Novel & Cerita Japanese Questions

Wala pa siyang halos tulog. Tumingin si Baxter kay Wade at kinalabit ito. Saka pa lang ito nag-angat ng tingin at tuwid na tumitig sa kanya, that signature, silent but scrutinizing gaze. “After this, babalik ka na ba kaagad ng Japan?” It was a pointless question. Ang layo ng tanong sa pinag-uusapan. Nasorpresa siya sa tanong at hindi kaagad nakasagot.

Wika ko sa lalaki. Napatawa naman siya, tsaka ito gumapang papalapit sa’kin at humiga sa hita ko habang yakap ang bewang ko, nakapatong naman ang baba niya sa t’yan ko. “Sige na, let’s go to Japan? O hindi kaya Hongkong? Saan mo gusto?” Tanong nito sa akin, kaya naibaba ko ang librong binabasa ko para harapin siya.

Hindi pa nakakapagsalita si Rico nang isang malamig na boses mula sa tabi nila, may halong tuwa at pagbati sa muling pagkikita, at may kasamang malambing na tono. "Kuya Rico, ikaw nga! Anong ginagawa mo dito sa Japan?"

Agaw naman ni Ryujin sa maleta ni Misha at naglakad na ito patungo sa service van. "Halaka, anong nakain nun at tinulungan ako?" Nagtatakang tanong ni Misha. Paano ba naman kasi, Ryujin is the type of guy na walang pakialam at hindi ito matulungin when it comes with carrying something. We don't know maybe that is their culture since he is Japanese.

Napahinto ako saglit at tumingin sa paligid, sa mga ilaw, sa mga taong dumadaan, at sa bagong mundong unti-unti kong nakikilala. At sa pagkakataong iyon, naisip ko, hindi lang Japan ang bago sa akin… pati na din yata ang nararamdaman ko para sa taong kasama ko ngayun. "Nagugutom ka ba?" muli kong narinig ang tanong niyang iyun sa akin. "Kakain tayo?" nakangiting tanong ko. Sa pagkakataon na ito parang gusto kong ako naman ang gumastos.

pagpapatahan ko "I'm sorry" Rinig ko ang iyak niya. Bakit nga ba niya iniiyakan ang ganoong bagay lang? Ganyan ba lalambot ang puso niya kaya simpleng bagay ay napaiyak na siya? Ganoon ba talaga sa Japan? Kailangan palaging masaya? "Why are you crying?" Tanong ko. Napasinghap naman siya at patuloy pa rin sa pag iyak.

yumuko ako bilang paggalang. (Don't bash me pft, nagaaral palang ako magjapanese. Nanood din ako ng mga vid like Kesh hehe.) Ngumiti rin ako pagkatapos. Mukha namang mabait siya ih. Gulat na tumingin si Akio sa akin pagkatapos kung magpakilala. "Is she a Japanese?" nagtatakang tanong ng Mommy ni Akio. Hindi ito makasagot dahil sa pagkagulat.

Plan B. “Konnichiwa, Kenjin!”, mensahe niya sa kaibigang Japanese. Tumira din siya sa Japan for certain period of time at kahit paano ay may mga kaibigan din siya doon. Mga nakilala niya during her apprentice, at si Kenjin ang pinaka bestfriend niya sa Japan. Anak si Kenjin ng isang negosyanteng nagmamay-ari ng malaking kompanya sa Japan at natutuwa sa kanya ang tatay nito dahil sa mga ideas niya sa mga ibat ibang makina ng sasakyan.

sagot ni Gerald habang sinisimulan niyang kumain. “Oh? Anong impormasyon ang gusto mong makuha? Hindi masyadong malaki ang pamilya ko, pero marami pa rin kaming koneksyon sa Japan. Sabihin mo sa akin kung anong kailangan mong malaman. Baka makatulong lang ako,” sabi ni Takuya habang nakatingin kay Gerald.

ani nito at nagsimula nang lumakad kaya wala na akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya. Kapag may nakakita sa amin iisipin nilang may relasyon kaming dalawa dahil sa magkahugpong naming mga kamay. "You know how to speak Japanese?" biglang tanong ko sa kaniya habang naglalakad kami sa gilid. Maliwanag ang buong paligid ng Tokyo, maraming bukas na establishment at maraming tao pa rin sa bawat kalsada. Medyo malamig pa rin kahit spring na. Isa siguro sa pinakamagandang parte ng Japan ay napakilinis ng bawat paligid dito. Wala ka talagang makikitang kahit anong kalat.