Medusa Caravaggio Mga Nobela at Kwento

Muli nyang binalik sa babae ang mga mata at humakbang palapit rito. "Late na bakit andito kapa?" Tanong nya kay Carmella ng huminto sa tabi nito. Tiningala sya nito at kahit sa liwanag lang ng buwan ay nasilayan nya ang magandang mukha nito at mga matang napaka inosente kung tumingin. Napalunok sya at iniwas ang mga mata. Ito ang mga katangihan ni Carmella na nagpapahina sa kanya. "Gusto ko lang panoorin ang alon pag gabi" sagot nito at binalik sa tubig ang mga mata.

Muntik na niya itong makalimutan sa dami ng mga nangayayri sa kanya nitong mga nagdaang araw. Naninilaw na ang mga pahina at amoy amag na ang diary ni Father Mauricio Espejo pero naaaliw pa rin si Father Mer na basahin ito. Kahit na nakakatakot na mga imahe ang nakaguhit sa notebook, hindi niya maalis ang mga mata dala ng paghanga sa detalyadong pagkakagawa sa kanila. Parang buhay na buhay ang mga mata ng mga taong sinusunog sa higanteng kawan. Ramdam ni Father Mer ang sakit at kawalan ng pag-asa ng mga taong niluluto. Kita niya ang ugat sa maninipis na pakpak ng mga demonyo. Ang galing! Hindi kaya si Leonardo da Vinci ang tunay na may-ari ng notebook na 'to o baka si Caravaggio. Baka si Rap

loob. Aakma na sanang pumasok ang yaong padre, nang mapalingon siya bigla dahil sa narinig na ingay ng matikas na iling ng isang kabayo at tila pagbatid niya na may pumarada na naman sa tapat ng capella. Pagkalingon ng kura ng Barrio Umag, sa tapat ulit ng entrada ng capella, isang magandang karwahe ang muli niyang nakitang huminto roon. Panibagong karwahe ito, alam ni Padre Mariano, dahil sa iba na ang mga ukit at gayak ng yaong karwahe na makikita sa niyaring kahoy na katawan nito. Bumuo tuloy ang malalaking pagtataka ang wari ng matandang prayle sapagkat wala naman siyang inasahang magiging panauhin niya sa capella sa araw na iyon. At sa pagbukas ng pinto ng karwaheng iyon, laking gulat

Halos magpatayan na sila nang gabing iyon. “We suffered a heavy casualty. Did you manage to put down Medusa?” tanong ni Giovanni pagkalipas ng ilang sandali. “Do you have more information about her?” Hindi pinansin ni Caio ang tanong ni Giovanni. Paano niya paliwanag dito ang nangyari noong nakaraang gabi? “Her identity remains hidden. Well, if we could locate your previous driver. We could interrogate him.”

Tinitigan niya ang bawat anggulo ng mukha ko—ang aking mga mata, ang hubog ng aking ilong, at ang aking mga labi. “She really looks like Anthonia… It looks like she has risen from the dead,” bulong ni Medusa, ang kanyang boses ay biglang naging seryoso at may kakaibang emosyong hindi ko maipaliwanag. “The resemblance is uncanny, Thaddeus. No wonder you’re keeping her locked up in this golden cage of yours. You’re trying to relive the past through her.” Anthonia.