Manila Hostage Crisis Novels & Stories

"Sige. Sasamahan kita. Sa sandaling iyon ay naka-onhold pa si Milka sa kapulisan, na-turned over siya from Davao del norte station to Metro Manila. Sa sandaling iyon ay kapiling ko na si Niah. Wala namang nangyaring masama rito. Katunayan ay nakakapagsalita na ito ng mga begginer's words. Halos malapit na itong mag-one year old, marunong na rin itong gumapang at humawak ng mga bagay. I am now heading to the hospital kung saan nandoon si Sharina. Gusto kong makita niya si Niah sa unang beses na makakakita siyang muli. I am so excited that time. Nang nasa elevator ako ay marami akong nakasabay na tao. Sinigurado kong may guards ako that time dahil hindi ko alam kung nagmamanman pala sa akin an

ani Amando, nagsisimula nang paos ang boses. “Then come out, we can discuss all this properly,” sabi ni Liliana mula sa labas. No choice, dahil sa sobrang takot na bumagsak muli ang kalagayan ng asawa, balak ni Amando na umalis, gayunpaman, gusto pa rin niyang gawing hostage si Sunshine para hindi siya mahuli ng mga pulis.

Nahihinuha niyang hindi pa rin tuluyang nakalalabas ng Tarlac ang mga ito dahil nakabantay ang ibang mga tauhan sa gasoline station na nagsisilbing checkpoint na rin sa mga dumaraan. Ang isang bagay na lamang na ipinag-aalala ni Joshua ngayon ay kung sakaling nagalaw ng dalawang tauhan ang kaniyang hostage bago ito na-rescue. Umaasa siyang ganoon nga. Dahil kung nadumihan na ito ng dalawa ay tapos na ang papel ni Cassandra sa mga plano niya. Hindi na rin niya kailangan ito dahil nasa kamay na niya ngayon si Ian. Kung sakaling maging hostage niya ang binata at ipang-blackmail kay Don Manuel ay mas mapapadali ang trabaho niya.

Naglakad ako sa loob nang kwarto para kunin ang mga papel sa loob. Pero nang buksan ko ang kaisa-isa kong cabinet ay wala na doon ang mga listahan nang mga target ko. Dahil nga wala na rin silbi ang hostel na ito ay nagpasya na ako na pasabugin na ito. Lumabas ako sa hostel at kinuha ang remote control na nakakonekta sa bongga na itinanim ko sa ilalim nang hostel. Inutusan ko ang alaga ko na kumuha nang isa pang pulisya para gawin namin hostage nang hindi makagalaw ang mga pulis.

Lalo’t nagmamadali ako pabalik ng Maynila at ito lang ang daan patungo roon. Nang makita ako ng mga pulis ay hinaayaan na lang ako at nagtiwala sa akin. Habang binabaybay ko ang gilid ng bus. Ay kumuha ang hepe ng microphono. Para malito ang lalaki at matuon ang atensyon nito sa hepe. “Hoy! Ikaw na lalaking nasa loob ng bus. Sabihin mo kung ano ang gusto mo. Kapalit ng mga hostage mo!”

Iniluwas nila ng Manila si Lukas upang dun ipagamot dahil nagkaroon eto ng matinding pinsala sa ulo at kritikal ang lagay, hinihintay nila etong magising para malaman ang tunay na nangyari. Nang-araw din na yun tumawag si Myrna para ipaalam na malubha na si Lola Azon, masama mang isipin pero ipinagpasalamat nya ang nangyari dahil magkakaron ng dahilan na i-alis nya si Ellie sa Isla na hindi eto masyadong nagtatanong. Ayaw nya etong bigyan ng alalahanin dahil sa kalagayan nito. Inihatid nya rin kinabukasan ang kanyang mag-ina sa airport. LALONG naging mahigpit ang isla dahil sa nangyari, bawat sulok ay walang blind spot ng CCTV, Hindi makakalabas or makakapasok ang sinuman na hindi dumadaan s

Rhian's Point of View "Ladies and gentlemen, we have just landed at Ninoy Aquino International Airport. Philippine Airlines welcomes you to Manila for your safety, please remain seated with your seat belt fastened until the fasten seat belt sign has been switched off......" Naalimpungatan ako nang marinig ko ang anunsyo ng flight attendant sa eroplanong sinasakyan ko. Nakarating na pala kami ng Manila nang hindi ko namalayan. Masyadong maraming nangyari noong mga nakaraang araw, wala pa akong maayos na tulog kaya naman napasarap ang tulog ko habang nagbabyahe.

'Yan lang ang tanging naisip ni Minna habang nanginginig na nanonood mula sa likuran. Bahagyang ibinaba ni Khalil ang baril niya at sumilip sa bintana para hanapin si Minna. "Minna! Wag kang matakot, andito na ako para i-rescue ka," malakas at mapanuyang sigaw ni Khalil. "Yang mga bumabaril sa inyo kanina, mga tauhan 'yan ng kalaban ni Tito Nikolaj sa casino business niya. Gusto ka nilang kidnapin para gawing hostage at takutin ang Tito ko! Ngayon, mamili ka… sasama ka ba sa akin pabalik ng Manila ng ligtas? O maghihintay ka diyan hanggang sa makuha ka ng mga sindikato?!"

Napaawang ang labi ng lahat na nanonood sa live na yun dahil biglang nawala ang live coverage ng camera man mula sa Subic Bay at tanging natirang live na lang sa TV ay ang interview nito mula sa Malacañang. Kitang-kita ang namamawis na noo ng presidente, dahil sa nasaksihan. Bagsak ang kanyang dalawang balikat, waring binuhusan siya ng malamig na tubig. Kahit ubusin man niyang e-backup ang mga tauhan niya sa AFP, mauubos lang din silang mamatay, dahil mas hightech ang armas ng mga kalaban. Ilang sandali pa, Idineklara na lang ng presidente ang general lockdown, hanggat hindi pa natapos ang labanan sa gitna ng TAB at Russian Mafia.

Niyakap ko siya pabalik, hinigpitan ang pagyapos ko sa bewang niya. “Don’t be scared,” bulong ko. “I’ve got you.” Nilapat ko ang labi ko sa sintido niya, hinaplos ang buhok niya, at bahagyang sumilip sa loob. Biglang nagtilian at nagtakbuhan ang mga bystanders. May lumabas na isang pulis na nakataas ang kamay, sa likuran niya, isang lalaki ang may hawak sa leeg ng hostage, nakatutok ang baril sa ulo nito.