Kape Hugot Novels & Stories

"Lumabayan mo nga ako Kapre! Kanina ka pa sa room ah! Namimihasa ka na. At teka nga lang, di ba nag-pra-practice pa kayo. Sumegway ka na naman ng alis nyan!" "Ay sus! Alam mo Hugs (pronounce as hoogs) aminin mo na lang kasi na na-mi-miss mo ko kaya mo ako pinuntahan dito." -at sinusundot pa niya yung tagiliran ko. "Alam mo ang gulo mo, tumigil ka nga. Alam mo naman na may kiliti ako sa tagiliran." - at sinusubukan kong alisin yung kamay niya sa gilid ko.

Kapos hininga niyang mura. Is this f*ck*ng real?

komento niya Kumikinang ang mga mata niya habang nakatingin sakin. "Savine, I know this is weird. But may I hug you? Parang hindi kasi ako mapapakali kung hindi kita mayayakap." nanginginig ang boses nito

Kung hindi lang siguro sobrang mahal ng kainan na 'to, siguro dagsaan parati ang customers. "What the...who is that?!" Nakakagulat naman 'to si Kelvin. Bigla-bigla ba naman nagagalit, eh. "Ay fudge! Familiar!" hindi ko na rin napigilan ang sarili ko. Paano ba naman kasi, si Helena ay may kasamang napaka gwapong lalaki. Ang ganda pa ng build ng katawan ha. "That's Kershew! Apliyedo niya lang ang alam ko. Eh, baseball coach 'yan siya sa rito sa Pilipinas."

“Do you have a relationship with him?” Kung ako siguro ang nagkakape ay malamang nabulunan na ‘ko dahil sa direktang tanong niya sa ‘kin. Nanlaki naman ang mata ko at kaagad umiling. Walang kaming relasyon ni Hugo. Ang namamagitan sa aming dalawa ay hindi matatawag na relasyon dahil may kontratang namamagitan sa aming dalawa.

Nakita kong umangat ang isang kilay nito at pero hindi naman nagkumento pa. Nang makarating kami sa penthouse ay palakas nang palakas ang kaba ko. It seemed I caught the best fish in the sea. Kung pag-aari nito ang penthouse na iyon, ibig sa sabihin ay may sinabi ito sa buhay. “Come here, young miss.” Yakag ng lalaki. “I know you aren’t interested to know me, but you can call me Hugo… in case you’d be moaning my name,” he teased.

(Jaymee Pov) "Ano, kakapit ka ba o hahayaan kitang mahulog?" Wala na 'kong nagawa kundi ang higpitan ang kapit sa bewang ni KC. Kung makapagpatakbo naman kasi parang wala ng bukas. Mas lalo ko pang hinigpitan ang kapit nang paharurutin niya ng mabilis ang bike.

“Saan mo ba kasi nakuha yong mga ‘yon?” “Aba, malay ko?” Pinandilatan ko siya. “Nagising na lang ako na hawak ko yung mga ‘yon.” “Kaloka ka talaga-- aw shit ayan na yung fiance moooo... Oh, my God! Oh my God! Ang hot talaga ni Mayor! Shit ang suwerte mong gaga ka!” anito. Niyugyog pa ang balikat ko.

Kundi dahil sa gutom. Gutom sa kapangyarihan. Gutom sa pera. Gutom sa mundong dapat ay hawak niya. Habang abala si Amor Curry sa pagdiriwang ng kanyang tagumpay—hawak ang kapalaran ng Philip Empire, naka-kalakip ang ngiti ng isang babaeng nakalunok na ng sariling kasakiman—nagsisimula namang gumalaw ang katotohanang matagal niyang inilibing.

Nagulat ako, may hawak siyang panulat, nakatutok sa akin ang matulis na parte nito. Akala ko nabaliw na siya. Ayokong makipag-away sa kanya, pero ayaw niyang umatras. Ironic, habang sinusubukan akong saksakin ni Suzy sa mata ko gamit ang panulat, bigla siyang natapilok at bumagsak sa sahig, tumama ang mata niya sa matalim na parte ng daan. Nagkaroon siya ng mga gasgas sa mukha at isang nasugatan na mata. Kung walang corneal transplant, unti-unti siyang mabubulag.