Roses And Champagne Side Story の小説・ストーリー

Oh, come on, siya sana iyon kung hindi siya yakap ng gagong kaibigan ko. Pagbalik ng tingin sa akin ng kaibigan niyang si Rose, namumula ang mga pisngi nito. Mas lumapit sa akin. She’s a bit tipsy. We are all having fun—dancing, drinking, chatting, and flirting . . . that ends in making out. We are just being friendly, you know.

Pagkapasok ko ay puro flash ng camera lang ang nakikita ko, nakakasilaw pero ito na iyon. “Mist Dela Vega,” pagpapakilala ko sa mga naroon, nakikipag shake hands at beso rin ako, kailingan kong mgaing sosyal at sociable, ito ang tanging way para makita ko ang aking target. “How do you know Mr. Kraigner?” tanong noong sopistikadang babae sa tabi ko. “Uh, we’re schoolmates in high school,” pagsisinungaling ko.

No he’s handsome. Mabuti na lang nakaabot ang kapatid ko. Madami pang ganap ngunit nandito lang ako sa gilid kumukuha ng litrato. Hanggang sa magsimula na ang 18 roses niya. Natawa ako nang makilala ang mga 18 Roses niya. Siraulo talaga ang babae na ’to. Sino ba naman ang nasa tamang pag-iisip para gawing 18 Roses ang mga ex mo? At talagang sunod sunod pa sila. Kung sino ang nauna hanggang sa present boylet niya. Hindi naman sinakop ng mga ex niya ang 18 roses niya dahil sa hindi naman 18 ang ex niya.

Ang masakit ay ang paglapit ni Brienne Chancellor — ang sosyal na batang babae na palaging may ngiting may kahulugan, ngiting alam kong nakalaan para sa akin, hindi sa kanya. Lumapit siya sa akin, may hawak na flute ng champagne, at ang kanyang mga mata ay naglalaro sa akin na parang tiktik na naghihintay ng pagkakamali. "Rosemary," banayad niyang boses, puno ng tila kasiyahan sa aking discomfort. "Napakaganda ng setup ngayon. Parang talagang… espesyal ang gabing ito."

The garden was in full bloom, filled with different kinds of flowers, but her eyes were immediately drawn to the roses red, pink, and white, standing tall and proud. She walked along the cobblestone path, gently touching the petals, inhaling their sweet scent. It calmed her heart, easing the leftover shyness and nervousness she felt. She hummed softly, completely lost in her own world, admiring the beauty of nature, unaware that back inside the house, chaos was about to erupt. Felix woke up with a sense of immediate comfort, reaching out to pull Lia closer, only to find the space beside him cold and empty. His eyes snapped open in an instant, sleep vanishing completely.

Ang mga champagne roses ay nagkalat sa semento. Sa susunod na segundo, marahas siyang hinila patayo. Pasuray-suray siyang umatras ng ilang hakbang bago nabawi ang balanse. Isang malamig na boses ang bumasag sa hangin. “Ano ba talaga ang ayaw mong bitawan?” Natigilan si Conrad. Tumingala siya. Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa pagitan nila ni Haile, tila isang pananggalang sa likuran nito.

As they shared a seat at the table, their fingers intertwined, they knew that their love story was far from over—it was an ongoing journey filled with twists and turns, laughter and tears, and above all, an unbreakable bond that had stood the test of time. The night cast a soft, velvety embrace around their bedroom, a haven of warmth and intimacy. Osiris, freshly bathed and invigorated, entered the room to find Summer's smile casting a soft glow. Her gaze was fixed upon the single rose that graced the tabletop—a token of their son Luca's affection. "A rose?" Osiris quipped with a raised eyebrow, his voice laced with playful curiosity. "And here I was thinking I was the only one who got to br

Banayad ang paghawak niya sa balakang ko bilang pag alalay sa aking pag upo. Dahan dahan ay umupo rin si Calvin sa harapan ko. Table for two ang set up ng table. May candle sa gitna at ang mas nakaagaw ng atensyon ko ay ang bouquet of yellow roses sa ibabaw ng lamesa. Kinuha iyon ni Calvin at inabot sa akin. Dumagundong ang dibdib ko. But not because of his gesture but because the roses reminds me of her. Reminds me of my GIRLFRIEND whom i left sleeping in my room. In my very own bed.

Roses bloomed along a small stone table, candles flickering between them. The glow-in-the-dark flowers surrounded us, casting a dreamlike light that made everything feel unreal. Nakahanda na ang hapunan. Simple. Intimate. “This is…” Napalunok ako. “You didn’t have to do all this.” “I wanted to,” he said. “I wanted to do something that wasn’t about work or chaos or damage control.” Naupo kami. The air smelled like night jasmine and memory. Habang kumakain kami, nagkwento si Cairo—talagang nagkwento. Tungkol sa kanyang ina. About how she’d planted every flower herself.

Mas mabuti na rin naman na ganito ang routine ko para lagi kong matulungan si mama sa Shop. Ngunit, ang inaakala kong smooth na araw ngayon ay biglang bumaliktad ata. It’s like dejavu when I’m seeing a man right now beside my Ducati. Akala ko ay successful na ang ginawa kong pagtaboy sa kanya pero akala ko lang pala. He smile ear to ear to me while holding one bouquet of red tulips. Wait, what? Tulips? Don’t tell me… “I miss seeing you,” aniya.