Remembered Novels & Stories

I can still remember until now mhiya scent it's smell like vanilla milk. Why the hell do I remember something like that? I’ve stood next to women wearing designer perfumes that cost more than my suits — and I forget them instantly. But this? Her scent burned into my senses. Like my body remembered it even after I forced my mind to forget. I clenched my jaw. This can’t happen. I won’t let it. That goddamn vanilla and milk was still stuck in my head. “Lorenzo!” I blinked fast. A voice snapped me back to the table.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kaya hinayaan ko lang siyang magsalita. "Razen diagnosed Anterograde Amnesia nang maaksidente siya. That is why he can't remember you nang magkita ulit kayong dalawa. Ang tanging naalala niya ay ang nakaraan nila ni Chloe at ang huling pag-uusap nilang dalawa. " Umawang ang labi ko sa gulat. Kaya pala hindi ako nakilala ni Razen. Kaya pala parang ordinaryong tao lang ako na biglang pumasok sa buhay niya dahil nawala ako sa alaala niya.

Imbes na sermunan ko siya kanina, nawala ang usapan namin dahil sa biglaang sinabi niya. "Fuck, Tatiana, calm your self!" mahinang bulong ko sa aking sarili. Bumalik ako sa aking upuan bago tinitigan ang kompyuter na nakabukas. Huminga ako nang malalim at itinutok ang aking sarili sa pagtipa sa aking kompyuter kahit ramdam ko ang tingin ni Mr. Lewis sa likod ng CCTV. Muntik na akong mabuwal sa aking kinauupuan nang may nagsalita sa aking likod at si Jaydee lang pala iyon.

Phase 9 Ilang araw na rin ang nakalipas mag mula nang nangyari ang insidenteng 'yon sa bahay nina Morpheus at hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkaka usap ni Remus. Kahit naman kasi gano'n ang nangyari ay hindi pa rin noon maalis ang pagtitiwala ko sa kaniya. Matagal ang pinagsamahan namin at kaya ko siyang tanggapin ulit kahit may nagawa siyang kasalanan sa akin.

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

Nakapikit lang ako habang ramdam na ramdam ko ang dila nyang naglulumikot sa bibig ko. Nang tumigil sya ay nakapikit parin ako. Ramdam na ramdam ko ang paghinga nya na tumatama sa mukha ko. Ang daming bagay na tumatakbo sa isip ko at hindi ko alam kung anong gagawin ko! "Hey." tawag nya sakin. Dahan dahan kong dinilat ang mata ko at agad kong nakasalubong ang namumungay nyang mga mata. "B-bakit?" "Get out." ____________

‘Crab sticks? Like seriously?’ Ilang minuto na ring nag-iisip si Kimberly pero hanggang sa huli ay di niya pa rin kayang intindihin ang kanyang naging reaksyon. ‘When in history did I ever find interest with that freaking thing?’ She closed her eyes. Her head felt like breaking as she tries digging in her memory . She did her best to remember but just like all other attempts, she just ended up frustrating herself. ‘Come on, brain. Recall. Recall. Re--’

“Isa pa, kailangan mong malaman ang dahilan kung bakit hindi ako nakabalik kaagad sainyo.” Huminto si Ivor sa pagsasalita at nanatiling nakatingin si Lily sa kaniya. Kaya nagpatuloy siya. “Hindi sinabi sa’kin ni Janelle ang tungkol sainyo kaya hindi kaagad bumalik ang memories ko na kasama kita. Tinago niya rin kina Mom ang totoo na hindi ko kayo maalala ni Isaac. Sinabi niya rin sa mga magulang namin na ayoko na raw kayong makita. So, Mom thought I remember you first and she also thought that the memories I only needed to remember were my memories with her, and our family. “Kaya kahit kailan sa seven years, walang sinabi si Mom sa’kin tungkol sainyo. Hindi niya kayo nabanggit. Kaya tumagal

Kinuha niya ang isang maliit na pilak na susi na nakasabit sa kaniyang leeg, ipinasok ito sa lock, at pinaliko nang may matalim na click. Nang buksan niya ang takip, ang amoy ng tuyong lavender at lumang papel ang sumalubong sa kaniya. Inside the box were more than a hundred letters—lahat may nakasulat na petsa, lahat patungkol kay Lauren Jade Miller, at lahat isinulat sa mga dis-oras ng gabi sa loob ng nakaraang tatlong daan at animnapu't limang araw.

Nagtagpo ang mga mata namin. At sa pagkakataong 'yon, hindi ko naramdaman ang confusion. I felt something else. Recognition. Parang may part ng katawan ko na nagsasabing, there you are. Hindi ko na iyon kayang tawaging coincidence. Lumapit ako sa kanila. "Amire." Tumingin siya sa akin. "Yes?" "I remembered something." Napansin kong agad siyang naging serious. "What did you remember?"