Hold The Fortress Novels & Stories

Pagtingala ko sa kalangitan ay napakaliwanag ng buwan kasama ng mga bituin na walang tigil sa pagkislap. Saka ako biglang may narinig na papalapit na yabag. Walang iba kundi si Fortress. Paghinto niya sa harapan ko ay humahangos pa nga siya dahil sa bilis ng paglalakad niya kanina. "Pinapatawag ka ni Sir Hawthorne, Zoreign. Nagsumbong na ata sa kanya ang feelingerang si Sienna.” seryosong saad niya.

naputol ang sinasabi ng Guard, nang ipinakita namin ang mga hawak namin sa kanila. "Mula talaga kami sa isang malayong lupain, sa lupa ng Forte! Oo, sa paglalakabay namin ay nakipagkalakalan kami sa iba't ibang tao, hanggang sa napunta kami rito," wika ni Reist sa isang malumanay na tono, ginamit niya ang lugar na 'Forte' na sinabi ng nag-aalok kanina. Kumabog ang aking d****b sa kabang 'di kami mapapasok sa loob, fortunately, pinayagan nila kaming makapasok. "YES!" natutuwang sigaw niya.

"This feels real now, doesn't it? No more hiding. No more 'terms and conditions'." "It does. Minsan natatakot ako, Lucas. What if something happens again? What if Mateo or some other business rival tries to mess with us?" Hinawakan ni Lucas ang mga kamay ko. "Then we fight. But this time, we fight as a real family. I won't let anyone touch this house or the people inside it. Rule One Hundred and Seventeen: This house is a fortress. No business talk that causes stress is allowed inside these walls."

Coming here will end my desire and stop prying for something that I know I could stop. Nang tuluyang bumukas ang gate ay mas lalo akong namangha sa laki ng bahay ng lolo ko. Anyway, hindi lang siya basta bahay, it looks like a fortress built in the middle of an open. As the car goes closer to the fortress or whatever it is called as it doesn't look like just a house, I roamed my stares outside of the car. I saw men wearing the same tuxedo outfit just like the guards. I felt something weird that increased my desire to know more about my grandpa's life and work here in France. Habang papalapit ang sasakyan, unti-unti ko ring natatanaw ang karagatang nasa likurang bahagi ng 'fortress'. Ito na m

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang envelope na nasagip niya bago sumabog ang fortress. Sa harapan nito ay may nakasulat: "THE TRUE HEIR – CONFIDENTIAL." Ngumiti siya. "Game on."

Magaling at malawak kasi ang imahenasyon nito. Pero wala na si Lucil kaya at ninety percent palang ang nagagawa na space fortress at kilangan na itong ipasa bukas ng umaga. "Daddy, tulungan mo ako." Pangungulit pa ni Leland. "Magpatulong ka nalang kay manang Esther." Saad nito. Tumakbo nama palabas ng kwarto si Leland at hinanap si manang Esther na nasa kitchen. "Manang Esther, help me build a space fortress please." Saad nito.

Sigaw niya pa. "I don't need a woman, Hareth." Natawa naman siya sa kabilang linya. Inikot ko ang manubela at mabilis nag pa takbo. "I'm just saying..." Aniya at may narinig naman akong boses ng isang babae. "Hey baby." Ngumiwi ako sa landi ng boses ni Hareth. This lunatic. Talaga bang ipaparinig niya pa saakin ang landian nila ng babae niya?

There would be at least five Aurdels that would act upon the plan. This specific troop will ambush the enemy unit. Kasabwat namin ngayon dito si Mr. Lopena kaya nasisigurong nasa marked area ang target. Nakahanda na rin ang mga tauhan ni Tito Archie at Senyor Danilo sakaling kailanganin ng tulong at magkagipitan. Sa buong araw na iyon, nanatili lamang kami sa Fortress para masiguro ang aming kaligtasan. But on top of it all, I was more worried about Zaro's well-being.

Silence filled the helicopter. Heavy. Uncomfortable. I knew what he wanted. A promise. A guarantee. Something I couldn't give. Not anymore. Because the old Stella would have chosen safety. The old Stella would have chosen protection. The old Stella would have let someone else decide. That girl no longer existed. The fire had burned her away. Now only consequences remained. And the consequences didn't belong to anyone. Not Julian. Not Adrian. Not me. The helicopter finally descended. Through the glass, I saw an enormous fortress carved into the mountainside.

sagot niya sa akin. Humarap ako sa mga armadong tauhan namin. “Makinig kayong lahat.” Sabay-sabay silang tumayo nang tuwid na para bang mga sundalo. “Simula ngayon, ituring ninyong fortress ang ospital na ito.” Tahimik silang nakinig.