Joy Of Life นิยาย & เรื่องราว

O isang bangungot? Inabot niya ang isang mobile phone, saka kinumpirma ang petsa, Pebrero 13, at nanlalabo ang kanyang paningin habang nakatingin dito. Kung hindi siya nagkakamali sa kanyang memorya, ibig sabihin ay ngayon na ang huling araw niya sa sariling katawan at bukas ay February 14, kung saan ang kanyang mismong katawan ay magiging pag-aari ng iba. Kung sino man ito ay matatawag na isang patay o ghost, kaluluwang mula sa ibang dimensyon natumawid patungo sa mundong na ito at ang kanyang katawan ang piniling maging capital ng panibagong buhay.

It is time to move on from the pain and suffering from the past. Jayda is my now and my future and that nothing can ever break the happiness I have, just having her by my side. Ako na siguro ang pinakamasayang nilalang sa mundo. Umaapaw ang aking kaligayahan na makapiling at mapaglingkuran si Jayda at ang mga mahal nito sa buhay na mahalaga na rin sa aking buhay ngayon at magpakailanman.

“This… this is our life. Perfect in its own way.” She nodded, squeezing my hand. “Yes… and I’m so grateful,” she said, smiling at the kids playing nearby. This day wasn’t just Isaiah’s birthday. It was a celebration of everything that led us here—the struggles, the pain, the confusion—now transformed into joy, love, and family. ---

Hindi ako makapagsalita dahil humihikbi ako pero sunod-sunod akong tumango kay Ate. "We'll start anew. This time without hatred in our hearts. We will move forward and start living a happy life. Maiksi lang ang buhay, hindi natin alam bukas makalawa wala na pala tayo dito sa mundo kaya ngayon palang mabuhay na tayo ng masaya. Life is short, we should enjoy it." Ate Jingjing is such an angel. How can she stay positive despite what she'd been?

agad niyang tanong, at nang mag-angat ng tingin sa kanya ang pinsan, halos manlambot ang puso nya nang makita ang basang basa nitong pisngi. “Zhai, I badly wanted to enjoy this freaking day!” anito habang patuloy pa rin ang pagpatak ng luha. Joy sit straight. “This is the last day of me being free to do whatever I want. Gusto 'kong sulitin. Tomorrow will be a new life for me, I will be engaged to someone I don't even know who! I have a boyfriend, pero kailangan naming maghiwalay para lang sa letseng engagement na 'to!” tila frustrated na frustrated na sambit ni Joy, habang patuloy pa rin ang pagluha.

“Mr. Rockefeller, hindi kita kailanman sapat na mapapasalamatan sa ginawa mo.“ Ang mga Yowell ay nakampante at tumingin kay Alex na may pasasalamat. Naguluhan at nagulat si Anna dahil hindi niya inaasahan ang mga bagay na magiging ganito. Kinaway ni Alex ang kanyang kamay at sinabing, “Mr. Yowell, kung pinagkatiwalaan mo ako, maaari kong pahabain ang iyong buhay ng isang dekada. Sayang ang pinagdaanan mo ngayon lang. Maaari ka lamang mabuhay ng hindi hihigit pa sa limang taon kahit na uminom ka pa ng Life Pill. Ang ginawa ko lang ngayon ay bigyan ka ng isa pang araw ng pamumuhay. Ngayon, ang lahat ay nakasalalay sa concoction ng Life Pill.“

Pinalibutan na nila kami, ibig sabihin naagaw na namin ang pansin ng crowd. “Babe, that’s not a good joke to your father’s birthday,’ saad naman ni Valeen. “I’m not joking, miss Mendeola. I know you planned our wedding, but I’m sorry I have my own choice.” Sa baywang ko na naman inilagay ang isang kamay ni Simoun at pinalapit pa ang katawan ko sa kaniya. “S-Simoun-“

“Ha? Wala noh! Gawa-gawa mo lang ‘yan.” “Talaga lang ha? Baka mamaya kaya apla hindi mo nararamdaman ang pagod dahil may nag 'goodmorning babe, goodluck sa work mo, galingan mo lang lagi I'm always proud of you, iloveyousomuch.' kana pala,” pang-aasar pa niya, pero sa loob-loob niya, nagtataka siya. Kanino bang minsahe ang kanina mo pa inaabangan Joy? Hindi siya pinansin ni Joy at nagpatuloy lang ito sa pagsasalansan ng files, tila ba iniiwas ang usapan. At doon mas lalong kinutuban si Nathaniel.

Naroon kasi ang mga pagkakataong umiiling ito. "Habang tumatagal ay mas sumasarap ang luto mo, Hel!" puri ni tito Joey sa pakbet. Napangiti na lamang ako sa mga papuring naririnig ko. Hindi kami close ng mga ito. Masaya ako sa mga compliment na ibinabato nila sa akin. Ang kaso lang ay mas nakikita nila ang improvement ko kaysa sa mga anak nila. Nakakainsulto iyon sa side ng anak kung titingnan. Alam ko iyon dahil anak rin ako at alam ko ang pakiramdam ng naikukumpara.

Pero inihanda niya ang perpektong sorpresang ito para sa akin, at ang emosyong naramdaman ko ng makita ang lola ko, na napakahalaga sa aking buhay, na naglalakad patungo sa altar dala ang mga singsing na ibinigay niya sa amin, ay hindi mailarawan. “Mga apo, sa pamamagitan ng mga singsing na ito ay magiging isa kayo. Ito ang simula ng inyong buhay na magkasama, at hinihiling ko sa Diyos na ipagkaloob sa inyo ang pagpapala ng isang masayang pagsasama, dahil mayroon ka ng basbas ko, sabi ng aking lola. Tinanggap ni Joko iyon mula sa kanyang mga kamay at hinalikan siya sa pisngi. Pagkatapos ay niyakap niya ako ng mahigpit at hinalikan at umupo sa tabi ni Joey.