Letter Later Novels & Stories

“Mama, please. Let her stay. Just for today.” Ngumisi ito. “Mabuti’t inaaral mo na ang pag-iingles. Noong nakaraan lang ay ipinakiusap mo ang hiling ko sa iyong kung magsusulat ka ng liham sa amin ng ama mo ay dapat nakasulat sa ingles na lenggwahe.” “Kaya po sana pumayag na kayo.” “Hmm.” Nag-isip ito. “Pumapayag ako ngunit ngayong araw lamang na ito, Hermina.”

"Oh, eh bakit nauutal ka r'yan? Ibig lang sabihin no'n na lahat ng mga sinabi ko ay totoo. Na totoo ngang mahal niyo ang isa't isa. Ano nga nangyari pagkatapos no'ng pagkasabi niya no'n? Na tabi nga pa rin kayong natulog pero ramdam kaagad na layo ng gap, sabay magkatalikod pa kayo? "Sabay no'ng kinabukasan o kaninang umaga lang naganap ay iniwan ka lang niya pero mayroon pa ring almusal na nakahanda sa 'yo't lunch mo na rin kani-kanina lang. Mayroon pang letter na nakalagay roon, ano nga ulit ang nakalagay?" Kinuha ni Amiel iyong letter na kanina kong pinakita sa kanya at saka niya 'yon binasa.

Tinanggap niya ang box, at para bang mabigat ang bawat hakbang pabalik sa kwarto. Pagkapasok niya, isa-isang binuksan ang mga sulat. Karamihan ay sulat kamay ni Alyssa—mga thank-you notes, random lists, grocery reminders. Simple lang. Pero bawat letra, may laman. Hanggang sa mabuksan niya ang isa na tila hindi niya pa nababasa dati. "Liam," "Kung darating man ang araw na hindi mo na ako maalala, okay lang. Basta maalala mong minsan, may babaeng hindi ka man mahal noon… pero minahal ka ng buo."

"Totally different." "Walang magbabago, Sia. Hindi mo lang ako magiging empleyado. Iyon lang, wala ng iba." "I guess matagal mo ng pinag-isipan ang bagay na ito. It's okay, I'm accepting this letter. Thanks for your hard work. I hope your mom gets better." I told him. Eksaktong pagkatapos kong sabihin 'yon ay ang pagbukas ng pinto at pagpasok nila Asher at Aeris.

Bumilis ang tibok ng puso ko habang dahan-dahan kong binuksan ang package. Inside was a single, elegant white envelope. At nang mabasa ko ang pangalan ng sender, nanlamig ang kamay ko. Leonidas Dame Monteverde. My stomach dropped. With shaky fingers, I carefully opened the envelope. Inside was a simple, embossed card with a short yet powerful message: Dinner. Tonight. 7 PM. Let’s talk. I inhaled sharply, my grip tightening around the card. Gusto ko mang magpanggap na wala lang ‘to… hindi ko kayang itanggi ang kilig at kaba na sabay na bumabalot sa dibdib ko. Leon Monteverde wanted to see me again. And this time, he wasn’t leaving me a choice.