Tingnan mo itong maliit na koleksyon ng mga kakaibang pangalan ng kulay na lagi kong ginagamit kapag naglalaro ako ng character design o nagbubuo ng mood board: masarap isipin ang mga kulay bilang pagkain, halaman, o alaala. Halimbawa, 'kulay-dalandan' para sa isang maliwanag na orange na parang balat ng dalandan; 'kulay-duhat' o 'kulay-ubas' para sa malalim na purple na parang prutas; 'kulay-kape' at 'kulay-salabat' para sa iba't ibang tono ng kayumanggi; 'kulay-uling' o 'kulay-abo' para sa mga smoky gray; at 'kulay-bughaw-dagat' para sa blue na may bahid ng berde. Madalas kong idagdag ang mga compound na tunog poetic, tulad ng 'pulang-kandila' para sa malamlam na red, o 'berdeng-silong' para sa madilim na forest green.
Kapag nagkwento naman ako o nagcapo ng mga pangalan ng sining, gumagamit ako ng mas descriptive na labels: 'kulay-perlas' (pearly white), 'kulay-tanso' (coppery orange-brown), 'kulay-mangga' (tropical yellow-orange), at 'kulay-lila-papel' (muted lilac). May mga pangalan ding nagmumula sa mga lokal na bagay: 'kulay-manghihilot'—jokingly ginagamit ko para sa medyo mapusyaw na brown na parang langis ng masahe—o 'kulay-palamuti' para sa festive glittery hues.
Gusto ko ng mga ganitong pangalan kasi nagbibigay sila agad ng imahe at emosyon—hindi lang numero sa color picker. Kapag naglilista ako ng mga variant ng isang kulay, kadalasan nag-iisip ako ng pagkain, halaman, panahon, at lumang gamit sa bahay para gawing buhay ang pangalan. Kung mahilig ka ring maglaro ng salita at kulay, subukan mong maghalo ng dalawang bagay na paborito mo; madalas labas ang pinaka-interesting na tawag.