Slip My Mind 소설 & 이야기

Hindi ko nga lang alam kung sino. Nag-iisip pa ko ng puwedeng paraan nang may biglang umupo sa harapan ko. Ang likod na iyon.. pamilyar na pamilyar sa akin. "Piggy back ride?" Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko saka napipilitang sumakay sa likuran niya nang muli kong tiningnan ang pinag-iwanan ko ng slippers ko at muling makitang wala talaga iyon roon.

“It was my husband who knew everything. And yes, there were times I thought memories were coming back… but when I woke up, they slipped away again.” That always happened to me back then. Memories would flicker in my mind like shadows—images, voices, fleeting scenes—but the moment I woke up, they were gone. They slipped away from me like water through my fingers, leaving me with nothing but the ache of knowing I had seen something important, something that belonged to me.

Napatakip ako ng mukha, at natawa rin pero pilit pinapakalma ang sarili. Habang lumilipas ang oras, sinubukan kong ibalik ang focus sa reports. Pero sa bawat tunog ng notification sa phone ko, hindi ko mapigilang mapangiti. From: Zedrick Don’t skip lunch. I know you sometimes forget when you’re busy. Napahinto ako sa pagta-type. He really remembers that. To: Zedrick I won’t. You, too. Don’t miss your meeting.

Habang iniiisip iyon ay pumasok din sa isip ko ang nangyari sa bar five years ago. Gosh! Bakit ba naaalala ko pa ‘yon? Lasing ako non pero alam ko talaga na siya ‘yon. I’m sure of thet. andang-tanda ko ang magands niyang mga mata non. Kung nakalimutan na ni Krypt iyon, baka dapat kalimutan ko na lang din? “Lana!” “What?” I snapped at Grace. “Saan ba lumilipad ang utak mo ngayon?”

I know my limits. Someone did this. And I was alone. Half-conscious. Helpless. And if I didn’t do something soon, I might never get out. Nanghina ako. Hindi ko na maalala kung paano ako napahiga ulit. Parang may humihila sa’kin pababa, pabalik sa dilim. My phone slipped from my hand and fell somewhere on the sheets. Hindi ko na maabot. Hindi ko na makita.

Ngayon kasi mas naging conscious ako na makapag-isip ng maayos hindi tulad kagabi na puro salamin lang ang kausap ko. "Oo," sagot ko. Ngunit sandaling ibinalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid na wala ng salita ang lumabas sa bibig ko. Nakatitig lang siya sa akin habang hinihintay ang sasabihin ko. Shit! How can I just forget every single word that I should be telling him right now? "I—forgot what I was supposed to say," I confessed.

na awa naman sa kanya ang kanyang best friend kaya niyakap sya nito habang naka upo sila sa mahabang sopa. "alam kuna mars, mag outing tayo, embes na mag mukmuk ka at iiyak mag hapon yang durog mong puso imbahin naman natin this time, let's celebrate for a broken free." energetic na wika ni Bethy at napa tayo pa ito na tila nag eemagine. "ano naman yun?" takang tanong nya.

Napansin kong nakayapak lang siya kaya muli ko siyang binuhat bridal style. " Bakit wala kang suot na slipper Jade. Malamig ang sahig. Kapag nagkasakit ka ilang araw kang walang dilig." Tumawa ito at hinahampas ako sa braso. Karga karga ko siyang bumaba ng hagdan. Paminsan minsan sinisiil ako ng halik kaya napapahinto sa paghakbang. [LiaPOV]

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. "Pero tandaan mo, hindi natin maaaring pilitin ang utak na maalala agad ang lahat. Minsan, kusa itong bumabalik kapag may nakikitang tao, lugar, bagay, amoy, o pangyayari na konektado sa nawawalang memorya."

Hindi kaagad nakasagot si Celina sa tanong ng kaibigan, kahit nasaktan siya noon ay hindi niya din naman maipagkakaila na kinalimutan niya na ang bagay na iyon. Sinisisi niya din naman kasi ang sarili sa mga nangyari, kung hindi sana siya pumayag sa umpisa pa lang ay hindi na sana siya napunta sa sitwasyon na iyon. "Kasalanan ko din naman, kasi pumayag ako sa gusto niya. Minsan kasi, ang mga bagay na nangyayari sa atin ay galing sa sarili nating mga desisyon," pagpapaalam niya dito.