Manloloko Quotes 소설 & 이야기

“And that’s what I like. I want someone to melt those walls you built that separated you from us.” Umismid siya sa sinabi ng Lolo. Tinunga niya ang hawak na vodka habang nakatingin pa rin sa kawalan. “There was no wall. You’re just overreacting.” Mahinang natawa ang kanyang Lolo sa kanyang sinabi. Hindi niya na lang ito pinansin at nagpatuloy sa pagtagay. Hindi niya rin alam ang rason kung bakit gusto niyang malango sa alak ngayon.

"F*uck..Hanggang kelan nyo ba ako gagawing Robot?Is this what your want lolo ha!!!" "Masaya ka bang gawing akong tautauhan ng sarili kung buhay at gamitn ang kahinaan ko.You been ruining my life since i was high school Lolo.Naniwala akong ang solusyun mo ang tama naniwala akong obligasyun ko yun"

natatawa niyang ipinulupot ang kamay niya sa bewang ko habang nagrarant ako sa subject ko. "Kailan pa naging madali ang lahat, sweetheart? There's this quote from my favorite character--Luffy. He said that if the path is easy, then it's not the right path. So there's nothing to worry kung mahirap man yan cause I'm telling you, you're in the right track." Napatitig ako sa mga mata niya. Nakita kong kinagat niya ang pang ibabang labi niya.

Ilang sandali siya nitong tinitigan bago ibinulalas ang mga salitang, "Lokohin mong sarili mo, huwag ako. Dahil hindi mo ako maloloko." "Wala ka ng pag-asa sa misis ni Dr. Storm," wika niyang pinakadiinan ang bawat katagang iyon para buwisitin ang kaharap. Iyon nga lang, hindi rin niya maiwasan ang masaktan. Tama naman kasi ang sinabi ni Jiwan, niloloko lang niya ang kanyang sarili.

Nag-mental note akong gagawing profile sa I* ko ang litratong yon na umiikot sa mga social media site na pinupulutan ng mga taong malaki ang inggit sa akin. “You’re forcing me to make a decision, Billienda Jaiceph...” ani Lolo. Umiiling-iling. Bagsak ang balikat ng matanda at mukhang mas lalo pang tumanda ng ilang taon. Minsan gusto kong maawa kay Lolo dahil sa mga kunsumisyong dindala ko sa kanya.

Sumagot si Yi Jinli, “Lolo, hindi mo maiintindihan.” Umangal si Old Master Yi, “Darating din ang araw na pagsisisihin mo ‘yan!” “Kaya naman Lolo, siguro kailangan mo pang subukang mabuhay nang ilang taon para makita ang araw na sinasabi mong magsisisi ako.” Ngumiting bahagya si Yi Jinli. “Mabuti…mabuti ‘yan! Hihintayin kong makita ang araw na makita ang mukha mo na nagsisisi.” Hinamon niya si Jinli.

Paulit ulit ang video ng kaguluhan. “Hindi ito simpleng pananakot,” sabi ni Lolo. “Kung sino man ang may pakana, malinaw ang mensahe. Hinahamon tayo.” Napakuyom ang kamao ko. “Akala nila titigil ako.” “Hindi lang ikaw ang target,” sabi ni Dad. “Tayo lahat.” “Alam ko,” sagot ko. “Pero tayo ako uurong.”

Ngunit ilang sandali lang ay nagsalita si Lolo Mario habang hawak-hawak ang mangkok. “Ito ang pinakamasarap na sopas na natikman ko simula nang mawala ang asawa ko. Ang sarap talaga kapag ang luto ay may halong pagmamahal.” “Yes Lolo, masarap nga po,” ani Kendra. Napayuko si Mira, bahagyang napangiti, habang si Kyle ay tahimik na nagmamasid. “Mukhang jackpot ka, apo dito kay Mira,” dagdag pa ni Lolo Mario, habang tumingin kay Kyle.

Umiiyak si Ate habang si Tita Carmen naman ay tahimik at tulala. At bago pa man sila tuluyang makaalis, tinawag ulit sila ni Lola. Mukhang hindi pa nakuntento sa mga pinagsasabi. "By the way, I forgot something," she trailed and raised her middle finger. "FUCK YOU! MONSTERS!" Mura niya kina Ate at Tita Carmen, saka ako hinila. "Lola!" "What? I don't like them! Isang asal squatter, at isang retokadang monster!”

Kaya ko naman ang sarili ko. "Lolo, don't worry, nagluluto lang naman ako ehh. Kaya ko po ito. Kaya, hindi ko kailangan na magpahinga na lang palagi. Minsan kailangan ko rin igalaw-galaw ang katawan ko." Siguro naman, walang mali sa sinabi ko. At hindi din naman ibig sabihin nito ay nagmamatigas ako. Minsan talaga mas nakakatamad kapag walang ginagawa. --- Lumapit si Lolo sa akin. Nakita ko pa kung paano niya langhapin ang niluluto ko.