Islander Slippers Novels & Stories

paliwanag niya at sinamahan akong pumili. Hindi sumunod si daddy kaya nahirapan akong pumili. Puting plain na sneakers na may itim na Nike logo, makintab na black doll shoes na may maliit na heels, simpleng kulay puting two inches heels na may ankle strap, at komportableng pink slippers na parang balahibo ng pusa ang disenyo ang binili ko. Pagod na ako sa kakalakad nang makabalik kami sa kotse para ilagay ang mga pinamili bago nag-drive si daddy at pumasok kami sa isang Restaurant.

Nagbook na si Ismael ng maraming activities na inooffer ng resort, the island was so nice, it was beautiful even at night kaya ngayong nakikita ko ang ganda nito sa liwanag ay talagang ito ay kahanga hanga. I slipped into a simple white dress, the fabric cool against my skin. A thigh-high slit added a touch of subtle allure, and I pulled my hair back into a neat bun, feeling both comfortable and elegant. The simplicity of the dress allowed the whiteness to shine, a crisp contrast to the tanned skin of my arms and legs. The bun kept my hair out of my face, allowing me to feel free and unencumbered.

“Come on. Papainitin ko sa microwave oven.” Masunurin naman siyang tumayo. Sandali nitong binitawan ang kanyang kamay at bahagyang nagpalinga-linga na parang may hinahanap. May dinampot ito sa kabilang bahagi ng kama nila. He was holding her feathery pink indoor slippers. He bends his one knee on the floor and placed her slipper in front of her.

Malakas kong tanong. Agad namang bumukas ang aking pintuan. "Yes, your majesty?" Nakayukong tanong niya. "Give me my spare slippers." Utos ko. Agad naman siyang sumunod. Inalis ko ang aking three inches high heel Chanel boots at isinuot ang aking tsinelas. Agad akong nakaramdam ng ginhawa sa aking mga paa. Medyo masakit pa ang aking mga paltos pero ngayon ay ipinagpapasalamat kong nagkaroon ako nito para may gawin akong dahilan mamaya.

Ang tatlo sa kanila ay naka-bra lang at maiikli ang kanilang mga skirt, yung iba naman ay sleeveless o di kaya croptop ang suot. "Parang awa niyo na pakawalan niyo na kami." "Please, please, wala naman kaming kasalanan, e." Napuno ang buong isla ng hagulgol nila nung pinaluhod silang anim sa aming harapan. Hindi ko makita ang kanilang mga mukha dahil sa sako na nakabalot pero tiyak kong puno iyun ng pinaghalong luha at makapal na make-up.

nakangiting sagot ni Elijah at sumunod sa loob. Nang buksan ni Zoe ang shoe cabinet para kumuha ng house slippers, nahuli ng tingin ni Elijah ang isang pares ng panlalaking tsinelas na sakto ang size sa kaniya. "I think I can wear this pair," turo niya.

May isa ring parang napigil ang ubo. Napapikit na lang siya sandali. Naku. Baka kung anu-ano na ang iniisip ng mga ito tungkol sa kaniya. Pero ano bang magagawa niya? Totoo naman. Kung hindi siya isinundo ng mga ito, hindi sana siya napadpad sa isla. Humigpit ang hawak niya sa strap ng tote bag. Bahagyang nakaawang ang zipper kaya sumilip ang ilan sa mga laman nito.

Ilang sandali siyang natigilan, walang masabi. Pagkatapos itali ni Irina ang sintas, tumingala siya sa bata at mahinahong wika, “Nakabuhol na kasi ang sintas mo. Baka matisod ka kung maglalakad kang ganyan. Isa lang ’tong munting payo—kung bibili ka ng sapatos para sa mga batang edad niya, iwasan mo sana ’yung may sintas. Mas ligtas ’yung mga slip-on.”

Gusto sanang magpaliwanag ni Isla, ngunit nakangiti na nang makahulugan ang kapitbahay at naglakad palayo kasama ang aso nito. Wala siyang nagawa kundi idiin ang mga labi at magpatuloy sa paglalakad. Medyo nag-ayos si Isla ngayon. May light makeup siya at hikaw. Suot niya ang denim sleeveless jumpsuit na nabili niya noon, at pinatingkad ng sinturon ang payat niyang baywang. Ang five-centimeter heels niya ay nagdagdag ng mature charm. Maputi at kumikinang ang nakalantad niyang balat.

Hindi naman problema ang ulam dahil may natira pang tinolang isda kagabi na siyang ulam namin. Kumain na ako at pagkatapos ay inihanda ko rin ang babaunin ko. Nagpalit din ako ng aking suot—isang mahabang pantalon at long sleeve na faded na damit. Bago ako lumabas ng bahay, napasilip ako sa kuwarto para tingnan kung nagising na ba si Islaine. Kagabi kasi, naririnig ko ang paghikbi niya. Matapang siya para iwanan ang lahat at magpunta rito sa isla. Pero sa likod ng katapangan niya, nandoon pa rin ang katotohanan na tao lang din siya—nasasaktan. What happened to her was unimaginable. Though it would be best not to have her here, I am the only option that she has. The least I can do is to help