therapist since Mom is busy right now.

Para bang kung iisipin niyang ipagtatapat niya ang lahat ay bahagya na siyang kinakabahan. Takot siya sa iisipin ng lalaki. Hindi niya alam kung magagalit ba ito o tuluyan siyang iiwasan. Hindi niya alam. Hindi niya maintindihan kung bakit ganon ang nagiging reaksyon niya. “A-ayaw mo?” Bryson held her face tightly. Anxiety was evident on his face. “Hindi naman sa ayaw pero..”

"Boring day. Hectic. Kaya umuwi akong maaga. You?" Tumango-tango ito saka sinagot ang tanong niya, "l, ahm, I had an anxiety attack when I woke up." Kinagat nito ang pang-ibabang labi. "But, I'm s-still breathing and," pinakita nito sa kanya ang pulsuhan,"-no cut." Dane can see sadness in Chantria's eyes. Nagsisi tuloy siya. Sana pala hindi na siya pumasok sa trabaho. Kaya ayaw niyang iwan ang dalaga dahil alam

Aaminin niyang mayroon pa ring kaunting kaba sa kanyang dibdib sa isiping habang payapa silang natutulog ay may biglang aatake sa kanila. Constant anxiousness at its finest. Siguro ganito rin ang nararamdaman ng kanyang Tita Irina araw-araw. Constantly looking behind her back, worried that someone might catch them. And to be honest, this is slowly exhausting her. Siguro isa o dalawang buwan kaya niya pa. Pero sa susunod na mga taon? Hell, nah. “You’re spacing out.”

Hinawi niya ang mga kurtina dahilan para magliwanag pang lalo sa silid na kinaroroonan niya. ‘FucK! Huwag niya sanang makita ang itinagpi kong bubog! Huwag na sana siyang sumilip dito! Lord, please help me!’ Jacob thought. His sweat almost covered his entire body just like how anxiety eats up his whole nervous system at the moment!

Anong klaseng pamilya ba mayro’n siya? Gaano sila ka-strict? May magpapaupo ba sa akin sa harap tapos titigan ako na parang ini-X-ray? Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “Akala ko ba hindi ka takot?” tukso niya. “Bakit parang naduduwag ka na?” Napalingon ako. Humaba pa ang nguso ko. “I’m not scared. I’m… tense. Because you’re tense. Your anxiety is contagious.”