Everywhere At The End Of Time Novels & Stories

The awareness of his situation made us appreciate what we had more than ever. Other times we would simply talk, something about nothing and sometimes about everything. He told me that he was not afraid to die and that he had no regrets about the life he had lived. As days goes by, as we became more aware that time was running out, there was a level of pure love and understanding between that it is hard to articulate, to process, and to accept that time will come and he will eventually left me…alone. He was consumed by his illness every day, he was already on his weakest point, his body changed even more, you wouldn’t recognized his appearance anymore, but my heart still does.

Everlasting? Klaro mula sa kinatatayuan ko ang tag sa ikalimang kwarto kahit nasa harap pa lamang ako ng pangatlong room, at patuloy na naglalakad hanggang dulo... Doon sa Everlasting. Everything's really familiar here. I think I'm in a school or the like? I continued my steps. I halted when I saw the last room open and empty. The bags, books and chairs I saw confirmed my hunch that I am, indeed in a school.

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

Because the greatest treasures are waiting for those brave enough to keep moving forward. THE END

Hahaha! ** End of POV

And I knew that in time, one small crack could turn into a great divide. TO BE CONTINUE

Sa pagkakataong ito, wala na siyang naramdamang discomfort. Sa River of Time, naramdaman niya ang kaukulang panahon. Sa ngayon, si Thea lang ang iniisip niya. Ayaw niyang makita ang ibang mga panahon. Gusto lang niyang bumalik sa kinabukasan at hanapin si Thea. Hindi nagtagal, dumating ang Apocalypse Age. Lahat ng nasa Apocalypse Age ay nasa loob ng kanyang pandama. Matapos maramdaman ang time frame, umalis siya sa River of Time at bumalik sa Twelfth Universe.

(6:56 pm) Lewis: Oo para hindi sayang sa gas. (6:57 pm) Justin: Kayong bahala. How 'bout u, baby girl? (6:57 pm) Me: Pupunta na lang din ako dyan. (6:57 pm) Justin: Okay. Just let me know kapag malapit na kayo. Abangan namin kayo sa labas. (6:58 pm) Me: Sige. See you

Nasa trabaho na ba sila? Nilibot ko ang buong bahay. Kahit si mommy ay hindi ko nakita. Umalis rin ba siya? Ang hindi ko pa napupuntahan ay sa likod ng bahay kaya agad ko silang hinanap doon. I stopped walking when I saw them happily waving their hands toward me. May hawak pa itong banner na may nakasulat na, 'Congratulations Chef Aisha!' Nagulat pa ako ng biglang may sumabog na confetti sa likod ko at nakita si Athasha na may hawak na party pooper.

Ginawa ko na lang ang kailangan kong gawin para matapos na ako. Tinatanong ko si Nica kung may oras siya mamaya kasi gusto ko na sa labas na kami kumain. Wala raw kaya ang ending ay ako na lang ang kakain sa labas mamaya. Saktong five ng hapon ay natapos na ako sa ginagawa ko. Nakauwi na rin si Nica kaya ako naman ay naligo na para makaalis na ako. Wala rin kasi akong mayaya kaya ako lang talaga ang mag-isang aalis.