Message For Friend Novels & Stories

Tumigil ito kaya huminto rin ako. “Brenda…kung hindi ka magagalit kukunin ko sana anong name mo sa face book mo? Accept mo ako ako kapag i-add friend kita ah,” sabi ni Dean parang nahihiya pa. “Paano na iyan hindi ako mahilig sa f* eh. Pero laging open ang messenger ko basta may data lang ako ha? Pero sige add friend na lang kita kahit hindi ako roon active. Wait kukunin ko phone ko,” ani ko sabay kinuha sa loob ng bag ko ang aking phone.

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

Kung hindi, edi sana more than twenty ang inalokan ko. Chineck ko rin 'yung direct messages ko sa app, wala namang mensahe. Dahil sinabi ko na sa kanila na mas mabuti lapitan ako sa discord app kapag may ipapabasa sa email kung sakali mang makaligtaan ko. Nang masigurong wala nang ibang mensahe ay nag iwan ako ng isang mensahe sa general chat. "Ayoo~ It's nice to see you all having fun~ Sunday is fam day so if you need me, I'll be checking dms at my phone. Have a blessed day!"

Dahan-dahan ko itong dinukot never minding the petty arguments of my two friends. My heart skipped a beat when I saw the name pop up on the screen. I open his message. Cameron: Where are you? Where am I?

Unti-unting nanlaki ang mata at bibig ko at halos sambitin ko na ang lahat ng santo dahil sa nakita ko. Kanina ‘Add Friend’ lang ‘yong nakalagay. Bakit ngayon ‘Request Sent’ na ‘yong nakalagay? Ano na? Ano ang nangyari? Gulat na gulat at hindi makapaniwala sa nadatnan sa aking screen. “Anong nangyari?” Pipindutin ko na sana ang cancel button nang biglang nag-appear na naman sa screen ko ang isang notification na SONNY LIZARES ACCEPTED YOUR FRIEND REQUEST!

Nang hindi pa din niya sinasagot at hindi pa din siya umuuwi napaiyak na ako. Wala akong number ng mga kaibigan niya. Dapat may number nila ako. Ini-stalk ko sila sa F******k. Nag-message ako sa kanilang messenger. "Umuwi na ba si Kian? I am so worried here. Wala pa din siya. Usapan natin pauwiin niyo siya before ten pm. Please, reply..." Parang magigiba ang aking dibdib sa labis na kaba.

Tahimik niya lamang itong pinagmasdan sa loob ng ilang segundo, matapos ay in-accept ang message request. Matapos niyon ay agad niyang ipinadala ang video ng speech ni Mithi. Walang kahit anong mensahe. Pagka-send, agad din niyang i-unfriend ito na parang walang nangyari. Pagkatapos ay ibinalik niyang muli ang atensyon sa trabaho. ---

He looked really annoyed and pissed. "I will add you once I create an account. You can message me whenever you're bored," imbes ay sabi niya. Nginiwian ko lang siya. Habang bino-blow dry ko ang buhok matapos mag-shower ngayong gabi ay tumunog ang phone ko kaya dinaluhan ko ito. I replied to Kola and Peter. Ibababa ko na sana ang phone ko nang nakatanggap ng friend request.

Bumangon ako at sinilip ang kaniyang screen. May tatlong mensahe na naka-flash sa kaniyang notification bar. Ang isa ay galing sa kaniyang mommy. "Let's push through with our plans." Iyan ang mensahe galing sa kaniyang ina. "Hey, babe. I miss you." Iyan naman ang mensahe galing sa isang babae na ang pangalan ay Marbz. Ang walang hiya! Gusto ko siyang sapakin at sabihin na bakit pa niya ako gingamit kung may babae naman pala siya.

May f******k at messenger na pala siya at doon nanggaling ang tunog. KING HARVIN MONTEFALCO SEND A FRIEND REQUEST. KING HARVIN MONTEFALCO SEND A MESSAGE. "Ahh!" d***g niya nang bumagsak ang cellphone na hawak sa kanyang mukha nang buksan niya ang chat ni King.