My Dearest Self With Malice Aforethought Mga Nobela at Kwento

Nanatiling tahimik si Anthony, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon. Hindi niya dapat pinakita ang kahinaan niya. Hindi na siya dapat nagpapadala sa damdamin. Ngunit ang presensya ni Anthony ay may kakayahang sirain ang depensa na matagal niyang itinayo. Isang mahabang katahimikan ang namayani sa pagitan nila, bago siya muling nagsalita, mas mahina ngunit puno ng determinasyon. “Hindi ako bumalik para sa’yo, Anthony. Bumalik ako para sa sarili ko.”

Sinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako apektado ng ganung emosyon ngunit mas nangingibabaw sakin ang pagpapanggap dahil sinanay ko ang sarili ko sa ganung bagay, actually sanay naman talaga ako noon dahil sa trato ni Daddy sakin but when I let him in, the barrier I built around me suddenly collapsed and my body, heart and soul accepted Neon without hesitations which was a mistake. "Stop blaming me Neon." Napapailing na saad ko. "Ayan lang ba talaga ang kaya mong gawen? Gano ba kataas yang pride mo at hindi mo maamin sa sarili mong ikaw ang may kasalanan kaya wala ka sa buhay niya sa apat na taon na yon."

"Hahaha ano ka ba, kalat ko linis ko Mateo. Same age lang tayo kaya pareho tayo ng mindset." "Ibahin mo ko sayo, di' ako katulad mo." "I admit that I'm evil and you are the angel Matias, my beloved twin." "Itigil mo na yan," utos ko. "I'm not your servant then why did I follow your command?" "Enough Mateo! I don't have time for your f**cking game!" Medyo tumaas ang boses ko kaya pinagtitinginan ako ng mga tao, nasa hospital pala ako naalala ko.

Ano itong ginawa ko? Sisisihin nila ang sarili nila kapag nalaman nila ang aking ginawa. The least I want is to hurt them. Kaya hangga't maaari hindi nila pwedeng malaman ang tungkol dito. Mabilis akong nagpunas ng aking luha nang marinig ang sunod sunod na malalakas na katok. That's Ezekiel. Calling my name. Inayos ko ang sarili bago binuksan ang pinto. Tumambad sa akin ang apologetic niyang mukha.

Habang pinapakinggan siya pakiramdam ko umakyat lahat ng dugo ko sa ulo at tila nawala ang pasensya sa bokabularyo ko. “Oo! Wala na akong kwenta. I am a piece of goddamn shit! I am a home wrecker! Ako na! Ako na ang malas! Ako na ang may kasalanan sa lahat! Masaya kana? Pero, Ma. I am not a murderer,” matigas na matigas at puno ng paninidigan kong sagot sa kanya.

Na-a-unfair-an lang naman ako dahil sa kanya. I may have been selfish and self-centered before but after everything that's happened to me, the last thing I want is to make another mistake. Ayaw kong sampahan sya ng kaso ni Mama, lalo na kung hindi naman nya deserve. Sariling katangahan ko 'to kaya hindi ko hahayaan na sa kulungan ang bagsak nya. I don't think my conscience could take it. "Hindi ka pa ba matutulog?" takang tanong ko nang madatnan ko siyang hindi pa nakahiga sa higaan niya.

Naaawa ako sa sarili. Huwag kang maniwala sa kaniya, Malia. He is only messing with you. You knew him. Pinunasan niya ang luha ko kahit patuloy parin ako sa pag-iyak, "K-kasalanan ko kapag may mangyaring masama kay Daddy. H-hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili kapag may mangyaring masama kay Daddy. H-hinding-hindi..." Sisi ko sa sarili sa pagitan ng aking paghikbi.

Kung pwede lang sana, isang araw 'pag gising niya, si Lucas na ang mahal niya. "Baliw ka talaga. Bakit ka naman magagalit sa sarili mo. Hayaan mo ako na maramdaman 'tong sakit na ito. Deserve ko ito, Lucas. Nagpapatunay itong sakit na nararamdaman ko ang isang malaking pagkakamaling ginawa ko. Maraming nadamay. Kahit si Lorenzo, sobrang na-guilty ako kung bakit niya nakayang patayin ang sarili niya."

tanong nito at akmang lalapit pa nang itaas niya ang kamay at sinamaan ito ng tingin. “One meter,” malamig na sabi niya. “Bakit nagpakita ka pa?” “Gusto kong masigurado na maayos ang kalagayan mo. I want to see you because I miss you,” mahinang sabi ni Selena. “I'm okay! Nakita mo na ako ngayon, ‘di ba? Ito ako, Selena, nagagawang makatayo kahit na malakas ang sikat ng araw. Para pa rin akong normal na tao. But you know, for the first time in my life…” Nag-igtingan ang mga ugat sa mukha at leeg nito. “I thirst for blood. And I hate myself for wanting to kill someone just because I'm hungry. You made me like this because you're selfish.”

Pinilit na lang niyang iwaksi iyon kahit na humikbi siya nang maisip iyon. At mas lalo siyang nalungkot nang magpaalam nang biglaan sa mga kasambahay. Hindi handa ang mga iyon sa biglaan niyang pag-alis. Pero walang magagawa. Napalapit man sa kanya ang mga iyon sa loob ng isang buwan, kailangan niyang mas piliin ang sarili. Selfishness is different from being able to give oneself self-respect and importance. Her priority is herself. She values herself and if anyone disrespects her, there's nothing more to talk about. And since Midnight was being nasty, she had to turn her back and leave.