Private Message Novels & Stories

Hayaan mo na akong mabuhay nang tahimik! Inihanda ko ang aking mga daliri para i-press ang send button. Pero bago ko pa man maipadala ang aking mensahe, panibagong text message ang agad na pumasok mula sa kaniya. From: +63 995 *** ****

Nakita ko my message ako galing kay kian. Agad kong ini open ang message nito. At naiyak ako after kong mabasa.. < happy 18th birthday inchie... I miss you.... ''buti pa sya naalala ang birthday ko, i mean ang debut ko..'' mahinang bulong ko..

Agad niya itong binuksan at napangiti siya sa nabasa. "Good morning, Myles," bati nito with smile emoji pa sa dulo. Kinilig naman siyang bigla sa simple 'good morning' lang nito. Parang bumalik siya sa pagka-teenager niya. Lol. Kanina pa palang 6am ng umaga itong mensahe. Sunod ay niyang nabasa ay ang chat nitong 'are you busy?' With sad emoji sa dulo. Natawa tuloy siya dahil mukhang nakikita niya ang mukha nitong naka-sad.

tugon ko Nakareceive naman ako ng message kay Karla sa kalagitnaan ng aming pag-uusap. “Excuse me lang John, at itong si Karla ay nag message.” pagpapaalam ko para hindi ako makabastos. “Its okay, take your time.” tugon niya.

To: +639******** Who you? Matapos ko mag-reply ay nag-open ako ng free data saka binuksan ang F******k Messenger app ko. Bumungad sa akin ang sandamakmak na private messages. Nangunguna ang GC ng team ko, nasa 100+ ang nakalagay na messages nito. I clicked the chat box and it popped with the conversation na pinag-usapan ng mga ka-team ko kagabi, 'PM' kasi nakalagay kasunod ng oras kaya nalaman ko an kagabi. EmiLandi: @TLSanyaLopez balik na

Pasimple akong umatras, at habang hindi siya nakatingin ay agad kong binuksan ang message. “Deja Brew Coffee Shop, inside the mall. Now.”

Pabagsak akong nahiga sa kama at nakangising nag-type ng message. TO: LOVIMER GUIECO HEY! WANNA HANG OUT WITH ME? MEET ME AT LC COFFEE SHOP— WEST TOMORROW @ 5:00 A.M. Walang pagdadalawang isip na pinindot ko ang send button. Nasanay talaga akong caps lock ang typing ko sa text or chat. Mas komportable ako sa gano'n. Hinintay ko ang reply nito. Halos ten minutes din siguro akong nakatitig sa screen ng cellphone ko.

Isang simpleng notification na message mula kay Tristan. Sandali akong natigilan bago ko binuksan ang message niya. Akala ko para sa akin ang message, ngunit hindi pala. *Message* "Sabihin mo kay Lola, babalik ako minsan para dalawin siya. Kapag may time ako." Walang emoji na madalas niyang ginagawa noon. Wala ring dagdag na salita iyon lang ang sinabi. Napangiti ako nang mapakla. Magre-reply lang ako ng maikli.

Habang nagbrobrowse ako, bigla na lang may nagtext. Kita mo yung guitar malapit sa mesa jan? Kindly bring it tomorrow:) - Message received from Most_Annoying_Person, 11:06 PM. Hindi ko alam kung bakit niya ipapadala sakin yun pero nagreply nalang ako ng okay. Hindi ko rin alam pero nararamdaman kong mas magiging hectic yung situation namin bukas.

Ngunit habang nakaupo ako doon, ang katahimikan ng banyo na pumipilit sa akin, ang ginhawa ay nagsimulang maging ibang bagay. Tumingin ako sa text na "Message Deleted". Ito ay isang bawas sa screen. Ito ay patunay na may nangyaring isang bagay, isang bagay na napakadali at napakamali na kailangan kong burahin ito mula sa pag-iral.