Teka — isa sa mga paborito kong paraan ng anime na ipakita ang pagiging manhid ng bida ay sa pamamagitan ng tahimik ngunit mabigat na visual storytelling. Madalas nagsisimula ito sa mga simpleng bagay: mata na walang tuwa, mabagal na paghinga, o pag-stare sa isang bagay na wala namang emosyonal na tugon. Sa ‘Neon Genesis Evangelion’, halatang malalim ang pagkamanhid ni Shinji dahil sa mga close-up sa kanyang mukha na walang ekspresyon habang umiikot ang world around him; hindi masyadong kailangan ng maraming dialogue para maramdaman ang distansya niya sa sarili at sa iba.
Isa pa, ang sound design at music ay malaking factor. Kapag pinili ng direktor na bawasan ang background score o gumamit ng static na soundscape sa isang eksena, nag-iiba ang pacing at nakakaramdam ka ng void — parang tumigil ang oras. Sa pagbalik at pag-ulit ng mga motif tulad ng ulan, sirang laruan, o blangkong espasyo, unti-unting nabubuo ang imahen ng pagkamanhid. Personal, mas tumatagos sa akin kapag ipinapakita ito hindi sa pagkukwento lang kundi sa mga maliliit na ritual at routines ng bida — paulit-ulit, mekaniko, at walang pakialam — dahil doon ko talagang nararamdaman ang bigat ng emosyonal na pagka-flat niya.