روايات وقصص ضمن Japanese Questions

Pagkatapos ng ilang sandali, binulong niya, “Huwag mong sasabihing girlfriend mo ang hahanapin mo, ano? Nag-away ba kayo ng girlfriend mo? Nagpunta ba siya para maghanap ng diversion sa Japan?” Umiling si Alex. “Kung ganoon, sinong hinahanap mo?” “Na... Narinig mo na ba ang tungkol sa Izanami Shrine?” Napakamot sa noo si Clara. “Hindi... May ganoon bang lugar sa Japan? Malamang, ngunit hindi na mahalaga iyon. Napakaraming shrine sa Japan, tulad ng mga simbahan sa Amerika. Mahahanap mo sila saan ka man pumunta. Merong higit sa isang libong mga shrine sa buong Japan. Kaya’t normal lang na hindi ko pa naririnig ang isang iyan. Tutulungan kitang magtanong tungkol dito kaagad.”

Dinig na dinig ni Arra ang halakhak nito lihim na napairap si Arra dahil doon. "Ano bang kailangan mo?!" Iritableng nagtanong ang dalaga "We're going to Japan!" Halata ang kasiyahan sa boses ng kausap Pero halos lumuwa ang mata nito dahil sa narinig kaya naman napasigaw ito, "JAPAN?!" "Yes!" Maikling sagot ng nasa kabilang linya "When?!" Alam ni Arra na hindi pwede ang madalian sa ganitong lakad kaya umaasa siya na makakapagpaalam pa siya.

tanong ko kay Diego. “Ano iyon?” tanong din ni Diego sa akin. “Saan tayo pupunta?” lakas-loob kong tanong sa kaniya. “I want to eat Japanese food, so we go out to eat at a Japanese restaurant,” tugon ni Diego sa akin. Tumango lang ako bilang tugon kay Diego habang inaayos ko ang manggas niya na naayos ko rin naman hindi nagtagal. “Wala ka bang kahit anong food allergy?” tanong ni Diego sa akin kaya napatingin ako sa kaniya.

ang paglalarawan ng matandang hapon. "Naze soko made watashi o shinrai shite kureru nodesu ka? Anata no hitobito wa dōdesu ka? ( Why do you give that so much trust in me? how about your people )?" Saglit siyang napatulala matapos kong magtanong, tila malalim ang iniisip niya bago pa ito magsalita muli.

Pati mga sasakyan. "Yeah, you can actually see the famous volcano at daylight." pag sang-ayon niya sa'kin. "Sabi ko nga." natatawa kong sagot. "Anyways, where else do you wish to visit here in Japan?" biglang tanong niya, na siyang umagaw sa pansin ko. "Bago ko sagutin 'yan, pwede bang kunan mo ako ng pictures? Please." paghingi ko ng pabor sabay lahad ng cellphone ko sa kaniya. Which is tinanggap niya naman agad.

kamot ulong tanong ko. "Tsk! Japanese food 'yan" 'Ja-panese japan? ahh mga pagkain ito ng mga taga japan alam ko ang japan na pagkain napapanuod ko dati yon sa mga palabas sa t.v minsan sa cartoons pa' tumango tango ako. "Pero sir hindi naman po ako kumakain ng ganito sana sa karinderya na lang po tayo masasarap pa ang mga pagkain dun" ngiting sabi ko.

Ang mga ilaw, ang mga tao, ang mga gusali, lahat iyon parang eksena sa pelikula na hindi ako sigurado kung saan ako kabilang. “Where should we go? Do you like Japanese restaurants?” Japanese restaurant. Isang bagay na naririnig ko lang dati. “Pwede naman...” “Ano ba ang gusto mo sa mga pagkain ng mga Hapon?” tanong niya. “Sushi,” sagot ko. “Only sushi?” Tumango ako. “Then let’s order every menu. I’m sure hindi mo pa yun natitikman.” “Huwag naman po sanang pasobra, baka hindi natin maubos.”

Samantalang si Gabby ay tila kalmado lamang. "Paano ang Japan?" tanong niya upang mabawasan ang tensyon. "Successful." Sagot nito. "Congratulations po." Aniya "Thank you." Tumango siya. Pagkatapos ay muling tumahimik. Ngunit maya-maya ay si Gabby rin ang nagsalita. "How about you?" "Huh?" "Kumusta ka habang wala ako?" Natigilan siya. Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon.