Kunot Noo Novels & Stories

EARLENE's POV Nabitawan ko ang phone ko sa narinig ko. Buti na lang nasalo ni kurt kundi... waaahhh! Wala na kong pepon! " wae.. wae? What happen?" Nag-aalalang tanong agad ni eonni. ( Why?)

I want it so bad. "Kimchi? Donut has that flavor?" he asks, surprised. "Yes, but it's not really a donut... more like a curry bread? basta ganon!" "All right, let me see if that strange food is available on earth." kunot noo niyang bulong habang nagtitipa sa phone. Natawa ako at pinanood lang siyang maghanap ng donut. Actually sa Korea ko lang natikman yon and I'm not a fan of that flavor, pero ewan ko parang gusto ko na ngayon matikman.

Wala man lang matinong cover-up o shorts! “N-Niro…”

kunot-noo kong tanong habang nakatingin sa kamay ko. "Palaisipan nga din 'yon. Isa lang ang nasa isip ko," nag-angat ako ng tingin nang sabihin 'yon ni Kobe. "hindi na nakakagulat kung may kaaway pang iba si Noelle." dagdag niya pa. "Sumakto pa talaga sa plano natin." komento ko naman.

At buntong hininga naman si Kyro knowing na hindi talaga okay ang nobya. Lumipas na lang ang ilang oras ay hindi pa rin mawala sa isipan ng dalawa kung sino ang tao na kumuha ng kanilang litrato. Nakahanda na ang higaan upang matulog, ngunit dilat na dilat pa rin ang mga mata ni Luna. Hindi rin makatulog si Kyro dahil nag-aalala din ito sa akto ng nobya. Bumangon na lang ito upang pag-timpla na lang ang nobya ng gatas. Napalingon naman si Luna sa pag-tayo ni Kyro mula sa lapag, at lumabas ng kwarto.

Nagulat siya pero wala na akong pakialam. "Viño Zane Mornett o ano pa ang totoong pangalan mo, makinig ka, okay?" "Oh okay, what is it?" Kunot-noo niyang tanong. Nagtataka siguro kung bakit ako nagkaganito. Tanggap ko na ang kapalaran ko. Bahala na.

🧘 Ang Pahayag ni Leon Wenju Naghintay si Leon Wenju hanggang makumpleto ang lahat sa loob. Seryoso ang kanyang mukha nang magsalita: **“Karamihan sa inyo ay nasa antas na hindi na kailangan kumain. Para naman sa mga mababa pa ang cultivation at nangangailangan ng pagkain, may nakahandang suplay sa mga silid na bato roon— sapat iyon para sa ilang taon.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

SS002: Count On Me by Bruno Mars Tutok sila sa panonood ng netflix nang makapasok ako sa condo unit ni Arie. Medyo natagalan pa ko kasi dumaan pa ko sa pinakamalapit na convenience store para bumili ng pinapabili nila.

at napakunot ang noo. "Kuya?! Anong ginagawa mo rito?”