All Of A Sudden In Tagalog の小説・ストーリー

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Wala ako sa sarili! Ngayong nasa tamang pag iisip ako at sa maikling paninitigsa kaniya ngayon ay alam ko na agad kung ano siya. Kung ano ang ugali niya. Mayabang! Mapang mata! At lahat na ng hindi magagandang ugali. Halos mapairap ako at ibinalik ang dating huwisyo. I cleared my throat when I’m about to speak. Hindi na dapat pa alalahanin ang aksidenteng nangyari. Pinilig ko ang aking ulo dahil sa mga naiisip. That just a one night stand and that’s all.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

Duda nitong tanong "Well ako lang naman ang nakabili ng last cake kaya naubos na pag pasok mo." "You know what your something." At ngumiti na rin sa wakas ang M ko. Kumaway pa ng sumakay ito ng kotse nila. Ang sarap talaga sa pakiramdam kahit ulit ulitin pa ang buhay ko kahit mahirap at masakit basta makasama ko lang sya uli. Nag flying kiss ako sa kanya at bumulong sa hangin ng I love you.

T_T "Who are you?" Tinakpan ko 'yung mukha ko gamit ang aking kamay, yumuko ako at akmang tatakas nang madulas ako dahil sa natapon na tubig kanina lang; "MAMAAAAAAAA!", malakas kong sigaw sabay napapikit nang madulas ako. Ready na akong mauntog sa kung saan pero hindi ako nakaramdam ng sakit sa likuran ko kasi natumba ako sa malambot na bagay, it's the couch... But something's weird... Mabigat.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Ulit! 'Good morning, sir. Ang gwapo mo ngayon. Actually crush nga kita' Ano? Mas lalong mali. Teka bakit ba ako kinakabahan? 'Good morning sir, ano pong gusto' "Ehem! GoodMorning." Bigla akong napabaling sa likod. Nanlaki ang mata ko at parang gusto kong magpakain sa lupa ngayon din. Kanina pa ba siya nandyan? Mas lalo lang akong nahiya nang maglakbay ang kanyang mga mata mula sa mukha ko pababa. Umiwas siya ng tingin at pinanatili ang madilim na tingin sa akin..