Maghimaya Ka Maria Prayer Bisaya Mga Nobela at Kwento

“MILAGROS!” Umiiyak na sigaw ni Martha nang mapagtanto niya na si Milagros nga talaga ang babaeng papalapit sa kaniya. Hindi na siya makapaghintay na makalapit ito sa kaniya kaya tumakbo na siya papunta rito at sinalubong ito ng isang mahigpit na yakap na puno ng pagkasabik. Nang mayakap niya ito at gumanti ito ng yakap ay doon niya nasabi na hindi siya nananaginip o hindi iyon isang imahinasyon.

Kaya naman lumakad na kami papunta sa puno. Nang makarating na kami sa harap ng puno ay biglang pumikit si Señorita marisa at itinaas nito ang dalawang kamay... "Ó árvore que esconde o conteúdo, imploro que abra e me deixe entrar." Pag-chant nito sa isang spell. [Translation: Oh, puno na nagkukubli sa kalooban, ako sana'y iyong pahintulutang pumasok]

wika nito. "S..Salamat po, ma'am." sagot nu Maria. "Call me, Mommy Mari. Para maiksi lang masyadong mahaba ang Marimar at pang bagets lang naman 'yon." biro pa nito. Nakakatuwa lang na masiyahin siya sobra.

Uno, dos, tres, un pasito pa'delante, Maria Uno, dos, tres, un pasito pa'atras (Maria, I wanna make you mine) Es que me tiene loco! Maria es Si Shyra na umiikot kay Cyrex na walang emosyon ang mukha pero umangat ang gilid ng labi ng lalaki nang gumiling si Shyra pababa habang naka sandal sa lalaki at hinawakan ang kamay ni Cyrex at ilagay sa bewang nito. An angel is disguise

"Thank you." Pasasalamat ni Thaddeus ng matapos siyang pahiran ni Maria ng ointment. Tipid itong ngumiti sabay sabi, "walang anuman." "Okay ka lang ba?" Maya-maya'y tanong ni Thaddeus kay Maria bigla kasi itong natahimik. Tumingin ito ng deretso sa kanya. "Gusto ko lang magpasalamat sa tulong na nagawa mo sa akin muntikan na kitang hindi pagkatiwalaan. At muntikan ka pang mapahamak dahil sa akin. " Naiiyak na sabi ni Maria rito.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Nangangapa pa ako pero masasanay rin ako panigurado. AKO: Opo, ma’am. Nasa akin na po. Maya-maya pa ay nagreply ito. MAMA: Good. I want to talk to you again. I know you’re still in that resort so see me when you get home, okay? AKO: Okay po, ma’am.

Ang lively tuloy nila tignan, p'wedeng stress reliever. "Ma'am, ako po si Maria ang headmaid. Maraming pong naghahanap sayo na bisita at kailangan mo raw i-entertain ang mga 'yon. Pero dadalhin muna kita kay Chairman para malaman niyang nandito kana."

Ilang sandali, ang katahimikan ay pinalitan ng malakas na sigaw ng tuwa. Marites: (sumigaw sa tuwa) "Waaah! Bes, grabe! Finally! Ang saya saya ko! Alam ko na magtatagumpay din kayo! Hindi ko nga alam kung paano ko sasabihin sa'yo, pero masaya ako na makita kang masaya!"