Live In Peace Novels & Stories

And it ended. No one talked nor moved. We remained in our positions. I can't help but to smile as tears roll down my eyes. No crimes? Healthy nature? No wars? No discrimination and inventions? She's making me laugh. It's impossible to happen. That will never happen. Just a single step outside your estate already has thousand of dangers in different ways. Your wish will never happen, Xerene. 'PEACE' is just a word. JUST A WORD. *wheezes*

"Alam ko, dad! pero kaya ko namang pagsabayin yon. Ang pag-aaral at pakikipag-live in kay Shonee." "Really? sige, i tell you straight to the point. Sorry, shonee pero paano kung madamay ang anak ko sa galit ng mga tao. Oo, nandun na tayo sa mahal niyo ang isa't isa pero matitiis mo bang pati siya madamay sa galit sa 'yo ng mga tao. I am not being hard. I am just a father and I hope you get my point. Hindi ako tutol sa pagmamahalan niyo, ang akin lang, matuto kayong mag-intay. Oo nasa tamang edad na kayo pero still bata pa rin kayo. live in? kailan lang naging kayo. Oo. Mahal niyo ngayon ang isa't isa pero hanggang kailan? masyado lang kayong nagiging mapusok. Hindi ako papayag na maglive-in

Sila lang dalawa at ang kanilang mga puso na nagkakaintindihan sa isa’t isa. “What are thinking? Happy?” basag nito sa katahimikan nila. Nagmulat siya ng mga mata at tinitigan ito. “Yes. I wish we could live like this forever. No guns, no war. Just as peaceful as this and live just like normal people,” malamyos na wika.

“Masaya tayo ngayon, Janine. Iba lang ang pinagdadaanan natin.” Tumango siya, parang iniintindi ang sagot kahit masyadong malaki para sa edad niya. Tapos tumingin siya sa akin, diretso. Walang takot. Walang alinlangan. “I want to live peacefully with you, mama.” Napapikit ako. Hindi dahil sa sakit—kundi dahil sa bigat ng katotohanan. Iyon lang pala ang gusto niya. Hindi mansyon. Hindi apelyido. Hindi kayamanan. Kapayapaan. Kasama ako.

Nakita ko kung paano kumurap ang mga mata niya, at kung paano kumibot ang labi niya bago siya ngumiti — ‘yong ngiti na parang hangin pagkatapos ng bagyo. “Yes, Gabriel. Always.” That night, walang fireworks, walang luha. Just soft laughter, a shared wine, at dalawang pusong matagal nang pagod pero ngayon ay payapa na. At sa gitna ng katahimikan, habang nakasandal kami sa isa’t isa, narinig ko ang bulong niya: “Maybe peace doesn’t mean the war’s over, Gabriel. Maybe it means we finally learned how to live after it.”

Bukod doon ay wala nang iba pang gamit doon. “Simple lang itong bahay mo pero ang ganda,” puri niya. “Salamat.” “Pero kailan ka pa tumira dito?” “Just recently,” sagot ni Levi sabay kibit-balikat. “Mas pinili ko na dito tumira para malayo sa mata ng mga tao. I love peace and serenity. I have been dreaming of living in a place like this.” “Ibig mong sabihin, kapag pumapasok ka sa trabaho, dito ka pa umuuwi?”