Ingatan Novels & Stories

Pero kahit ilang beses niyang piliting mag-focus sa emails, sa bawat segundo, bumabalik ‘yung memory ng halik kagabi. Spontaneous. Intense. Real. She kissed me first. At iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi niya makalimutan. Bago pa siya tuluyang lamunin ng sariling isip, isang pamilyar na boses ang pumasok — kaswal, may halong yabang, at puno ng asar.

Mas lalo rin itong naging pursigido na paamuhin siya. The elevator dinged and brought Ley back to the present. Hinihingal siya habang naglalakbay ang isip niya sa nakaraan. It was memory from the past that was so hard to forget. Naukit iyon sa isip niya at kay hirap burahin.

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

pagtawag sa akin ni Azamy 'saka isinara ang pinto ng aking kuwarto. Sa likod ng pinto ng aking kuwarto ay makikita ang ipinagawang kalendaryo noon ni mama. Malapit na pala ang birthday ko, ang birthday namin ni Oreus. Minsan napapa-isip ako kung Oreus nga ba talaga ang pangalan niya, e. Kung ang pagkatao niya ba ay iyon talaga o nabago lang dahil kinupkop siya ni Tita Minerva.

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

“Remember, ikaw ang magp-present bukas sa client.” Napamaang sandali ang bibig ko. “Iyong sa online? Anong oras ba?” “Gigisingin na lang kita. Just don't lock your door.” Tumango ako. “Oh... sige. Pero ano mo nang konek no'ng chocolates?” “Nakakaboost ng memory,” kaswal niyang sagot. “It helps you think better and focus. Keeps you awake too. Kung sa estudyante, madaling makasaulo ng impormasyon. Baka sakaling makatulong sa'yo.”

Huminto siya saglit para ilapat ang kaniyang pisnge sa aking ulo. "Then, after one year, I saw mom. Inuwi niya ako kahit wala pa rin akong maalala. Anim na buwan ang ginugol niya para tulungan akong mabalik ang memorya ko. Pinapakilala niya ako sa mga dati kong kaibigan at dinadala sa mga lugar na dati kong tinatambayan. And when she brought me to my old school in college, your face pop up in my head. That's the time I regained all of my memories,” pagpapatuloy niya, nahimigan ko sa tinig niya ang saya kaya napangiti ako.

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.

Isa-isa silang tiiningnan. "Sino kayo?" Umawang ang kaniyang bibig. "A-anong ibig sabihin?" Ang ama nito ang sumagot. "Nagkaroon siya ng amnesia, Erin. Sad to say, hindi niya tayo kilala." Nawalan siya ng lakas. ang kanina lamang pasasalamat ay dagling napalitan ng pagkabahala. Nawala ang memorya nito. Ibig sabihin ay kasamang nabura ang matatamis nilang pinagsamahan.

paalam na nito at bumalik na ng sasakyan nilang 4x4 pick up na kulay puti. nasa gilid ang pwesto nya kaya di sya madidistorbo ng mga dumadaang dayo rin ng Lugar, kita kita nya ang lawak at ganda ng falls. nag simula syang mag pinta, nasa ganoon ang kanyang isip ng mamataan nya ang Isang lalaking nag iisa at tila malalim ang iniisip sa gilid ng tubig ilog at naka tanaw sa maaliwalas na tubig na walang kapagurang dumadaloy pababa.