Remembered Novels & Stories

I can still remember until now mhiya scent it's smell like vanilla milk. Why the hell do I remember something like that? I’ve stood next to women wearing designer perfumes that cost more than my suits — and I forget them instantly. But this? Her scent burned into my senses. Like my body remembered it even after I forced my mind to forget. I clenched my jaw. This can’t happen. I won’t let it. That goddamn vanilla and milk was still stuck in my head. “Lorenzo!” I blinked fast. A voice snapped me back to the table.

May pa-science pa siya ngayon. Dumilat ako at lumingon sa kaniya. "Tungek! Pag-tinransmit ng hair cells mo sa tenga ‘yung narinig mo papunta sa temporal lobe mo, mai-store ‘yon sa short-term memory! At ‘yung short-term memory, tumatagal ng 30 seconds hanggang ilang araw!" "Kung tumatagal ‘yon ng ilang araw, bakit nakalimutan ko agad ‘yung sa ‘kin?!" she retorted.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kaya hinayaan ko lang siyang magsalita. "Razen diagnosed Anterograde Amnesia nang maaksidente siya. That is why he can't remember you nang magkita ulit kayong dalawa. Ang tanging naalala niya ay ang nakaraan nila ni Chloe at ang huling pag-uusap nilang dalawa. " Umawang ang labi ko sa gulat. Kaya pala hindi ako nakilala ni Razen. Kaya pala parang ordinaryong tao lang ako na biglang pumasok sa buhay niya dahil nawala ako sa alaala niya.

Inangat ko ang aking ulo ngunit nasilayan ko ang amo kong nakapikit at may magulong buhok. Nanlaki ang aking mata at napabangon ng wala sa oras pero ramdam ko ang kirot sa aking ulo. Napahiga akong muli at tinignan ang kabuuan ng sarili ko mula sa ilalim ng kumot. Wala akong suot na kahit ano pero may saplot pa naman siya. I tried to remember what had happen last night and to my surprise, I covered my mouth. Tinignan ko ang katabi ko na natutulog pa rin ng mahimbing. Did I lost my virginity?

Phase 9 Ilang araw na rin ang nakalipas mag mula nang nangyari ang insidenteng 'yon sa bahay nina Morpheus at hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkaka usap ni Remus. Kahit naman kasi gano'n ang nangyari ay hindi pa rin noon maalis ang pagtitiwala ko sa kaniya. Matagal ang pinagsamahan namin at kaya ko siyang tanggapin ulit kahit may nagawa siyang kasalanan sa akin.

tawag ni Angus sa akin at tinapik ang balikat ko. Napahinga ako ng malalim. Narealize ko na nagtaas ako ng boses. Kahit sa pandinig ko may halong panunumbat ang tono ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “I hate this feeling of forgetting. Na para bang may jigsaw sa utak ko na kulang ng puzzle piece kaya hindi ko mabuo. Na para bang may alaala akong dapat natatandaan ko pero kahit anong gawin ko hindi ko maalala. I am trying to cope up with this empty feeling. Pero hanggang kailan niyo itatago sa akin ang totoo?” Bumaling ako kay lolo Bartolome. “Ano ang ginawa mo lolo? Did you do something with my mind? Did you alter my memory in a way that made me forget my parents?”

Pinikit niya pa ang kanynag mata, umaasa sa kanyang memorya para tumugtog ng piano. Ang ilan sa kanila ay nakatingin sa kanya at wala masyadong naramdaman sa umpisa. Subalit, kaagad sila ay naapektuhan ng mental power ni Alex ay mabagal na gumapang ang mga emosyon sa kanila. Merong naguguluhang kinang sa mata ni Zendaya. Siya ay sobrang nagulat na makita si Alex na tumutugtog ng piano na nakapikit ang kanyang mata ng matagal na panahon at walang kahit anong isang mali. Ito ay dahil sigurado siya na si Alex ay hindi pa kailanman nabasa ng score na ito. Sa madaling sabi, meron siyang mahusay na memorya. Natatandaan niya ang score matapos na basahin ito ng isang beses, meron siyang photographic

Sabi ni I got into accident 5 months ago and I had been coma for 5 months, it's been miracle daw na nagising ako then the doctor said that I have a retograde amnesia that's why I can't remember them. I can't even know my name, my age. And I don't know if I have a friends, boyfriend or something, I have so many questions in my mind but I can't ask them. Mahirap magtanong sa taong di mo masyadong kilala. Kahit sinabi nilang sila yong pamilya ko pero hindi ko pa din maproseso sa utak ko lahat yong nangyari sakin ngayon.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

"Well, guess what ate? I don't remember her. I don't remember visiting her and I don't even know her face. D*mn it! My head hurts and I'm getting confused and confused and confused." She seems very worried then tap my back. "I... I don't understand.. Why can't you remember her? How about me? Do you remember me?" I looked at her with disbelief. Seriously? She grasped in disbelief. "D-does that mean, s-siya lang ang hindi mo maalala?" I nodded. "I know you. Mom, dad, grandma and grandpa. I even know and remember my friends, Audrey, my cousin and even Jellah. I do remember Carl. But d*mn! I don't remember any person named Sumi."