Romans & histoires Kunot Noo

sabay tulak sa likod ko papalapit sa pintuan. “Wait, Ate—” Kunot-noo akong tumingin sa kaniya. Ngunit parang wala siyang narinig. Mas lalo pa niya akong itinulak palapit kay Killian, na tahimik lang na nakatingin sa amin. May bahagyang ngiti sa labi niya, ‘yung tipong parang aliw na aliw sa eksenang nangyayari. “Ate naman—” bulong ko, halos pabulong na reklamo.

Gulat na sabi nito Kinusot-kusot pa nito ang mata sa pag-aakala na nanaginip lang siya. "Keaton," Banggit niya sa pangalan nito kaya kumunot ang noo ni Zyron "Y-you are really here," Confuse pa rin na tanong nito. Hindi pa rin makapaniwala na naroon talaga siya. "So, what are you doing here?" Taka nitong tanong tsaka lumapit sa kanya "You know each other?" Salubong ang kilay na tanong ni Zyron na palipat lipat ang tingin sa dalawa

“Higa ka rito... samahan mo si Kuya.” Mabilis namang itinaas ni Bunbun ang kanyang munting puwetan upang iusog ang unan paitaas, bago dahan-dahang nahiga sa tabi ng kapatid habang nakatitig dito nang nakatagilid. Ang malalaki, maningning, at madidilim nitong mga itim na mata ay may bitbit na munting ningning ng liwanag, isang bagay na sapat na upang tuluyan nang tunawin ang puso ni Noah.

At doon, unti-unting narealize ni Elle ang katotohanan. Oo, siguro wala itong feelings para sa kanya. Siguro tama si Knox—na physical lang ang lahat, at wala nang iba. Siguro sa mata nito, isa lang siyang kasangkapan para punuin ang init at pangangailangan ng katawan.

Tumingin siya kay Kuya Sandro, tingin na nagpapaalam bago nito binaling ang tingin sa akin. "K-Knoxx,si...si K-Knight?" "He's in coma." Diritso at walang emosyong sagot nito sa akin. Tatlong salita lang pero para itong bomba na sumabog sa aking mukha. Tinakpan ko ang aking bibig at sunod-sunod na umiling. "Y-You're...you're j-joking, right?" my voice trembled. "Tell me Knoxx, you are just joking, right?"

EARLENE's POV Nabitawan ko ang phone ko sa narinig ko. Buti na lang nasalo ni kurt kundi... waaahhh! Wala na kong pepon! " wae.. wae? What happen?" Nag-aalalang tanong agad ni eonni. ( Why?)

kunot-noo kong tanong habang nakatingin sa kamay ko. "Palaisipan nga din 'yon. Isa lang ang nasa isip ko," nag-angat ako ng tingin nang sabihin 'yon ni Kobe. "hindi na nakakagulat kung may kaaway pang iba si Noelle." dagdag niya pa. "Sumakto pa talaga sa plano natin." komento ko naman.

At buntong hininga naman si Kyro knowing na hindi talaga okay ang nobya. Lumipas na lang ang ilang oras ay hindi pa rin mawala sa isipan ng dalawa kung sino ang tao na kumuha ng kanilang litrato. Nakahanda na ang higaan upang matulog, ngunit dilat na dilat pa rin ang mga mata ni Luna. Hindi rin makatulog si Kyro dahil nag-aalala din ito sa akto ng nobya. Bumangon na lang ito upang pag-timpla na lang ang nobya ng gatas. Napalingon naman si Luna sa pag-tayo ni Kyro mula sa lapag, at lumabas ng kwarto.

🧘 Ang Pahayag ni Leon Wenju Naghintay si Leon Wenju hanggang makumpleto ang lahat sa loob. Seryoso ang kanyang mukha nang magsalita: **“Karamihan sa inyo ay nasa antas na hindi na kailangan kumain. Para naman sa mga mababa pa ang cultivation at nangangailangan ng pagkain, may nakahandang suplay sa mga silid na bato roon— sapat iyon para sa ilang taon.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.