Novel & Cerita Japanese Questions

"Walang pinagkaiba ang aking tanong. Napakalaki ng naitulong mo sa amin at inilagay isinakripisyo mo pa ang sarili mong buhay. At saka, nasaktan mo pa ang pamilyang Kanagawa at Hanyu. Kahit na napakalakas mo, hindi mo kailangang ilagay ang iyong sarili sa napakaraming problema. Gusto ko lang malaman kung bakit mo ito ginagawa. Ano ang iyong dahilan? O para ba ito kay Fujiko?"

ani nito at nagsimula nang lumakad kaya wala na akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya. Kapag may nakakita sa amin iisipin nilang may relasyon kaming dalawa dahil sa magkahugpong naming mga kamay. "You know how to speak Japanese?" biglang tanong ko sa kaniya habang naglalakad kami sa gilid. Maliwanag ang buong paligid ng Tokyo, maraming bukas na establishment at maraming tao pa rin sa bawat kalsada. Medyo malamig pa rin kahit spring na. Isa siguro sa pinakamagandang parte ng Japan ay napakilinis ng bawat paligid dito. Wala ka talagang makikitang kahit anong kalat.

"ANONG ginagawa mo rito? Wala ka bang gagawin?" tanong ni Zaito. "Kakatapos ko lang mag-pinta," tugon ko sabay upo sa tabi niya. "Ikaw, anong ginagawa mo rito? Hindi ka ba naiinitan?" tanong ko habang pinagmamasdan ang mga halaman na nasa aming harapan. "Nah, mas presko pa nga, eh," tugon niya. "By the way, how did you learn to speak Japanese language?" he asked.

Tinanong ng middle-age na lalaki, “Maaari bang bumili ng bahay dito ang mga Japanese? May purchase restriction policy ba kayo?” Ang middle-age na lalaki na nagsalita ay ang tapat na tauhan ni Yahiko, si Hiroshi.

"Kaya ipapasyal kita. Ipapakita ko sa'yo ang kagandahan ng Japan. Mag eenjoy tayo, okay?" "Pero--" "Ayaw mo ba akong kasama?" Nakasimangot niyang tanong. "Hindi naman sa ganoon." Mabilis kong tanggi. Ngunit lalo lamang siyang sumimangot. "Then, are you afraid of me? Or maybe you don't trust me? Are you thinking na baka may gagawin akong masama sa'yo? Hindi ba ako mukhang katiwa-tiwala?" Sunod-sunod niyang tanong na nagpatanga sa akin.

tanong ko kay Diego. “Ano iyon?” tanong din ni Diego sa akin. “Saan tayo pupunta?” lakas-loob kong tanong sa kaniya. “I want to eat Japanese food, so we go out to eat at a Japanese restaurant,” tugon ni Diego sa akin. Tumango lang ako bilang tugon kay Diego habang inaayos ko ang manggas niya na naayos ko rin naman hindi nagtagal. “Wala ka bang kahit anong food allergy?” tanong ni Diego sa akin kaya napatingin ako sa kaniya.

"I mean, we're getting married soon. Might as well figure out where we're going after... you know, for the deal." Right. I sighed in so much relief. Mabuti na lang talaga at nilinaw agad. "Afford mo ang Japan?" tanong ko na akala mo talaga, e, sobrang close na namin para gumanyan. "You mean, you want me to buy the whole country?" medyo gulat niyang pabalik na tanong. Ako nama'y napasapo na lang sa noo. May pagka-eng-eng pala 'tong bilyonaryo na ito. Simpleng tanong 'di pa ma-gets.

"Wala sir. Sorry for my questions....na di ko mapigilan. Ikaw kasi.." "What me?!" Napaangat ang ulo ni AJ kay Haru. "Ouh nothing sir. Forget it. Don't mind it sir." Nang dahil sa paraan ng pagsasalita ni AJ ay napakunot si Haru. Napansin naman ito ni AJ kaya binalak nitong magtanong. "Bakit po sir? May problema po ba?" "Alam mo kung paano mag english?" tanong ni Haru. Medyo naman naoffend si AJ sa kaniyang sarili.

"Watashi wa daijōbu." (I'm alright.) sabi nito at kumuha ng pamunas sa pocket nito at pinunasan ang dugo sa ilong nito. Nagulat siya nang magsalita ito ng nihongo. "Nihonjin desu ka?" (Are you Japanese?) "Hai watashi wa onamae wa nan desu ka?" (Yes I am. What is your name? ) nakangiting sabi nito. "Watashi no namae ga Haven."

Kapwa kagalang-galang tingnan ang dalawang lalaki, pero mas angat ang pagiging elegante ng matandang lalaki sa kilos pa lang nito at pananalita. Nakasuot ang matanda ng isang simpleng polo shirt at khaki pants, samantalang isang mamahaling wedding lang ang tanging palamuti sa katawan nito. Maamo ang mukha nito na may matangos na ilong at singkit na mga mata. Sa unang tingin pa lang ay mahahalatang may Japanese blood ito o kaya naman ay Korean. “Watashi no musume no sōsaku no jōkyō wa dōdesu ka? (What's the news on your search for my daughter?)” tanong matanda sa lalaking kaharap.