Slip My Mind Mga Nobela at Kwento

And I hope the sun shine And it's a beautiful day And something reminds you You wish you had stayed You can plan for a change in weather and time But I never planned on you changing your mind So I'll go sit on the floor Wearing your clothes All that I know is that I don't know how to be something you miss Never thought we'd have a last kiss Never imagined we'd end like this Your name, forever the name on my lips Just like our last kiss Forever the name on my lips Forever the name on my lips

"Kung si lilith man ang makakaharap mo, advantage sa iyo yon dahil agad kang maiinis sakanya pero paano kung hindi si lilith ang nakaharap mo?" "Tangina Master ang talino mo don! so, ano gagawin ko?" "Ngayon, emotionally distracted ka sa isang babae...gusto kong kalimutan mo siya ng tuluyan" "Promise sinubukan ko na yon! Sinubukan ko na nga din burahin yung alaala ko sakanya pero may kasabihan nga na, what the mind forgets" sabay turo ko sa aking sintido "the heart remembers..." sabay turo ko naman sa aking puso

Hindi ko nga lang alam kung sino. Nag-iisip pa ko ng puwedeng paraan nang may biglang umupo sa harapan ko. Ang likod na iyon.. pamilyar na pamilyar sa akin. "Piggy back ride?" Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko saka napipilitang sumakay sa likuran niya nang muli kong tiningnan ang pinag-iwanan ko ng slippers ko at muling makitang wala talaga iyon roon.

“It was my husband who knew everything. And yes, there were times I thought memories were coming back… but when I woke up, they slipped away again.” That always happened to me back then. Memories would flicker in my mind like shadows—images, voices, fleeting scenes—but the moment I woke up, they were gone. They slipped away from me like water through my fingers, leaving me with nothing but the ache of knowing I had seen something important, something that belonged to me.

Napatakip ako ng mukha, at natawa rin pero pilit pinapakalma ang sarili. Habang lumilipas ang oras, sinubukan kong ibalik ang focus sa reports. Pero sa bawat tunog ng notification sa phone ko, hindi ko mapigilang mapangiti. From: Zedrick Don’t skip lunch. I know you sometimes forget when you’re busy. Napahinto ako sa pagta-type. He really remembers that. To: Zedrick I won’t. You, too. Don’t miss your meeting.

Habang iniiisip iyon ay pumasok din sa isip ko ang nangyari sa bar five years ago. Gosh! Bakit ba naaalala ko pa ‘yon? Lasing ako non pero alam ko talaga na siya ‘yon. I’m sure of thet. andang-tanda ko ang magands niyang mga mata non. Kung nakalimutan na ni Krypt iyon, baka dapat kalimutan ko na lang din? “Lana!” “What?” I snapped at Grace. “Saan ba lumilipad ang utak mo ngayon?”

I know my limits. Someone did this. And I was alone. Half-conscious. Helpless. And if I didn’t do something soon, I might never get out. Nanghina ako. Hindi ko na maalala kung paano ako napahiga ulit. Parang may humihila sa’kin pababa, pabalik sa dilim. My phone slipped from my hand and fell somewhere on the sheets. Hindi ko na maabot. Hindi ko na makita.

Ngayon kasi mas naging conscious ako na makapag-isip ng maayos hindi tulad kagabi na puro salamin lang ang kausap ko. "Oo," sagot ko. Ngunit sandaling ibinalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid na wala ng salita ang lumabas sa bibig ko. Nakatitig lang siya sa akin habang hinihintay ang sasabihin ko. Shit! How can I just forget every single word that I should be telling him right now? "I—forgot what I was supposed to say," I confessed.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Hindi kaagad nakasagot si Celina sa tanong ng kaibigan, kahit nasaktan siya noon ay hindi niya din naman maipagkakaila na kinalimutan niya na ang bagay na iyon. Sinisisi niya din naman kasi ang sarili sa mga nangyari, kung hindi sana siya pumayag sa umpisa pa lang ay hindi na sana siya napunta sa sitwasyon na iyon. "Kasalanan ko din naman, kasi pumayag ako sa gusto niya. Minsan kasi, ang mga bagay na nangyayari sa atin ay galing sa sarili nating mga desisyon," pagpapaalam niya dito.