Novel & Cerita Head Of Alexander

Nang makalayo na kami at tahimik na ang loob ng kotse, seryoso na siyang lumingon sa akin. "Alexandra," panimula niya sa Ingles, mabigat ang boses pero hindi galit. "I know that man... he’s not just some stranger. I can see it in your eyes, and in the way he looked at you. He’s one of them, isn’t he? One of those people from your past who treated you like you were worth nothing but money."

pabalang na sagot ni Alex rito. “Who's this cute boy behind you Alexander?” nakangiting tanong nung lalaking kanina pa tingin ng tingin sa akin. “Oh he's Skyler Dela Rio my slave and my Best friend” sagot ni Alex “Sky, meet Khalix De Mayor ang prinsipe ng kaharian ng De Mayor” sabi ni Alex sabay turo don sa maputi nilang kaibigan “And this is Zamuel Madrigal ang prinsipe ng kaharian ng Madrigal” wika niya sabay turo don sa katabi ni Khalix

Nakasunod ang mga ito sa kanya habang papalabas siya. She shook her head. "Hindi na, susunduin ako ni Alex," sabi niya saka yumuko para mapantayan si Zach. "Be a good boy okey, susunduin ka namin ni tito Alex bukas ng hapon." nakangiti niyang sabi dito saka hinalikan ito sa noo. Tamang-tama lamang na binuksan ni mang Homer ang gate ng dumating ang pick-up ni Alex. Inihinto nito iyon sa harap at agad na bumaba.

Ang matanda ay halos nobenta anyos na, ang tunay niyang lolo—ano pa bang kapatawaran ang hinihintay ng babaeng iyon? Habang lalong iniisip ni Alexander ang lahat ng iyon, lalong umigting ang galit sa dibdib niya—parang apoy na matagal nang pinipigilang sumiklab. Kaya nang hapon ding iyon, hindi na napigilan ni Alexander ang sarili. Buong inis siyang nagtungo diretso sa punong tanggapan ng Beaufort Group upang harapin ang anak.

Bumalik tuloy ang kabang nadarama dahil sa naabutang tagpo. Dahan-dahang binitiwan ni Alexander ang necktie ng ginoo at kinabig sa beywang ang dalaga. Hindi niya inaasahang dadalo ito sa pagtitipon. Mukhang ito ang pinagkaabalahan ng kaniyang ina kanina at isinama.

Ngunit alam ko na ang mga helicopter na iyon ay hindi para sa aking kaligtasan; ang mga iyon ay para sa kaniyang negosyo at sa kaniyang walang katapusang pakikidigma kay Montenegro. Bumukas ang pinto at pumasok si Alexander. Hindi na siya nakasuot ng makapal na sweater. Ngayon ay naka-formal black suit siya, tila ba katatapos lang ng isang napaka-importanteng pagpupulong sa pamamagitan ng video call. Ang kaniyang mukha ay kasing-tigas ng mga taluktok ng bundok sa labas, walang kahit anong emosyon hanggang sa magtagpo ang aming mga mata.

Before Alexander speaks to him again, he shook his head. Hindi niya inalis ang kanyang mga mata kay Nico na kaibigan pa niya. "Oo, bro. Akala ko ay ikaw ang kumakatok sa pinto ng kuwarto ko ngunit hindi naman pala. Si Eliza lang pala 'yon. Kaya hindi na nga ako nagsuot pa ng damit dahil akala ko ay ikaw lang 'yon, hindi naman pala. Si Eliza pala 'yon, bro. Nakita niya ako na nakahubo't hubad. She saw my cock. Nakakahiya nga ngunit wala naman akong magagawa pa. Nangyari na. Nakita na niya ang hindi pa dapat niya makita sa akin," sabi pa ni Alexander kay Nico na kaibigan niya na personal assistant pa niya.

“I don't want him to be a Director for the rest of his life. I want him to get the position of President of Shen Group.” “God, Lim Yi! Kailanman, hindi naging normal ang buhay ni Alexander sa poder mo. You didn’t ask him if he wants to be a Director or to be a President. Ang alam mo lang ay pag-desisyunan ang buhay ng anak ko!” Naikuyom na ni Alexander ang mga kamao. Alam niya na kung saan patungo ang pagtatalo ng mga ito na nakasanayan niya na lamang.

Agad siyang tumayo mula sa kinauupuan at akmang bababa na sana sa hagdan upang tingnan kung ano na naman ang kaguluhan sa ibaba. Ngunit mabilis na tumayo si Alexander at hinawakan ang braso ng kanyang ina upang pigilan siya. “Ma, ako na ang pupunta sa bodega,” malamig ngunit matigas niyang sabi. Tumingin siya sa ibaba ng hagdan, tila may nag-aalab na galit sa kanyang mga mata. “Kayo na muna ng asawa ko ang mag-celebrate,” dagdag niya habang bahagyang ngumiti kay Althea.

Hanggang sa biglaang pagkamatay ni Alexander, saka lang nila napagtanto na si Tyler na lamang ang natitira nilang anak. "Chairman Chavez, dito po tayo!" Hindi alam ng mayordomo kung bakit biglang lumuluha si Alejandro. Tahimik itong yumuko at malumanay na nagsabi ng ilang salita sa kanya. Sinubukan ni Alejandro na kontrolin ang kanyang emosyon, pinunasan ang kanyang luha, at kumaway sa mayordomo. "Pwede bang ako na lang ang lumapit?"