Life Is Too Short Quotes の小説・ストーリー

Siguro napagod siya, ano ba kasing ginawa niya buong araw at tila pagod na pagod ? Thank you for reading 😘 Vote And Comment 🥰

“Happy birthday, sissy! I miss you.” Napilitan naman akong ngumiti, hanggang sa hindi ko napigilang magpakawala ng luha sa kaliwa kong mata. Karen was definitely right. Birthday ko ngayon kaya dapat ay masaya ako. Hindi na ako dapat pang nag-iisip ng kung ano-ano. Life is too short, so better make the most out of it. I wiped my tear while silently convincing myself that I should not overthink.

She married her work. Muling humapdi ang lalamunan niya sa sinabi nito. "I'm... I'm sorry, Ms. Elle. I know you've expected more to me than this." Ngumiti ito at hinawakan ang kamay niya. "I have expectations from you, alright. But that doesn't mean you have to live by it. We don't live our lives for pleasing others. We do the things we want to do because that's the only way we would live. Besides, life is too short to be unhappy. Do you understand?"

Napapalakas at Galit na si Rosalia. " Hindi Ako patay, Buhay na Buhay Ako at Hindi matatapos ang Buhay ko sa ganito lang , kailangan na gawin Kong miserable Ang Buhay mo at ng pamilya mo, ayoko na kayo lang ang magiging masaya, Hindi Ako papayag, pahihirapan ko kayo, pahihirapan ko kayo!." nanlilisik na mga mata ni Angela.

Life has never been good to me. Palagi lang niya akong pinapatikim ng saya—ng pagmamahal ngunit agad din namang binabawi. It's easy to find something that can make you laugh, but all of it is actually short-lived. Too shallow. When you're happy, life always has a way of throwing you curve balls, problems, and events that will take your temporary happiness away from you.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang panahon dahil lang sa matinding galit. Hanggat may pagmamahal pa, huwag ka nang magdududa pa, bigyan mo ang sarili mo ng isa pang pagkakataon ang pag-ibig.” Napahigpit ang hawak ko sa kanyang mga daliri. Tama si Lea. Masyadong maikli ang buhay para ubusin sa galit na wala nang patutunguhan. Halos mamatay ako sa takot kanina sa pag-aakalang huli na ang lahat, na wala na akong pagkakataong sabihin sa kanya ang totoo o kahit man lang hagkan siya nang huling beses. “Life is too short, learn to take chances, dahil iyon lang ang tanging paraan para maging masaya,” dagdag pa ng boses ni Lea sa aking isipan.

pagpapatuloy ko. Nag-smirk muna siya bago niya muling binalik ang tingin sa sunset, “Masyadong maiksi ang buhay para magalit at malungkot. Kailangan lage tayong masaya dahil isang beses lang tayo mabubuhay.” “No,” I calmly responded, “Life is long enough to enjoy it. Be happy and do what you must,” I paused when I sensed his gaze fix at me, “We live everyday and we only die once.”