Taco Inanimate Insanity Novels & Stories

Sa performance niya palang nung may nangyari saamin, batikan na. Napa-inom ulit ako nang alak. I let out all my frustrations by combing my hair hard. Isinandig ko ang aking likod sa couch at tumingala. The colorful lights bombarded and the loud music show-off. Funny how I find this place a comfort for me?

"D-d-ati k-k-abang t-t-@ng1na!! At n-n-agagawa mopa t-t-alagang ngumisi k-ahit n-a ang sakit sakit, saka pwede bang t-t-igilan mo m-una y-ang g-inagawa-- arrggghh!!!! Napahiyaw ako ng bigla niyang paglubogan sa loob ko ang kaniyang alaga kaya natigil ang dapat kong sasabihin "Püt@ng1na moka" saway ko dito peru nginisian lang ako ng luko "Ugh~ wag kana lang kasi umimik mas lalo kalang mahihirapan baby" sinunod ko nalang ang kaniyang sinabi " Ughh hmmm!!" Ungol ko ng Habang tumatagal ay pasarap na ng pasarap ang bawat pag bayo niya gustohin ko man yumakap sa kaniya ngunit hindi ko magawa kasi kapit-kapit niya ang dalawa kong kamay

Napatingim din siya sa hawak nito at nakita niyang medicine kit iyon. Inilapag nito ang hawak sa mesa at binuksan nito iyon. "Give me your hands," wika nito. Naging sunod-sunoran naman siya dito. Ibinigay niya ang kamay niyang may sugat at agad naman nito iyong hinawakan. Hindi naman niya inalis ang tingin sa seryosong ekspresyon ng mukha nito. Hindi siya sanay na makita ito na seryoso. Sa maikling sandali na nakasama kasi niya ito ay lagi itong nakangiti, kung hindi naman ay lagi itong nakangisi kapag inaasar siya. Para ngang hindi si Seven ang kasama at kaharap niya sa sandaling iyon dahil sa seryosong ekspresyon ng mukha nito.

WARNING! MATURE CONTENT [R-18] HINDI mapigilan ni Maruja ang kanyang sariling mapaluha ng maalala ang kanyang dating nobyo. Ilang taon na ang nakakalipas ngunit naroon pa rin ang sakit. Gusto niyang makalimot, gusto niyang sumaya muli. Ngunit bawat araw na lumilipas ay lalo lamang siyang nasasaktan at namimiss ito. Deretsong itinunga ni Maruja ang isang basong puno ng alak at panandaliang natulala.

Bakit hindi ako na inform? "Iinom, malamang. Hindi naman pwedeng magzumba tayo doon, duh? Utak naman, pakigamit," pang-iinsulto pa nito sa akin. Sinamaan ko naman ito ng tingin. "Hindi ako pwede sa crowded places." "Hindi naman crowded ang S-Bar dahil private bar naman place 'yon, duh?" "Tigilan mo ako sa kakaduh-duh mo diyan, hindi ko nga alam kung bakit sumama ako sa 'yo eh hindi naman tayo close."

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na wala syang reaksyon o maiinis dahil pinatunayan nya lang na wala syang pakealam sa akin. "Now bite the tacos" Muling natuon ang atensyon ko kay Denver na syang nagsalita. "Ang weird na nito" Tumikwas ang kilay ko pero ginawa ko pa rin ang sinabi nya. The tacos was big and messy so hindi ko makain ng maayos. Nagulat na lang ako ng punasan nya ng tissue ang gilid ng labi ko. I told you self the tacos will make you a messy eater.

Napapikit na lang ako sa sobrang takot. Ilang sandali pa may narinig akong isang malakas na tunog, tila preno. Hinihintay ko na may tumama sa akin, ngunit wala akong naramdaman. Dahan dahan kong binuksan ang aking mata, at isang pilyong Rich na nakangisi ang aking nakita. Hinampas ko ito sa braso dahil sa inis. " Tinakot mo ako, kaiinis ka!!!"

halos matumba si Jane sa lakas ng pagkakatulak sa kanya. Mabilis na hinabol ni Dylan ang hininga niya, halatang galit at pilit na nilalabanan ang epekto ng incense na nilagay ni Jane. "Ano ‘to, ha?!! Pinainom mo ba ako ng gamot?! O may halong pampainit ‘yang incense na ‘yan?! Ano?!!" galit na galit na si Dylan. "W-Wala, Dylan! Ano ka ba! Guni-guni mo lang ‘yan!" pilit na pagtatanggi ni Jane.

Kapag tuluyan siyang nakapasok sa presinto ngayon, napakatindi ng tiyansa na hinding-hindi na siya makalalabas pa. Subalit bago pa man niya matapos ang kaniyang tindi ng pagmamakaawa, ang malamig na bakal ng baril ay mas lalong idiniin sa kaniyang balat. Sa tindi ng lamig nito, tuluyang nanghina ang kaniyang mga tuhod. Hindi na niya nagawang maglabas pa ng kahit anong tindi ng tunog. Marcus is a literal psychopath! May tindi ng moralidad si Beatrice, may prinsipyo si Simon, pero si Marcus—walang kahit anong tindi ng preno o takot sa katawan!

“A–kala ko ba nagpapagamot na siya pagkatapos ng insedente? Bakit hindi kaagad siya naagapan?” “At the very young age he was suffering from depression, anxious and trauma and his brain and body can't handle it. The reason why he got insane.. then after 3 years he finally fine and acting normal. You know why?” Tumigil ang sasakyan at nagkatinginan kami ni Ajax. Kaagad niyang pinunasan ang kaniyang luha ng tumulo ito sa kaniyang pisngi.