Walang Kawala Novels & Stories

Wala ko maalala "Too embarrassing to tell. Mas maigi pang 'wag mo nalang maalala." "Dad, ano nga yon?" "Wala ka ba talaga maalala?" Tanong ni daddy "Wala talaga ako maalala dad. Hinalikan ko po ba?" Tanong ko "Sana nga anak halik lang eh, pero hindi kasi." "Ha?" Tanong ko habang sobrang naguguluhan. Lalong sumasakit ulo ko. "'wag mo nalang alahanin. Ok lang yon," sabi ni Mark "Anong ok lang yon? Hindi yon ok Mark," sabi naman ni daddy

INÈS Ang bulwagan ay nanginginig pa sa mga palakpakan, ngunit sa akin, ang lahat ay walang laman ang tunog. Isang mabigat na kawalan, tulad ng isang nakasarang silid kung saan tila kapos ang hangin. Ang champagne ay bumubula sa aking baso, ngunit wala na akong ganang uminom. Ang mga tawa ay pumuputok sa aking paligid, matining, agresibo, tulad ng mga kutsilyo sa salamin. Ang mga tingin ay kumikinang, sumasalamin sa mga ginintuang lustre na nakabitin sa kisame... maliban sa akin.

AMARA POINT OF VIEW Minsan mapapatanong ka talaga sa sarili mo kung anong klaseng multo ang sumapi sa asawa mong bigla na lang gigising ng alas-singko ng umaga. As in, wala pang tilaok ng manok, wala pang ingay mula sa mga kapitbahay, pero ayun siya—Killian Alaric Dela Vega—nakatayo sa harap ng kalan. Nakasando, nakashorts, at may hawak na... kawali?

Paano kung hindi nila nagawang mahanap ang asawa niya? “Mangunguha na ako ng dalawang bodyguard na magbabantay sayo para kampante ako kahit wala ako sa tabi mo. Kailangan ko pang bumalik ng Denmark love dahil marami pa akong kailangang gawin. Ayaw kong malaman na pinapauwi mo o pinapaalis ng maaga ang mga bodyguard mo. Don’t worry, hindi ka naman nila babantayan ng malapitan. Nakamasid lang sila sayo.” Napatango na lang si Kayla. Hindi na lang siya nagreklamo para hindi na nila pag-awayan na mag-asawa yun.

kaya alam niyo na ang mangyayari sa one week na yun>///>. knowing el greco!!>///>walang pinapalampas.. sana lang makabuo ..*^^* . . . . . the end^____^

wika nito saka umalis na. Hindi naman niya pinansin dahil baka baliw lang na nakatira sa sementeryo. Mabilis siyang sumakay sa kaniyang kotse at umuwi. UMORDER ng napakaraming alak si Kalel, pumunta lahat ng mga kaibigan niya sa bar na pinagkasunduan nilang puntahan kaya sky is the limit ang inuman nila.

Tanong niya na nagpalunok sa kaluluwa ko, “…lumapit ka na rito bata. Huwag ka nang mahiya.” Muli akong napatingin sa kaniya habang inilabas niya ang palad niya sa loob ng manipis niyang shorts. Pinabakat niya sa tela ang malaking alaga niya. Hulmadong-hulmado ito, malaki, mahaba at matigas na handang pumunit ng kung anomang masikip na butas na papasukan nito. Naalala ko kasi na bukod sa gwapong itsura niya, ang alaga niya ring iyan ang panay na pumapasok sa panaginip ko habang nasa ibang bansa ako.

Wika naman ni Kael. Hindi na mahamog ang paligid, bagkos ay sobrang tahimik na nito, wala narin ang napakataas na hagdan na kanilang inakyatan at binabaan. Tanging malawak na kalupaan at walang hanggang kabukiran na lamang ang kanilang nakikita. Nag-iisa lamang ang sirang templo sa lugar na iyon,mas pinili nilang doon na hintayin ang susunod na pinto

"Wala kang puso! Can you just go to Pluto and never ever comeback! Earth doesn't need you here! I don't need you, feeling prankster! Just get lost!" "Wala kang puso! Can you just go to Pluto and never ever comeback! Earth doesn't need you here! I don't need you, feeling prankster! Just get lost!" Tumigil ka, utak! Ayaw ko nang maalala pa! Ang t*nga ko kasi, immature, at feeling prankster! Nakakahiya ka, Gara! Sobrang nakakahiya ka!

"PASULONGKAD...NA!!" "Kaliwa,kaliwa,kaliwa,kanan,kaliwa,kaliwa,kaliwa,kaliwa,kanan, kaliwa." "PUSH UP NOEL IN 100 TIMES!!!MALI ANG PAA MO!!NAUUNA ANG KANAN SA KALIWA!!" "Pero?" "PUSH UP IN 150 TIMES!!" "Hah?"