Novel & Cerita Isusumbong Kita Sa Tatay Ko

"Doon din naman po tayo papunta, papa." "Ah, oo nga..." Tumawa ulit ang tatay ko alanganin. Saka lang nag-sink in sa utak ko, hindi makapaniwala ang expression na napatingin ako sa tatay ko... Bakit niya tinatawag na ‘papa’ ang tatay ko??? Magkapatid ba kami? May anak sa labas si papa? Stepmother ko ba ang babaeng ito? Ano bang nangyayari?

“Hindi ako bunga ng r@ pe!” “Oh my God!, mas concern ka pa talaga sa parteng iyan kaysa sarili mo? Fine! Bakit sa tingin mo kinamumuhian ka ni Mommy? Kasi r@pist ang tatay mo. Nabubuhay ka sa kasinungalingan. Gumising ka na, magpakalayu-layo at huwag ka ng magpapakita sa amin kahit kailan. Huwag mong iwan ang tatay mo na wala rin naman kwenta ay nagpapabayad—"

Tumatambol pa rin ng mabilis ang dibdib ko. Basta ang alam ko lang ngayon ay dapat na hindi kami magkita, o magtagpo ang landas namin. There is no way! Lalo na ngayong, mas okay na ako at tanggap ko na ang lahat. Baka malaman pa niya ang tungkol sa bata at kunin iyon sa akin. Dahil sa dami ng iniisip ko ay may nabangga ako ng bahagya. Natamaan ko siya may balikat.

Kaming apat ang napapsubo sa kanya. Oo, ang sweet namin tignan no? Masyado naming mahal ang tatay namin. Sa di ko hahayaan na kalimutan nila ang pagpapalaki sa amin nito. Kung paano mataranta ito noon lalo na nga tatlo sila. Kaya napapasukli kami ngayon. Thank you, Pa.

"Pwede bang bumalik ka na sa bahay? Pwede bang magsama-sama na ulit lalo't sa mga ganitong sitwasyon na kailangan natin bantayan ang isa't isa? Umuwi ka na sa bahay. Kailangan ka namin. Kailangan ka ni Nanay mo, ng mga kapatid mo. Hindi pwedeng sa habang panahon ay natatakot tayo na baka magkasamaan tayo muli ng loob. Sinisiguro ko sa'yong... hinding hindi na mangyayari iyon. Mahal na mahal kita, anak....," Tagos sa puso ang mga binitawang kataga ni Tatay Bong. Sa unang pagkakataon, hindi naging mabigat sa kanya magbitaw ng mga salita galing sa kanyang emosyon. Hindi ko napigilan na maluha lalo nang yapusin niya ako.

kitang-kita ko ang sayang bumabalot sa kanyang mukha dahil sa bagay na iyon. “Hmm, hindi pa. Mamaya po pag-uwi natin sa bahay, doon natin tatawagan si Tatay,” saad ko. Napawi ang ngiti nito at para bang may iniisip na malalim. Saglit akong tumahimik at hinintay ang sunod niyang sasabihin kaya nagkaroon ako pagkakataon na titigan ang kanyang mukha. Sobrang kita sa kanya ang features na mayroon si Aki kaya naman nahirapan ako lalong kalimutan ang tatay niya, dahil sa tuwing tinitignan ko siya ay mukha ni Aki ang nakikita ko.

sabi ko saka kumbinsido “Bukod sa buntis sa pamilya ay ang mama ko. Kaya hindi mo ba naisip na magiging kakaiba at kakaiba kung magbubuntis ka ngayon habang ang aking ina ay umaasa din?" Sabi ko, nakangiti at natatawa sa katawa-tawang naisip. Ang isang bahagi ng akin ay sumisigaw at tumatawa sa akin para sa pagkumpleto ng pagiging limot sa lahat.

masaya kong sabi. Lumipat kami sa may maliit na kubo na nandoon para magpahinga. "Ang dami kong pangarap noong panahon na nabubuhay pa ang iyong ina." panimula ni tatay habang nagpapaypay gamit ang kanyang sombrero.

Ate, hindi ko inakalang ganito klaseng kang tao, masyado naman atang makitid ang isip mo. Aba naman, kahit naman anong gawin mo, kapatid mo pa rin ako, kaya parang kapatid na din ako ni Kuya Vince. Ano namang mali kung samahan niya ako sa pagbisita sa lumang bahay? Dahil ba hindi mo ako gusto, mas mabuti pang umalis na lang ako? Hindi sakin big deal yun Pero hindi mo pwedeng tawagin si Tita sa pangalan niya, wala kang galang!"

Maagang kinuha sa amin si nanay at si kuya naman ay hindi pa rin namin nahahanap. "Sumuko na kasi si tatay sa paghahanap kay kuya, e," sagot ko sa kaniya. Nung sinabi ko kay tatay 'yon na hanapin ulit namin si tatay ay biglang umiwas ng tingin at tumahimik si tatay. "Ayaw ba niya na makita ulit ang anak niya? Kasi ako? Gusto kong makita at makasama ulit si kuya."