Novelas y relatos de Letter Later

Pinilit kong huminga habang binubuksan ang seal. Nandoon ang pirma ni Leon sa ibaba ng bawat page. Bold. Malinis. Eksakto ang sulat-kamay na matagal ko nang kilala. Iyong parehong pirma na nakita ko sa mga paycheck ko noong secretary pa lang ako niya. Iyong parehong pirma sa marriage license noong naging asawa niya ako. Walang kasamang note. Walang paliwanag. Kahit simpleng “Best Regards” na lagi niyang inilalagay sa business correspondence, wala. Pangalan niya lang. Paulit-ulit.

Laglag nanaman ang panga niya nang ma kitang hindi nga nag bibiro si Leah, naka sulat sa stage gamit ang isang napaka gandang calligraphy ang mga katagang; “HAPPY GRADUATION LEAH AND NICOLE!”

Patayo na sana ito pero pinigilan yung sarili, yayakapin niya ba dapat ako? "About dun sa letter" Pag uumpisa ko kesa naman kung saan kami mapunta na usapan. "Are you in a hurry?" Tanong nito. "Kinda yes" Kumunot ang noo nito "With Fraizer?" Tinaasan ko siya ng kilay para kasing nagseselos yung tono ng boses niya "Y-yes?" Nag aalinlangan na sagot ko. Inilabas ni Zach yung papel ng company namin "Here. It's all yours."

Marife read from the note. Nanlaki ang mata ko. I grab the flowers from her. Mula roon ay may letter nga! Hand written at first time na magbigay siya ng letter! Ang problema ay walang initial man lang! Message lang! Okay na sana. Kaso anong magagawa ng letter na 'yan?! Malalaman ko ba kung sino ka, huh?! Hindi ka pa ba natu-turn off sa akin?! "Ano ba 'yang admirer mo, Cherry? Iba rin ang trip! Hindi naman nakakakilig ang mga binibigay sa 'yo." puna ni Marife.

Pagkasabi'y bumaling na ito sa iba at hindi na pinaansin pa ang nobyo. Nang magtagal na ay hindi na nakatiis umimik si Chardon. "Mari, I'm telling the truth. What you might think of that letter was wrong. Besides, I didn't have any connections with that woman, it's just..... I... i can't just say anything about her and I'm even had long forgotten about her. So, please. Can you let go of your doubt at me?"

Lihim akong napmura at akmang lalabas na ako ng kwarto para hanapin siya ay napansin ko ang isang nakatupi na papel na nasa ibabaa ng nightstand. Did she leave me?! Dahan-dahan akong lumapit sa nightstand at nanginginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang papel. Umupo ako sa kama at dahan-dahang binuksan iyon. Dear Rhys, Hi, I'm writing this letter to say goodbye, Rhys. I have a heavy heart while writing this letter. It's hard for me to let you go but I can't bear to watch you lose your concentration on your studies. I can't bear watching you stain your clean record for me that's why I decided to leave you. I know I'm selfish but in doing this for us.

Hinalughug ko ang lahat ng laman ng box at pati na rin ang isa pang box ngunit wala talagang nakalakip na sulat o pagkakakilanlan. Biglang tumunog ang aking keypad phone, isang mensahe ang aking natanggap. Binasa ko at nagtaka sa maikling saad ng mensahe, "Did you like it? See you on the ball, don't be late, yours forever."

“Alagaan mo si Lance kundi aagawin ko talaga siya sa ‘yo.” Pagkaalis niya, binuksan agad ni Laverna ang envelope. Tanging address lang, pangalan ng isang club, at petsa lang ang naroroon. Wala mang specific instructions ang nakalagay doon, alam na agad niya kung ano ang gagawin niya. Keeping the letter, her attention shifted to Nicholas before she let out a sigh. Tumayo ito saka nilapitan ang binata at hinawakan ito sa noo.

Wala siyang idea pero sana ay ikakatuwa nya ang nilalaman ng letter na yun. Nang sa wakas ay bumalik na si Earth, ay inabot nito ang letter sa kanya. It's in a pink envelope. Babaeng-babae. "I have to go. May pupuntahan pa pala ako" nagmamadaling sabi niya. Gusto na niyang mabasa agad ang sulat pero ayaw niya itong buksan sa harap ng kaibigan. "Okay. See you later. May practice game tayo mamaya," paalala nito bago siya makalayo.

Sabi ng kaibigan mo dito raw kita hintayin, so I'll wait for you here. Kallum: Stop screening my texts and calls, please. Kallum: Did I do anything wrong? Kallum: Can you come to me now? Kallum: Lucrecia. What? Kallum. He's the reason why I love hand-written letters. I can still remember someone always leaves hand-written letters in my locker. Walang palya. Na sa tuwing umaga at darating ako, naroon na iyon. Na tila alam niya ang schedule ko sa araw-araw at inuunahan niya ako. It wasn't a typical admiration letters. It was just an encouragement letters. Saying I'm doing well all the time and I matter. Mula noon ay inaabangan ko na ang mga latter na galing sa kanya.