Home 5 Bl

มะยม มณเฑียร หนุ่มน้อยนักศึกษาสาขาคหกรรมศาสตร์ ขี้บ่นและกลัวงูจนเข้าเส้น แต่ทุกคืนเขากลับฝันถึงงูดำทมึนตัวหนึ่ง... เมื่อถูกแม่บังคับให้เดินทางกลับไปยังบ้านเกิดที่อุดรธานี เพื่อไปทำพิธีและกราบไหว้ "พ่อปู่นาคา" ที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องงมงาย แต่มะยมกลับไม่รู้เลยว่า การเดินทางครั้งนี้คือการกลับไปหา "เวไนย" นาคาหนุ่มครึ่งงูครึ่งคน อายุ 200 ปี ผู้ที่รอคอยการกลับมาของเขา ในอดีตชาติ...มะยมคือคนที่เวไนยสาบานว่าจะตามหาเพื่อชดใช้ให้ในทุกภพ เพราะรักเก่าของเขาถูกทำลายจนดับสิ้น เมื่อคนหนึ่ง 'ไม่เหลือความทรงจำใดๆ ในอดีตแล้ว' และกำลำจะถูก "พ่อปู่นาคา" ตามเฝ้าทุกย่างก้าว ส่วนอีกคนก็ 'รอคอยมานานแสนนาน' ชะตากรรมที่ผูกมัดด้วยรักและแค้นจากชาติภพเก่าจะนำพาให้ 'เจ้าสาว' คนนี้กลับไปอยู่ในการคุ้มครองของนาคาผู้เยือกเย็นได้หรือไม่?

"อะไรนะ อยากให้ช่วยไล่วิญญาณพวกนั้นไปเหรอ...ได้ งั้น...จูบฉันสิ"

แอคเค่อที่มาแรงแซงทางโค้งทุกแอคในตอนนี้ ก็คงหนีไม่พ้นแอคเค่อพี่เสือดาวทวิตคนใหม่ ทั้งสูง ทั้งขาว ซิกแพคเป็นลูกๆ โจ๊ยยังใหญ่นี่แหละผู้ชายในฝัน

"ฤดูใบไม้ร่วงที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาปแต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา แม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญ แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราสองไว้จะเป็นปัจจุบันขณะเสมอดั่งสัจจะนิจนิรันดร์"

คนบางคนมีค่าไว้พียงแค่มอง เราไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ดั่งกระต่ายที่หมายพระจันทร์ คนบางคนมีค่าสูงส่ง แต่ตีคุณค่าของตนเองไว้ต่ำต้อย ทั้งๆ ที่บริสุทธิ์งดงามดั่งน้ำค้าง คนบางคนซื๋อตรงต่อใจตนเอง ดั่งพระอาทิตย์ที่มอบแสงสว่าง และความอบอุ่นเท่าเทียมกัน

視力を失った鷹取雅史は、バディの真鍋美津留に「療養」と称して隔離される。 その場所は外界から完全に遮断された〝部屋〟。 優しさに満ちた真鍋の世話は、徐々に鷹取の自由意志と尊厳を奪っていく。

IT企業に就職して５年目。AI開発部で働く颯（かける）は、新しいプロジェクトに配属される。
そこで再会したのは、大学時代に密かに想いを寄せていた先輩、春海悠斗。
当時、大学院生だった春海は理性的で、決して感情を乱さない人だった。
颯は彼に惹かれながらも、想いを伝えることができなかった。
再会した春海は、昔と変わらず冷静で、颯に対しても必要以上に距離を取る。
仕事の相手として割り切ろうとするほど、忘れていた想いが蘇っていく。

◯あらすじ ロックバンド〝フロントライン〟のヴォーカリスト久遠冬馬は、ギタリストの篠塚迅に、山あいのログハウスに呼び出される。 そこで待ち構えていた迅は冬馬を昏倒させ、監禁してしまった。 しかし、元々ヘタレの迅は、最初の勢いはどこへやら、徐々に主導権を冬馬に奪われてしまう。 ◯この物語は 監禁ホラー物を装った、ブラックコメディです。 表紙：Len

親友兼相棒にこぼした当時の山上の心情と、関監察官の視線の先に映る、お相手は誰なのか!? 決定的な失恋をした彼の前に、突然現れた人物。 「一夜限りでいいから、相手になって下さい」と――。

借金の肩代わり条件は、「住み込みで働くこと」。 雇い主は、若く、成功していて、完璧で。
そして、俺にだけ距離が異常に近かった。 仕事のはずだった。
生活のための取引のはずだった。 だが気づけば、交友関係は制限され、
外泊は禁止され、
帰る場所は彼の部屋だけになっていた。 「君は俺の管理下にある」 それは保護か、それとも監禁か。
優しさと檻の区別がつかなくなったとき、恋はもう逃げ場を失う。