Recollections Novels & Stories

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

Napahilamos sa mukha at saka huminga nang malalim. “How about kuya Mateo?” tanong niya. “Wala siyang maalala,” sagot ko. “Lahat?” tanong ni Luke. “The doctor called it anterograde,” saad ko. “Ah, forgetting the newly built memories… Five years ago…” saad ni Luke. “Ganun na nga,” aniya ko. “I hope it’s temporary,” mahinang sabi niya.

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.

"Sorry, if it's too personal it's totally fine not to tell me." "I wasn't in a any accident. That's the reason why my memory loss was a big shocker for my whole family. It just disappeared. Even I don't know what happened." Straightforward kong sagot. Na realize ko kasi na wala naman dahil para hindi ko sabihin sa kaniya 'yun. It's not a deepest secret that should be kept. "Does it suck? Having no memory of your past?" "Not really. It's just my childhood, it was nothing special."

"If you want to help me, why don't we start talking about what happened to our relationship before we got into an accident? Hindi ba mas maganda 'yon at baka bumalik lahat ng memory ko?" "Babalik pero sasakit?" "Hindi natin malalaman kung hindi susubukan." "I don't want to force your brain to remember everything. Kaya gusto ko dahan-dahan. If you remember the things that make you mad, will it help you to recover? Why don't we start with the good memories? Bakit gustong-gusto mong maalala lahat ng pangit?" Ngumuso ako at pinaglaruan ang daliri sa kamay.

“N -nandyan ka pala. Kanina pa kasi kita hinahanap. It’’s your medicine time na. Oras na para sa gamot mo.” “What are you doing here?” takang tanong ni Roman sa kaniya. “I told you na tigilan mo na muna ang mga ganitong acts, Rebecca, I am in the process na wherein naaalala ko na yung ibang memories ko. We need to talk later, after lunch.” Doon ay nakaramdam ng kaba si Rebecca. Hindi pwede ito, hindi sya papayag. “W -what do you mean?” nauutal at kinakabahan na tanong nya,

Nanatili akong nakapikit dahil feeling ko kapag didilat ako ay nasisilaw ako sa liwanag ng araw. May mga nakikita akong mga imahe sa vision ko, hanggang sa animo Dvd player ang mga ito at nag past forward dahil sa bilis ng pangyayari. Nasapo ko ang ulo ko dahil sa sakit. Hanggang sa pagmulat ko ay mukha ni Axel, Alexa, Eric, Jessie at Sarah ang nakikita ko. Isang kurap pa ng mata ko ng na biglang rumehestro sa isip ko lahat ng memories animo nag restore ang memory ko mula sa pagkaka format.

sagot ko, pilit sinisid ang memorya. Tumango siya, encouraging. “Okay lang. Kwento mo lang lahat—even the smallest detail. Sometimes, memories hide in the background.” Huminga ako nang malalim. Pumikit ako, marahang pinakinggan ang sarili. “May ilaw. Colorful. Tapos maingay… pero at some point, parang nag-mute yung music. Faint na siya, parang echo.” Napatingin ako sa sahig ng clinic—white tiles na may manipis na crack sa gilid. Hinagod ko ng hinlalaki ang gilid ng armrest, para bang baka may memoryang nakatago sa texture.

Pakiramdam ko ay masisiraan na ng bait ka kakaisip ng dapat gawin. For a few moments, my mind was filled with recollections ranging from childhood through college. How I wish those recollections could help me solve all of my issues. I suddenly remembered something that might give me hope. Then I dashed up the stairs to my room. I looked through my old knapsack and found my old wallet. I picked a little card and dialed the number on my mobile. “Hello, Mr. Hart.”

Nasa daan na sila pabalik sa inuuwian nila. "Yeah, just thinking something." "You don't have to force yourself to remember." Mukhang concerned talaga ito sa kalagayan niya. Umiling siya. "No, I'm not trying to recall my lost memories. I just remembered the lady earlier. Her eyes are weird." Hindi niya alam kung namamalikmata ba siya kanina pero parang may nakita siyang kakaiba sa mga mata ng babae kanina. Gusto niya sanang magtanong kay Gio kanina pero dahil mabilis na iniba ni Dale ang usapan, hindi na siya nagpumilit na ituloy ang usapan.